Αναζήτηση

Anarchy press gr

λάβαμε απο εσάς

Νʼ αναλάβετε την ευθύνη της ανευθυνότητάς σας, «σύντροφοι και συντρόφισσες»…

Όταν ενημερώθηκα για την επίθεση της 14/5 στο Α.Τ. Εξαρχείων, η πρώτη και αυθόρμητη σκέψη μου ήταν ότι πρόκειται για ξεκάθαρη περίπτωση προβοκάτσιας και απέκλεισα εξαρχής την πιθανότητα σύντροφοι και συντρόφισσες να είχαν σχεδιάσει και συμμετάσχει σε παρόμοια επίθεση.
Η πρώτη αυτή σκέψη και η σιγουριά μου βασίστηκαν σε άλλες σκέψεις τις οποίες θεωρώ αποτέλεσμα κοινής λογικής:

Continue reading «Νʼ αναλάβετε την ευθύνη της ανευθυνότητάς σας, «σύντροφοι και συντρόφισσες»…»

Δίκη του Χ. Πουζιαρίτη

Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου θα διεξαχθεί η δίκη του Χ.Πουζιαρίτη στη πόλη της Εδεσσας.

Το στέκι «Mπαρούτι» (Βέροια) στέκεται αλληλέγγυο στην υπόθεση Πουζιαρίτη και καλεί αλληλέγγυους/ες να παρευρεθούμε στη δίκη τη Δευτέρα (13/12) στα δικαστήρια Έδεσσας στις 9.00 π.μ. Continue reading «Δίκη του Χ. Πουζιαρίτη»

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΝΑ ΟΧΙ

Για τις απολύσεις στο Notos Home (Golden Hall)

Τον τελευταίο μήνα απολύθηκαν 2 συνάδελφοί μας στο Notos Home (Golden Hall), συνάδελφοι με οικογένειες και παιδιά που βρέθηκαν απ’την μια μέρα στην άλλη στην ανεργία. Οι απολύσεις αυτές ανεβάζουν τον αριθμό των απολυμένων του καταστήματος στους 7 από την αρχή της άνοιξης και έπειτα. Κατά το διάστημα αυτό, στο κατάστημα έχει εφαρμοστεί ελαστικό ωράριο με τροποποίηση των συμβάσεων εργασίας μας, δυσκολεύοντας τον οικογενειακό προγραμματισμό αρκετών συναδέλφων. Αυτό οδηγεί σε σοβαρή έλλειψη προσωπικού, γεγονός που δυσχαιρένει σε μεγάλο βαθμό την απόδοση της δουλειάς μας και δημιουργεί δίκαια παράπονα στους πελάτες, αποδέκτες των οποίων γινόματε φυσικά οι υπάλληλοι και όχι η διεύθυνση, ως θα έπρεπε.

Την ίδια στιγμή καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε πλήθος αντιξοοτήτων στον χώρο εργασίας μας όπως:

  • Δεν υπάρχει αίθουσα προσωπικού εντός του καταστήματος, με αποτέλεσμα το προσωπικό να αναγκάζεται να καταβάλει σημαντικά ποσά σε ημερήσια βάση ώστε να ξεκουραστεί στο διάλειμμα του σε χώρους του εμπορικού κέντρου.
  • Οι τουαλέτες και η αποθήκη του καταστήματος δεν διαθέτουν εξαερισμό, παρόλο που έχουν γίνει σχετικές καταγγελίες.
  • Τα καθίσματα για τους εργαζόμενους αποτελούν διακοσμητικό στοιχείο, εφ’ όσον η διεύθυνση δεν τους επιτρέπει να κάθονται ανά τακτά χρονικά διαστήμα και παρά τις σχετικές προειδοποιήσεις της Επιθεώρησης Εργασίας.
  • Το προσωπικό υποχρεώνεται σε εργασία κάθε Σάββατο και το ρεπό (παρότι κυλιόμενο όπως αναφέρεται στις συμβάσεις εργασίας) δίδεται μόνο τις ημέρες Δευτέρα έως και Παρασκευή.

Η εργοδοσία, και μετά την νέα αντεργατική νομοθεσία κυβέρνησης/τρόϊκας, έχει σκληρύνει την στάση της και τα μεσαία στελέχη έχουν πιο επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους υπαλλήλους. Προσβολές και απειλές δι ασήμαντη αφορμή βρίσκονται στην ημερίσσια διάταξη. Η φημολογία για επικείμενες απολύσεις, η επικρεμμόμενη έμμεση απειλή απόλυσης σε κάθε συνάδελφο που ορθώνει ανάστημα, η μόνιμη επωδός «αν δεν σου αρέσει εδώ, να φύγεις» ως απάντηση σε κάθε αίτημα και το σύστημα ρουφιανιάς που έχει εγκαθιδρύσει το management, τρομοκρατούν του υπαλλήλους, δηλητηριάζουν τις συναδελφικές μας σχέσεις και εν γένει δυσχαιρένουν τις συνθήκες εργασίας με αποτελέσματα μειωμένη απόδοση, νευρικότητα και λάθη, που με την σειρά τους οδηγούν σε νέες προσβολές και έμμεσες ή άμεσες απειλές.

Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει!

Απευθυνόμαστε στην κοινωνία, σε συναδέλφους εργαζόμενους και στους καταναλωτές ώστε να ενημερωθούν για την ανωτέρω κατάσταση. Και επειδή η υπομονή, η αντοχή και η ανοχή έχει και όρια, απευθυνόμαστε στην εργοδοσία ώστε να την ενημερώσουμε ότι δεν μπορούμε να ανεχτούμε για πολύ ακόμα:

  • Άλλες αναίτιες απολύσεις συναδέλφων. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τις αστοχίες του management.
  • Περαιτέρω εντατικοποίηση και σκλήρυνση των συνθηκών εργασίας.
  • Έμμεσες απειλές απόλυσης για το παραμικρό.
  • Τρομοκράτηση συναδέλφων και προσβολές της προσωπικότητάς μας. Το management πρέπει επιτέλους να καταλάβει ότι απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν σκοπό να εργάζονται με αξιοπρέπεια και όχι σε ζώα.

Η καρδιά και οι σκέψεις μας βρίσκονται πλάι στους απολυμένους συναδέλφους μας.

Εργαζόμενες – Εργαζόμενοι στο Notos Home (Golden Hall)

ΕΠΙΣΤΟΛΗ του ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ ΠΟΥΖΙΑΡΙΤΗ

Σήμερα, στις 17 Ιουνίου 2010, μετά από 6 ½ μήνες προφυλάκισης, για αδικήματα που δεν διέπραξα, πληροφορήθηκα την απόφαση του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης που απέρριψε για 2η φορά την αίτησή μου για άρση της προφυλάκισης.

Continue reading «ΕΠΙΣΤΟΛΗ του ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ ΠΟΥΖΙΑΡΙΤΗ»

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΑΚΟΥΣΙΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ

Την Τετάρτη 16-6-2010, όλως παρανόμως, σπάζοντας τέσσερις κλειδαριές του διαμερίσματός μας στο Π. Φάληρο Αττικής και συγκεκριμένα στην οδό Πλούτωνος αρ. 3 για να μπούνε μέσα άντρες των ειδικών δυνάμεων μαζί με όργανα του τμήματος Π. Φαλήρου και Εισαγγελέα όπως μας είπε ο ίδιος, ( που μέχρι σήμερα 23-6-2010 δεν έχουμε μάθει το όνομά του, αν και το ζητήσαμε επανειλημμένως), μας πήραν βιαίως και τα τρία μέλη της οικογένειας τόσο τους γονείς όσο και το παιδί μας. Και ενώ μας είπαν ότι πρέπει να διευθετήσουμε ένα θέμα στο Α.Τ. Π. Φαλήρου μας κατέβασαν κάτω και μας έβαλαν σε νοσοκομειακό αυτοκίνητο και τους τρεις τσουβαλιαστούς και μας οδήγησαν, χωρίς πριν να μας ανακοινώσουν ο,τιδήποτε, στο Δημόσιο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο (Δαφνί) και συγκεκριμένα στα εξωτερικά ιατρεία.

Πριν φύγουμε από το διαμέρισμά μας προλάβαμε και ενημερώσαμε (για την παράνομη, απαράδεκτη και αχαρακτήριστη ενέργεια εναντίον μας), τηλεφωνικώς τον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών, τον Εισαγγελέα άσκησης ποινικής διώξεως, το Δικηγορικό Σύλλογο και αυτό βέβαια μέσα σε διάστημα 5 λεπτών, αφού δεν μας επιτράπηκε περισσότερος χρόνος, ώστε να είναι εις γνώσιν τους ό,τι διαλαμβανόταν εκείνη τη στιγμή.

Στα εξωτερικά ιατρεία όπου μας πήγαν, αφού περιμέναμε λίγο μιλήσαμε με κάποιους γιατρούς (τα ονόματά τους δεν τα ξέρουμε ακόμα), οι οποίοι και μας ενημέρωσαν για πρώτη φορά ότι υπήρχε μια εισαγγελική παραγγελία βάσει μιας καταγγελίας που έχει γίνει εναντίον μας, χωρίς να μας ειπωθούν ονόματα ή οποιαδήποτε άλλα στοιχεία.

Μας είπαν μόνο ότι η καταγγελία ανέφερε ότι είχαμε βρίσει γείτονα και ότι είχανε γίνει κάποιες καταστροφές στην πολυκατοικία που κάποιοι έμμεσα μάς ενοχοποιούσαν γι’ αυτές.

Ας σημειωθεί ότι φεύγοντας από το διαμέρισμά μας συνοδεία των παραπάνω, αυτό αφέθηκε ανοιχτό με σπασμένες όλες τις κλειδαριές και πλήρως κατεστραμμένες έτσι ώστε να παραμένει στη διάθεση του οποιουδήποτε, από την ημέρα που μας πήραν βιαίως, με την επιβαρυντική δε περίπτωση ότι στο διαμέρισμα αυτό στεγάζεται και το γραφείο μας και υπάρχουν μέσα φάκελοι και δεδομένα που θα έπρεπε να προστατευθούν με βάσει το επαγγελματικό απόρρητο.

Επίσης, δεν μας εξήγησαν που πηγαίναμε, οπότε ούτε ρούχα πήραμε μαζί μας ούτε και χρήματα για να ανταπεξέλθουμε των καταστάσεων που επακολούθησαν. Στη φάση αυτή, λοιπόν, και όσο είμαστε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου δεν μας αναφέρθηκε τίποτα για το παιδί μας μόνο μας ρώτησαν το όνομά του και την ηλικία του.

Αφού τους απαντήσαμε, «λογικοφανή επιχειρήματα», σε όλα τα ερωτήματά τους αναλυτικά και διεξοδικά και όπως ισχυρίστηκαν οι ίδιοι μετέπειτα σε έγγραφο που συνέταξαν πάνω σ’ αυτά που ειπώθηκαν στη γρήγορη σχετικά μεταξύ μας συνάντηση με και αφού μας ζητήθηκε να βγούμε έξω, μετά από λίγο μας ανακοινώθηκε ότι θα εισαχθούμε για παρατήρηση ολίγων ημερών σε άλλη ειδική αίθουσα του νοσοκομείου όπου και πήγαμε.

Ποτέ, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μας είπαν ότι υποχρεούμαστε να εξεταστούμε χωριστά μια και θα μπορούσαν να μας εισάγουν στο ίδιο τμήμα τόσο γιατί είμαστε οικογένεια όσο και επειδή ο σύζυγός μου Κων/νος Παπανικολάου έχει μειωμένη δυνατότητα οράσεως, αφού του έχει διαγνωστεί εδώ και κάποια διάστημα καταρράχτης στα μάτια και μάλιστα στο ένα κυρίως πρέπει να έχει ωριμάσει πολύ. Αυτό δεν του επιτρέπει να αυτοεξυπηρετηθεί και πρέπει να έχει κάθε στιγμή άνθρωπο δίπλα του για οποιαδήποτε ανάγκη μπορεί να προκύψει αλλιώς υφίσταται μέγας κίνδυνος σωματικής ακεραιότητος γι’ αυτόν, ακόμα και κίνδυνος ζωής.

Αντί γι’ αυτό μας οδήγησαν με νοσοκομειακό αυτοκίνητο σε ένα από τα κτίρια του νοσοκομείου αυτού και συγκεκριμένα στο 5ο τμήμα και βιαίως απέσπασαν από μας το σύζυγό μου Κων/νο Παπανικολάου τραβώντας τον, τον έβαλαν μέσα από μια πόρτα και αμέσως κλείδωσαν ενώ εμάς μας οδήγησαν στο δεύτερο όροφο του αυτού κτιρίου όπου στεγάζεται το 6ο τμήμα και αν και τους είπα ότι δεν πρόκειται να αποχωριστώ το παιδί μου αφού μάλιστα με διαβεβαίωσαν ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, αντίθετα μας διαχώρισαν και πάλι βιαίως τραβώντας το παιδί απ’ τα χέρια μου και κατευθύνοντας το προς τα σκαλιά και παίρνοντάς το προς άγνωστη κατεύθυνση με έβαλαν μέσα από μια πόρτα την οποία και μετά επίσης κλείδωσαν όπου όπως έμαθα αργότερα στεγάζεται το 6ο τμήμα. Το παιδί βέβαια σ’ όλο αυτό το διάστημα φώναζε και έκλαιγε τρομαγμένο ζητώντας με και μη θέλοντας να με αποχωριστεί με κανένα τρόπο. Μετά απ’ αυτό με έβαλαν στο συγκεκριμένο τμήμα και αφού έλεγξαν τα πράγματα που είχα μαζί μου, το ίδιο και στον σύζυγό μου στον κάτω όροφο, μας τοποθέτησαν εμένα στο θάλαμο 9 και εκείνον στον θάλαμο 7.

Από την πρώτη στιγμή ρωτούσα να μάθω πού βρίσκεται το παιδί, τελικά το έμαθα την Παρασκευή 18-6-2010 και συγκεκριμένα ότι βρίσκεται στο Νοσοκομείο Παίδων Αγ. Σοφίας από την γιατρό που εξέτασε κα Θάνου.

Σε ό,τι έχει σχέση με το παιδί, αρχικά όσες φορές έπαιρνα κι εγώ αλλά και πρόσωπα συγγενικά και φιλικά μου στο Αγ. Σοφίας μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει τέτοια εισαγωγή, μετέπειτα μας μπέρδεψαν ότι ήταν στον 5ο όροφο και τελικά το Σάββατο 19/6 έμαθα ότι είναι στον 6ο όροφο αυτού του νοσοκομείου όπου τηλεφώνησα και μίλησα με την κα Γκίκα, γιατρό της κλινικής αυτής, η οποία και αφού της είπα ότι είμαι η μητέρα του, μου είπε ότι το παιδί είναι πολύ καλά, έχει γυναίκα δίπλα του, είναι υγιέστατο και το μόνο πρόβλημα είναι ότι ζητάει τους γονείς του. Εκείνοι του λένε ότι είναι σε μια δουλειά ο μπαμπάς και η μαμά και θα γυρίσουν να το πάρουν, μάλιστα με ρώτησε η γιατρός πότε θα μπορέσω να πάω.

Της εξήγησα ότι αυτό πρέπει να το αποφασίσει η γιατρός του τμήματός μου κα Μαραγκουδάκη και αν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί της κι αυτοί να της εκθέσουν τα δεδομένα.

Μου είπε ότι από ότι ήξερε εκείνη, το παιδί πήγε εκεί γιατί δεν είχα που να το αφήσω. Της εξήγησα ότι είναι ψευδές κάτι τέτοιο γιατί είχα πολύ καλούς και έμπιστους ανθρώπους δικούς μου να πάω το παιδί αλλά δυστυχώς δεν μας άφησαν ούτε χρόνο, ούτε δικαίωμα επιλογής για κάτι τέτοιο. Μετέπειτα καθημερινά έπαιρνα τηλέφωνο στο νοσοκομείο και επικοινωνούσα με τις νοσηλεύτριες ως προς το παιδί.

Όπως όμως έμαθα αργότερα κι όταν πια επιτράπηκαν οι επισκέψεις σ’ αυτό από δικούς μου ανθρώπους το παιδί από την λύπη του, αφού στερείται της φυσικής επικοινωνίας με τους γονείς του, δεν τρώει αλλά και ούτε ρούχα έχει να αλλάξει, τα δικά του κάπου έχουν χαθεί και άλλα που του δίνουν δεν του κάνουν. Υπάρχει άνθρωπος δίπλα του, αλλά αυτό βέβαια δεν μπορεί να αναπληρώσει τους γονείς.

Ο σύζυγός μου αφού εισήχθη στο 5ο τμήμα της ψυχιατρικής κλινικής αυτής μίλησε με το γιατρό τον υπεύθυνο του τμήματος αυτού και αφού τον ρώτησε –μετά από μια σύντομη συνέντευξη– αν μπορεί εκείνος πια να ζητήσει να λήξει η κράτηση, εκείνος του απάντησε ότι δυστυχώς θα πρέπει να τηρήσει την εντολή που είχε από τους γιατρούς που μας εξέτασαν στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου, ας σημειωθεί και πάλι για δέκα λεπτά το πολύ. Αρνήθηκε να δώσει αίμα ενώ του πήραν την πίεση και από κει και μετά άρχισαν οι επανειλημμένες ενέσεις, παρά την αρχική του αντίδραση, βιαίως, για να βρίσκεται σε πλήρη καταστολή τις περισσότερες ώρες και όσες ώρες δεν βρισκόταν, νόμιζε ότι βρίσκεται αλλού, δεν είχε επίγνωση του χώρου που βρισκόταν πραγματικά, δεν μπορούσε να μιλήσει κανονικά αφού η γλώσσα του είχε λίγο γυρίσει, τον αφήναν να κάθεται στο πάτωμα μη φροντίζοντας έστω να τον τοποθετήσουν σε μια καρέκλα, μάλιστα σε αυτή την κατάσταση τον βρήκε και δικηγόρος-φίλη που της επιτράπηκε τελικά να τον επισκεφτεί και γενικά ήταν σε άθλια κατάσταση. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι πολύ φίλοι και συγγενείς που είπαν ότι μαθαίνοντας το τι συνέβη και ερχόμενοι να μας δουν τους έλεγαν ότι δεν μπορούν και τους έδιωχναν.

Εκτός από τα παραπάνω και ενώ οι γιατροί γνώριζαν από την πρώτη στιγμή ότι είχε καταρράκτη σε πολύ ώριμη φάση στο ένα μάτι και αρκετά στο άλλο και δεν είχε τη δυνατότητα να αυτοεξυπηρετηθεί ούτε στις βασικές ανάγκες του, κάτι που θα μπορούσε να διευκολυνθεί αν μας έβαζαν στο ίδιο τμήμα πατέρα και μητέρα μια και α) τα τμήματα είναι μεικτά ανδρών-γυναικών, β) χωρίς διαχωρισμό της σοβαρότητας της κατάστασης του φερομένου ως ασθενούς, γ) δεν είχαν την δυνατότητα παροχής νοσηλευτή ειδικά για εκείνον ή έστω να είναι σε επιφυλακή μήπως προκύψει οποιανδήποτε ανάγκη. Αντίθετα, ο όροφος εξυπηρετείται από 2 έως 3 νοσηλευτές ανά βάρδια οι οποίοι όμως υποχρεούνται να εξυπηρετούν γύρω στα 30 άτομα, κάτι το φυσικά αδύνατο και ειδικά για ένα άτομο με τα αναφερόμενα προβλήματα όρασης.

Το παραπάνω αίτημα το προβάλαμε επανειλημμένα από την αρχή του ακούσιου εγκλεισμού μας, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν έγινε δεκτό. Από Παρασκευή 18-6-2010 μου επιτρέψανε να κατεβαίνω κάτω αλλά μόνο για τις ώρες του επισκεπτηρίου δηλαδή 10.30 πμ ως 12.30 μμ και 5.30 μμ έως 7.30 μμ για να τον βοηθάω αλλά και επειδή ήθελε ένα άτομο της εμπιστοσύνης του να ελέγχει όσο μπορεί σε ποιες διαδικασίες τον υποβάλλουν.

Κάποιες δε φορές που παραβίασα για λίγο το ωράριο και πάντα γιατί δεν προλάβαινα να ολοκληρώσω τη βοήθεια που του προσέφερα με εκβίαζαν ότι θα μου κοπεί και αυτό το δικαίωμα που με τόσο κόπο είχα κερδίσει. Έτσι ώρες που θα είχε ανάγκη ένας ασθενής όπως ο σύζυγός μου εξαιτίας των παραπάνω, όπως είναι για παράδειγμα οι βραδινές ώρες δυστυχώς δεν μπορούσα και δεν μου επιτρεπόταν να τον βοηθήσω. Εμένα αφού με πήγαν στο 6ο τμήμα, ερεύνησαν τα προσωπικά μου αντικείμενα, μου πήραν το κινητό τηλέφωνο, με τοποθέτησαν στο θάλαμο 9 και χωρίς άλλη πληροφόρηση μου είπαν ότι έπρεπε να περιμένω τους γιατρούς να μιλήσω μαζί τους. Την Τετάρτη το μεσημέρι μίλησα τελικά με την κα Μαραγκουδάκη υπεύθυνη του τμήματος για 10΄ περίπου αφού, όπως μου είπε, δεν είχε χρόνο.

Την επομένη μίλησα με την κα Θάνου ψυχίατρο και την κα Παππά παιδοψυχολόγο και όπως που είπε είχε διατελέσει και νηπιαγωγός. Τους εξέθεσα αναλυτικά τα θέματα με βάση την καταγγελία όπως μου την διάβασαν, σαθρή από άκρο εις άκρο, χωρίς ουσία και τόσο επουσιώδης που δεν μπορούσε επ’ ουδενί να στηρίξει τον εδώ εγκλεισμό και κράτησή μας (συγκεκριμένα έλεγε ότι βρίσαμε γείτονα, ότι γράψαμε ένα σύνθημα στον τοίχο του τρίτου ορόφου της πολυκατοικίας μας, καθ’ όλα όμως αιτιολογημένο και όχι υβριστικό και που αφορούσε την ιδιοκτήτρια του τρίτου ορόφου «υπάλληλο Πολεοδομίας» Δ. Μ.. Τους εξέθεσα και τα γενικότερα αίτια που δημιούργησαν αυτήν την καθόλα ψευδή και συκοφαντική καταγγελία την οποία οικειοποιήθηκε ο συγκεκριμένος εισαγγελέας που έβγαλε αυτή την συκοφαντική παραγγελία εναντίον μας.

Όλα αυτά όπως σιγά-σιγά ήδη αποδεικνύεται γίνονται (και μετά απ’ αυτό που συνέβη έχουμε ενδείξεις, σοβαρές) επειδή έχει μηνυθεί και καταδικαστεί από μας όργανο του Α.Τ. Παλαιού Φαλήρου για παράνομη κατακράτηση (γράφτηκε και άρθρο στο τότε φύλλο της Ελευθεροτυπίας), αλλά και ενόψει εκδίκασης αστικών αγωγών κατά αστυνομιών οργάνων τόσο του οικείου τμήματος του Παλ. Φαλήρου όσο και οργάνων της ΓΑΔΑ, Εισαγγελέων, Κοινωνικών λειτουργών και ιδιωτών όπου ζητιούνται, αποζημιώσεις για παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων, προσωπικών δεδομένων κλπ.

Αδαμαντία Παπαπαναγιωτάκη

ΑΚΟΥΣΙΟΣ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ-Καταγγελία

Παίρνοντας θάρρος από τη γενικότερη ατιμωρησία και την ανυπαρξία κάθε είδους ελέγχου, η Ελλάδα της χρεωκοπίας επιτίθεται άλλη μια φορά ενάντια σε στόχους ευπαθείς και ευκολοτραυμάτιστους, δηλώνοντας έτσι ότι τείνει να φτάσει στους μετεμφυλιακούς ταγματασφαλήτες και στους μελανοχίτωνες του χιτλερισμού.

Στο κλίμα αυτό εντάσσεται η ασύστολα βάναυση και άνανδρη καταδίωξη ανηλίκου παιδιού για δεύτερη φορά μάλιστα, του μικρού Βαγγέλη-Οκτώβρη Παπανικολάου, που συγκλόνισε και προηγούμενα την Ελλάδα με τον εφιάλτη του κατατρεγμού του, συγκεκριμένα χωρίς να υπάρχει κανένας, απολύτως κανένας αποχρών λόγος γι’ αυτό.

Το κράτος επετέθη και πάλι στην οικογένειά μας, αυτή τη φορά συστηματικά, εγκληματικά, χωρίζοντας τους γονείς από το παιδί, κρατώντας εκείνο μεν στο Νοσοκομείο Παίδων Αγ. Σοφία, μόνο του, χωρίς δυνατότητα καμιάς επικοινωνίας με τους γονείς και εκείνους στο Δημόσιο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (ΨΝΑ) στο Δαφνί, ως «προσωρινά ανίκανους για τη φροντίδα του», τη στιγμή που θριαμβεύουν στο επάγγελμά τους, κατέχουν 6 πτυχία ανωτάτων σχολών συνολικά μαζί, είναι δημιουργοί λογοτεχνικού και επιστημονικού έργου και αποτελούν το ιδανικό που θέτει η ίδια η πολιτεία για την ανατροφή ενός ανηλίκου παιδιού.

Παρ’ όλες τις επανειλημμένες τους παραστάσεις, όντας μέχρι τώρα έγκλειστοι, οι γονείς δεν κατόρθωσαν να μάθουν ποιοι είναι οι επισπεύδοντες αυτού του εφιάλτη. Τους δίνονται μόνο ψιχία από ιδιωτικές διαφορές μετ’ άλλων, ενώ οι πραγματικές αιτίες είναι η αδιάσπαστη και ανυποχώρητη εμμονή τους σε ένα τόπο και μια ιδεολογία που πεθαίνουν καθημερινά, το κράτημα δηλαδή ενός μετεριζιού που τιμά τον άνθρωπο πριν περάσει οριστικά στη ζούγκλα ή τη σπηλιά του Μεσαίωνα.

Εκτός απ’ αυτά, είναι ολοφάνερο πως υπάρχει και υλικοοικονομικό ενδιαφέρον, αφού οι δύο γονείς διεκδικούν βασιμότατα και  παραδεκτά υψηλά ποσά αποζημιώσεων από το κράτος, λόγω παραβιάσεως ατομικών δικαιωμάτων και λοιπών εγκληματικών πράξεων εναντίον τους, για πράξεις πολλών προσώπων, αστυνομικών οργάνων, εισαγγελέων, κοινωνικών λειτουργών και ιδιαίτερα κατά αστυνομικών  οργάνων του Α.Τ. Π. Φαλήρου και εντεταλμένων προσώπων του Δήμου Π. Φαλήρου. Τελευταία πληροφορηθήκαμε δε ότι το παιδί μας πρόκειται να το μεταφέρουν σε ίδρυμα μέχρις ότου δουν τι θα κάνουν με τους άσπαστους και ασυμβίβαστους γονείς, ουσιαστικά δηλαδή μέχρι του θανάτου και των τριών, διότι οι γονείς δεν πρόκειται να αλλάξουν πρόσωπο.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση ενός χρεωκοπημένου κράτους που βασανίζει συστηματικά και δολοφονεί.  Δηλώνουμε ότι δεν θα σταματήσουμε όποιος και να ’ναι ο φόβος του χειρότερου που κάποτε σταματά ή εμποδίζει τους μαχητές.

ΟΧΙ ΣΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ – ΦΥΛΑΚΕΣ

Ο ΑΚΟΥΣΙΟΣ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΜΕΤΤΕΡΝΙΧΙΚΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΦΚΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΑΔΑΜΑΝΤΙΑ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ

Κτηνωδία στις νήσους Faeroe

Κάθε χρόνο στις νήσους Faeroe (Φερόε), που ανήκουν στη Δανία, πραγματοποιείται ένα «φεστιβάλ» με το οποίο πιστοποιείται και επιβεβαιώνεται η ενηλικίωση των νέων. Continue reading «Κτηνωδία στις νήσους Faeroe»

Δολοφονίες στη Στοά Κοραή



Παγκόσμια Υπερθέρμανση ή Παγκόσμιοι Κυριαρχικοί «Ρομαντισμοί»

http://www.sydneyminingclub.org/presentations/2008/november/plimer/player.html

Η παραπάνω διεύθυνση αφορά μία παρουσίαση από τον Αυστραλιανό καθηγητή Ίαν Πλάμερ, όπου εξηγεί τους φυσικούς παράγοντες που καθοδηγούν το κλίμα στη Γη μέσα από παρατηρήσεις και μετρήσεις εκατοντάδων ετών που πηγαίνουν πίσω εκατομμύρια χρόνια (ηλιακή δραστηριότητα, κίνηση της γης στο διάστημα, ωκεανοί, ηφαίστεια και πολλά άλλα). Εκεί καταρρίπτει τα επιχειρήματα περί της παγκόσμιας υπερθέρμανσης λόγω εκπομπών CO2 και καταδεικνύει την αυθαιρεσία και αποσπασματική οπτική των συμπερασμάτων σχετικά με την άνοδο της στάθμης των θαλασσών, το λιώσιμο των πάγων και πολλά άλλα. Continue reading «Παγκόσμια Υπερθέρμανση ή Παγκόσμιοι Κυριαρχικοί «Ρομαντισμοί»»

ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

Την ίδια στιγμή που δύο μέλη του Άρδην, ο Θανάσης Τζιούμπας και ο Νίκος Βαλκάνος βρίσκονται κρατούμενοι στις σιωνιστικές φυλακές μετά τη δολοφονική πειρατική ενέργεια εναντίον της ανθρωπιστικής αποστολής προς τη Γάζα, οι εγχώριοι πράκτορες του σιωνισμού, προχώρησαν  τη νύχτα σε εμπρησμό του Εναλλακτικού βιβλιοπωλείου, στην οδό Θεμιστοκλέους 37. Μετά τη δολιοφθορά στο αυτοκίνητο του Βαγγέλη Πισσία, της ψυχής του ελληνικού Κινήματος για την Ελεύθερη Γάζα, πριν ένα μήνα, τα φασιστοειδή στην υπηρεσία των σιωνιστών προχώρησαν σε μια ακόμα εγκληματική ενέργεια ενάντια στο βιβλιοπωλείο, τις Εναλλακτικές Εκδόσεις και το Άρδην, που έχουν αποκαλύψει με δεκάδες εκδόσεις και βιβλία τους, τον ρόλο των σιωνιστών και συμμετέχουν εδώ και δεκαετίες ενεργά στο κίνημα για την δικαίωση του λαού της Παλαιστίνης.

1 Ιουνίου 9:00 π.μ.

Αριθμός λογαριασμός για όσους θέλουν να συμβάλουν στην αποκατάσταση των ζημιών: Εθνική 116/768054-65

Ο αναρχικός αγώνας δεν περιορίζεται, δεν εκβιάζεται και δεν υποτάσσεται

Η 5η Μάη καθορίστηκε μέρα απεργιακής κινητοποίησης σε όλη την επικράτεια του Ελλαδικού χώρου. Μια από τις μεγαλύτερες μεταπολιτευτικά διαδηλώσεις με εκατοντάδες χιλιάδες συμμετέχοντες σε αυτή. Αφορμή (;) Αιτία (;) είναι η απόφαση των εξουσιαστών να επιβάλλουν δυσβάστακτα μέτρα καθημερινής εξόντωσης των ανθρώπων. Ο Ελλαδικός χώρος πιθανόν να αποτελεί το πείραμα των αφεντικών της Ε.Ε, όσον αφορά την εκτίμηση του μεγέθους των κοινωνικών αντιστάσεων και των διαθέσεων άμεσης ρήξης με την εξουσία σε όλες τις εκφάνσεις της, αφού είναι γνωστοί οι αγώνες, πρόσφατοι και μη, με αποκορύφωμα την εξέγερση το Δεκέμβρη 2008. Οι συγκεντρώσεις, οι πορείες και τα όσα εκτυλίχθηκαν σε αυτές μεταδίδονταν σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και σε αυτή τη διαδήλωση η αναρχική παρουσία είναι πολυπληθής και διακριτή, με τα πανό που υπήρχαν και τον κόσμο που τα πλαισίωσε, όπως σε κάθε γεγονός κοινωνικής σύγκρουσης με το κράτος.

Σημείο αιχμής της διαδήλωσης στην Αθήνα αποτέλεσε η πηγαία και αυθόρμητη εξεγερτική διάθεση χιλιάδων ανθρώπων απέναντι στην εξουσία. Ο κόσμος ενστερνίζεται αναρχικά προτάγματα και συνθήματα όπως: «Να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή» κ.α. που δονούν την ατμόσφαιρα. Η πολύωρη και συγκρουσιακή πολιορκία της Βουλής με σκοπό την εισβολή σε αυτή, περιείχε στιγμή (;) είχε για οδηγό της την ανάγκη για την καταστροφή της κυριαρχίας και του κράτους, που εκμηδενίζουν και εξοντώνουν καθημερινά την ανθρώπινη υπόσταση, είχε για οδηγό και πλημμύριζε από διάθεση για την αναγκαιότητα επαναοικειοποιήσης της ελευθερίας μας.

Όμως, κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης πραγματοποιείται δολοφονική επίθεση στο τραπεζικό υποκατάστημα της “Marfin” στην οδό Σταδίου, με αποτέλεσμα τρεις νεκρούς υπαλλήλους. Έχουν προηγηθεί ανάλογες εγκληματικές επιθέσεις, από τυχοδιωκτικές συμμορίες, στο βιβλιοπωλείο “Ιανός”, καθώς και στο σουπερ μάρκετ “Bazaar” στην οδό Αιόλου. Χάρη στην παρέμβαση αναρχικών συντρόφων και άλλων διαδηλωτών,  που είχε σαν αποτέλεσμα τη στοχοποίηση και τον προπηλακισμό τους από τις παραπάνω συμμορίες, δεν υπάρχουν και άλλοι νεκροί ή βαριά τραυματισμένοι.

Τέτοιου είδους ελιτίστικες και αντικοινωνικές ενέργειες, που απαξιώνουν την ανθρώπινη ζωή είναι όχι μόνο ανταγωνιστικές, αλλά και εχθρικές προς την αναρχική θεώρηση και πρακτική. Με λίγα λόγια αποσαφηνίζουμε τα εξής: Η α-σπεκουλάριστη, η α-καθοδήγητη κοινωνική βία, απέναντι στη βία της κυριαρχίας, που πηγάζει από την αναγκαιότητα –και μόνο– για την απελευθέρωση του ανθρώπου την καταστροφή κάθε είδους εξουσίας, που έχει σαν φυσικό επακόλουθο το ξερίζωμα και τον αφανισμό κάθε μορφής εκμετάλλευσης, είναι αποδεσμευτική και απελευθερωτική. Αυτή η μορφή βίας τσακίζει την κυριαρχία και αφανίζει εξουσιαστικές σχέσεις και θεσμούς.

Ως αναρχικοί είμαστε μέσα στην κοινωνία, στο πλευρό κάθε καταπιεσμένου και αδικημένου και ειδικά δίπλα στα αντιστεκόμενα κομμάτια της και δεν τοποθετούμαστε εχθρικά απέναντι της, προτάσσοντας και πραγματώνοντας χαοτικές-μηδενιστικές θεωρίες μίσους πεφωτισμένων πρωτοποριών, τις οποίες με υπευθυνότητα πρέπει να τις απομονώσουμε κοινωνικά.

Όσοι, λοιπόν, ανήκουν στον αναρχικό κι αντιεξουσιαστικό χώρο, συλλογικότητες ομάδες και άτομα, μέσα από τη δημόσια τοποθέτηση τους –έγγραφη ή μη– εστίασαν το λόγο τους σε εξουσιαστικά καθάρματα τύπου Βγενόπουλου για να αιτιολογήσουν την ύπαρξη νεκρών, προφασιζόμενοι επιχειρήματα του τύπου: «δεν υπήρχε σύστημα πυρόσβεσης» «άθραυστα τζάμια», «έξοδοι ασφαλείας», «οι υπάλληλοι χρησιμοποιήθηκαν ως ανθρώπινη ασπίδα» και τέτοιου είδους μαλακίες, συνδικαλίζονται και ασκούν αριστερίστικη πολιτική χειρίστου είδους σκυλεύοντας πάνω από τους νεκρούς.

Οι αναρχικοί δεν ζητούν καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς, δεν διαπραγματεύονται και γενικώς δεν αιτούνται τίποτα από τους εξουσιαστές. Ο αναρχικός αγώνας είναι δίχως αιτήματα γι’ αυτό και διατηρεί την επικινδυνότητα του αιχμηρή στο έπακρο. Είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία με απώτερο σκοπό τη καταστροφή της κυριαρχίας και του κράτους. «Αιτήματα» που ήταν και θα παραμένουν αδιαπραγμάτευτα.

Όσο για αυτούς που ισχυρίζονται ότι «καλά πάθανε οι απεργοσπάστες», «αφεντικάκια ήταν και όχι εργαζόμενοι» κ.ά., απαντάμε το εξής: όπως με περίσσια θρασυδειλία και αναισθησία δεν διστάζουν να προσδώσουν ψεύτικους ρόλους και ιδιότητες στους νεκρούς, με άλλη τόση ευκολία σήμερα λένε πως είναι αναρχικοί, αύριο κομμουνιστές, προχθές και μεθαύριο επαναστάτες, ανάλογα με τα καιροσκοπικά οφέλη που επιζητούν. Εξάλλου η ιδεολογικοποίηση του εγκλήματος δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει φραγμούς ήθους, αυτοσεβασμού και ανιδιοτέλειας. Είναι γνωστόν τοις πάσι, φυσικά, πως γι’ αυτούς «o σκοπός αγιάζει τα μέσα». Για την αναρχία, όμως, αν χρησιμοποιούσαμε αυτές τις λέξεις θα ίσχυε το ακριβώς αντίθετο, κι όχι μόνον.

Τα παραπάνω δραματικά γεγονότα δίνουν την κατάλληλη αφορμή στο κράτος και τους ρουφιάνους του να επιχειρήσουν να αντιστρέψουν την εις βάρος τους κατάσταση. Τα μίντια διαχέουν κλίμα ενοχής με στόχο να μετατρέψουν την εξεγερτική διάθεση του κόσμου σε υποταγή.

Παράλληλα, στοχοποιούν τον αναρχικό χώρο κατασκευάζοντας δολοφόνους, υποψίες κλπ. Αυτό δίνει το έναυσμα για όργιο κρατικής καταστολής με εισβολές σε καφενεία, στο στέκι μεταναστών και στο κατειλημμένο κτήριο των αναρχικών για ενιαίο πολυμορφικό κίνημα που βρίσκεται στην οδό Ζαΐμη 11 στα Εξάρχεια, από όπου και συλληφθήκαμε.

Λόγω της μεγάλης καθυστέρησης που δημοσιοποιείται το κείμενο αυτό, και των όσων έχουν παρέλθει τον καιρό τούτο, κρίνουμε πως οι λεπτομέρειες της επιχειρησιακής εισβολής των μπάτσων στο κτήριο είναι τουλάχιστον ετεροχρονισμένες.

Θέλουμε να γίνει γνωστό, όσο μας αφορά, πως η καθυστέρηση συγγραφής και δημοσιοποίησης της τοποθέτησης μας για τα γεγονότα της 5ης Μάη που οδήγησαν και στην σύλληψη μας δεν ήταν σκόπιμη, τουλάχιστον από μεριάς μας. Η αναρχική συναίνεση που προσπαθήσαμε να υπάρξει δεν κατέστη δυνατή λόγω των διαφορών σε επίπεδο ουσίας.

Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην κατάληψη της οδού Ζαΐμη 11, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας αντισταθήκαμε στις ορδές των ένστολων κρατικών δολοφόνων. Καθεστωτικά μέσα και φυλλάδες, όπως η Ελευθεροτυπία, έκαναν λόγο για διαπραγμάτευση ανάμεσα σε μας, βουλευτών του Σύριζα (που μας είναι άγνωστο πως βρέθηκαν εκεί) και του εισαγγελέα, που οδήγησε στην παράδοση μας.

Για να αποσαφηνιστούν μερικά πράγματα.

Ως αναρχικοί δεν θα μπορούσαμε να διαβουλευτούμε ή να διαπραγματευτούμε όρους παράδοσης. Η αναγκαστική και σταδιακή οπισθοχώρηση μας κατά τη διάρκεια της εισβολής των μπάτσων μας οδήγησε στο μπαλκόνι του επάνω ορόφου του κτηρίου. Οι μπάτσοι μην περιμένοντας την εξέλιξη αυτή και φοβούμενοι για νεκρούς εκατέρωθεν, πλέον, επιχείρησαν αυτοί να διαπραγματευτούν.

Στους δύο βουλευτές του Σύριζα (Μπανιάς και Δρίτσας), που ξανατονίζουμε ότι μας είναι άγνωστο πως βρέθηκαν εκεί, ζητήθηκε άμεσα να αποχωρήσουν. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να δεχτούμε κανενός είδους θεσμική-εξουσιαστική μεσολάβηση.

Αυτό που αξίζει να επισημανθεί είναι η αλληλεγγύη και αμέριστη συμπαράσταση των γειτόνων. Τις ώρες που πέρασαν μέχρι τη σύλληψη μας συνεχώς μας προμήθευαν με νερό και χυμούς, στηρίζοντας μας ηθικά, παρά τη συνεχή τρομοκράτηση και τις απαγορεύσεις των κατασταλτικών δυνάμεων.

Θέλουμε, ακόμη, να τονίσουμε πως λόγω της στάσης μας κατά την διάρκεια της πορείας και της αντίθεσης μας προς τις συμμορίτικες πρακτικές, γίναμε (και συνεχίζουμε να γινόμαστε) δέκτες ανοικτών ή συγκαλυμμένων απειλών.

Παρεμπιπτόντως θέλουμε να πληροφορήσουμε ότι έγινε δολιοφθορά στο δίκυκλο όχημα ενός από εμάς. Η δολιοφθορά θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή σωματική βλάβη αν δεν γινόταν αντιληπτή.

Καμία απειλή και καμία τρομοκρατία από όπου και αν προέρχονται δεν μας αγγίζουν.

Καμία ανοχή σε όσους προσπαθούν να βάλουν ταφόπλακα στις εξεγέρσεις του μέλλοντος!

Όλοι στους δρόμους για τον αγώνα προς την αναρχία!

Γιάννης Καραμάνος – Ξενοφώντας Σκούρας
Δύο από τους έντεκα συλληφθέντες την 5η Μάη μέσα από την αναρχική κατάληψη της οδού Ζαΐμη 11.

Σχετικά με την «εξαφάνιση» του Λουκάνικου

Σχετικά με την «εξαφάνιση» του Λουκάνικου

Μετά από επικοινωνία που είχαμε με τους ανθρώπους που προσέχουν τον Λουκάνικο και άλλα σκυλιά του κέντρου, μάθαμε ότι ο Λουκάνικος από τις 6 Μαΐου φιλοξενήθηκε στο σπίτι τους γιατί είχε τραυματιστεί στο πόδι, και παράλληλα ακολουθούσε θεραπεία για την ερλειχίωση ασθένεια που προέρχεται από μολυσμένο τσιμπούρι και θεραπεύεται με χορήγηση αντιβίωσης.
Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν τρομοκρατηθεί από την έκταση της δημοσιότητας που έχει πάρει ο Λουκ, και δέχονται συνέχεια ύπουλες προτάσεις για «υιοθέτηση» του Λουκ , από σωματεία, όψιμους «φιλόζωους», συλλόγους και κυρίες, εγχώριους και αλλοδαπούς. Παράλληλα δέχονται και απειλές για τη ζωή των φίλων μας . Πιστεύουν ότι η θέση του Λουκ και των άλλων σκυλιών είναι στις γειτονιές που έχουν επιλέξει να ζουν και κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τα εμβολιάζουν και να τα προσέχουν, όπως τώρα που ο Λουκ χρειάστηκε την αγωγή.

Αντιμετωπίζουν όμως και πρόβλημα με τον δήμο Αθηναίων, ο οποίος τον τελευταίο καιρό σε καινούργιες αυθαίρετες τακτικές και μετά από ανώνυμες καταγγελίες για δήθεν δαγκώματα, μαζεύει τους αδέσποτους και τους καταδικάζει σε ισόβιο εγκλεισμό στις εγκαταστάσεις που διατηρεί πιθανά στο Μαρκόπουλο.

Αυτό έγινε με τον Ριβάλντο τον σκυλάκο της νομικής, που συμμετείχε και αυτός στις πορείες, τον πρόσεχαν οι ίδιοι άνθρωποι και μετά από καταγγελία κάποιου φύλακα της νομικής συνελήφθη από τον Δ.Α και δεν θα επιστρέψει ποτέ στη νομική αλλά θα παραμείνει αυθαίρετα έγκλειστος μέχρι να πεθάνει στο κέντρο του δήμου, εκτός αν υιοθετηθεί από κάποιον και μείνει σε κάποιο σπίτι. Προ καιρού το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και με τον Λουκάνικο, που από ανώνυμη καταγγελία ότι δάγκωσε κάποιον στο Σύνταγμα, μεταφέρθηκε στο Μαρκόπουλο και οι άνθρωποι που τον προσέχουν δυσκολεύτηκαν πολύ για να τον απελευθερώσουν.

Από σήμερα το βράδυ ο Λουκάνικος ή Θόδωρος θα επιστρέψει στα αγαπημένα του μέρη. Οι άνθρωποι που τον προσέχουν παρακαλούν να του ρίχνουμε καμιά ματιά και να ενημερώνουμε αν χρειάζεται για κάτι και για το που βρίσκεται στο τηλέφωνο που υπάρχει στο ταμπελάκι που του έχουν φορέσει, γιατί είναι γνωστό ότι ο Λουκάνικος έχει μεγάλη ακτίνα δράσης. Για εκείνους είναι ο φίλος τους Θόδωρος, για άλλους ο Λουκάνικος.

Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα και για να αποφεύγουμε τους θηρευτές δημοτικούς ή φιλοζωικούς μπόγιες, και τους γλυκερούς φιλόζωους που νομίζουν ότι τα τετράποδα είναι για να τα βάζουμε στον κλίβανο αποστείρωσης, να τα στειρώνουμε, να τα κλείνουμε σώνει και ντε σε τέσσερις τοίχους, να τραβάμε κονδύλια με την ευκαιρία κλπ, μπορούμε όλοι να προσέχουμε τους τετράποδους συντρόφους μέσω του τηλεφώνου που υπάρχει στο ταμπελάκι τους, και έτσι να συνδράμουμε όλοι στις ανάγκες που ίσως παρουσιαστούν, ιδιαίτερα ύστερα από την τελευταία επικοινωνιακή φούσκα, που τους καθιστά τώρα ακόμα πιο ευάλωτους σε κακοήθειες μέσα στους δρόμους της πόλης, που μπορεί να γίνουν ακόμα πιο μοναχικοί χωρίς την δικιά τους παρουσία. Σε περίπτωση που κάποιοι αφαιρέσουν το κολλάρο με το ταμπελάκι από τον Λουκ ή από άλλο σύντροφο, με σκοπό να τους απομονώσουν, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το e-mail: skiloloi@gmail.com

http://kanelos.blogspot.com/

ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΣΕ ΜΑΘΗΤΗ ΑΠΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΛΥΚΕΙΟΥ ΣΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ

14o Λύκειο Αθηνών στο  Κουκάκι. Εκεί που η ανοχή στη νάρκωση και τα μαχαίρια των φασιστών είναι δεδομένη, η αυστηρότητα και η προσχηματική τήρηση των νόμων, εξαντλείται σε όσους δεν υποτάσσονται στις έρπουσες φασιστικές ενδοσχολικές ντιρεκτίβες συμπεριφοράς και ιδεών.

Για άλλη μια φορά  ο διευθυντής του 14ου Λυκείου, έδειξε τα σάπια δόντια του.  Έχοντας καταλάβει αυτή την θέση επί ΝΔ από  παλαιότερους εκπαιδευτικούς που την δικαιούνται, μεθόδευσε τώρα με κάθε τρόπο την παραμονή του και την αναρρίχησή του στο σύστημα, εξαπολύοντας με δόλο, πολιτικό διωγμό σε ένα παιδί ώστε να πλήξει και να τιμωρήσει και τους γονείς του για τους κοινωνικούς αγώνες τους.

Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, ο διευθυντής του 14ου λυκείου, μοίραζε τριήμερες αποβολές σε μαθητές που αρνούνταν να παραστούν στην προσευχή, αλλά παράμεναν σιωπηλοί στην είσοδο του σχολείου και απειλούσε μαθητές  για τη συμμετοχή τους στην κατάληψη του σχολείου.*

Φέτος υπομονετικά όπως κάτι τέτοιοι συνηθίζουν και για έναν ολόκληρο χρόνο περίμενε στη γωνία μαθητή της Α΄Λυκείου που είχε καταγγείλει μέσω των γονιών του τον Ιανουάριο του 2009 τη μεθόδευση της βουλής για την απόδοση τιμωρίας σε μαθητές της περυσινής  Γ΄Γυμνασίου (συστεγάζονται) που είχαν επισκεφτεί το κτίριο της και είχαν απαντήσει όπως άξιζε (και όπως θα απαντούσε ο καθένας) στα ανώνυμα ερωτηματολόγια έρευνας αξιολόγησης για την βουλή και τις λειτουργίες της, που τους είχαν μοιράσει μετά την επίσκεψη τους στο Βαυαρικό παλάτι.
Τότε η βουλή είχε ζητήσει τα ερωτηματολόγια να επιστραφούν στο σχολείο και να γίνει γραφολογικός έλεγχος, ώστε να  τιμωρηθούν όσοι την αξιολόγησαν όπως της άξιζε.
Αυτή η ιστορία σταμάτησε, εξαιτίας της έκτασης που πήρε στα μμε και από τους γονείς του μικρού.
**

Αυτά τα πράγματα όμως δεν συγχωρούνται και ο μαθητής που τα κατήγγειλε, κόπηκε  φέτος στο τέλος της χρονιάς από απουσίες, οι οποίες ήταν σε γνώση των γονιών,  αφού οφείλονταν , σε δική του ασθένεια, σε θάνατο μέλους της οικογένειας του, ενώ κάποιες άλλες ήταν 5λεπτες καθυστερήσεις λόγω απόστασης, ή λόγω γενικών απεργιών (μιας και υπάρχουν απεργοσπάστες), αφού το παιδί  δεν έμενε πια κοντά και υπήρχε η δυνατότητα (σε συμφωνία με τον διευθυντή η οποία όπως φάνηκε ήταν μονομερής), να μη ληφθούν αυστηρά υπόψη και να υπάρχει η σχετική στοιχειώδης ενημέρωση και επικοινωνία με το σχολείο .
Στους γονείς  με δόλο δε δόθηκε ούτε η ενημέρωση, ούτε η δυνατότητα, για να δικαιολογήσουν τις μέρες ασθενειών, ούτε με το τέλος του χρόνου, όπως συνηθίζεται, αφού ενημερώθηκαν εκ των υστέρων για την εξέλιξη στην τροπή που έδωσε ο διευθυντής.
Επικαλούμενος αλαζονικά και εκ των υστέρων ο διευθυντής Γ. Χούσος κατά το δοκούν το νόμο παραβλέποντας και καταπατώντας την συμφωνία που ο ίδιος είχε κάνει με τους γονείς για την απαιτούμενη ελαστικότητα στα προβλήματα που υπήρχαν μόνο λόγω απόστασης ώστε να παραμείνει ο μικρός σε αυτό το μακρινό σχολείο. Ταυτόχρονα εξαφάνισε και τα παλαιότερα δικαιολογητικά απουσιών που ήδη είχαν κατατεθεί στη διάρκεια του χρόνου. ‘Έτσι με αυτό τον άθλιο τρόπο πέτυχε να έχει ο διευθυντής ύπουλα τον τελευταίο καταχρηστικό λόγο την τελευταία στιγμή της σχολικής χρονιάς, ώστε να καταπατήσει την συμφωνία που ο ίδιος έκανε και έτσι να εξοβελίσει αθώους, με απύθμενο θράσος και κακία στην εκδικητικότητα την δική του και του συστήματος….
Για τον διευθυντή Γ Χούσο, είναι ξεκάθαρο πως δεν είναι τίποτα αν και επαγγελματίας «παιδαγωγός», να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να εξοντώσει και να καταστρέψει τη ζωή ενός παιδιού με την πρώτη ευκαιρία, παρουσιαζόμενος δήθεν αμείλικτος και αυστηρός για τις ανάγκες του έργου που παίζει, ενώ καταπατάει τις συμφωνίες που ο ίδιος με δόλο έκανε με τους γονείς.
Δεν είναι όμως το ίδιο αμείλικτος και αυστηρός στη νάρκωση και την καταστολή, μέσω των μπάφων που δίνουν και παίρνουν στις τουαλέτες του 14ου Λυκείου δημιουργώντας ανθρώπους εξαρτημένους και υποταγμένους, ούτε είναι αμείλικτος στις απειλές με μαχαίρια φασιστών μέσα στο σχολείο.
Αυτά για τον διευθυντή Χούσο, παραβλέπονται αφού είναι βοηθητικά στο έργο του, που είναι η επιβολή, η καταστολή, η υποταγή και η εξόντωση. H σκοπούμενη δολοφονία των συνειδήσεων ανηλίκων κατά συρροήν.
Και το σύστημα φροντίζει και του παρέχει όλα τα επιμέρους ώστε να μπορεί να στήνει και να  εξαπολύει ανενόχλητος πολιτικό διωγμό σε μια οικογένεια, προς τέρψη των κομματικών ταγών του συστήματος.
Δεν ξέρει όμως ο διευθυντής Χούσος, ότι  ό, τι και  να κάνει  την καρδιά, την ψυχή και την ανθρωπιά δεν μπορεί να την καταστείλει με τίποτα εκεί που υπάρχει, και το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να δυναμώσει το πείσμα και την δίψα για ζωή του 15χρονου μαθητή και όλων όσων έμαθαν για αυτή την ελεεινή κρατική συμπεριφορά ενώ ταυτόχρονα να ανοίξει τα μάτια του κόσμου για το τι ακριβώς υπηρετούν κάτι τέτοιοι.

*http://st-antipnoia.blogspot.com/2009/02/blog-post_24.html

** Η βουλή δεν ανέχεται τα αρνητικά σχόλια tvxs.gr

Βίντεο από την Πρωτομαγιά στην Κωνσταντινούπολη

htVodpod videos no longer available.

more about «1st May in Istanbul«, posted with vodpod

tp://www.dailymotion.com/video/xd66tc_1-mayys-bayram-deyil-ysyan_lifestyle

Ξεκαθαρίσματα σχετικά με αντιεξουσιαστικές πρακτικές λογοκρισίας

Στις 14 Απριλίου 2010, στο Πάντειο, μια ομάδα αντιεξουσιαστών διέκοψε το μάθημά μου και αφού με εξύβρισε, με αποκάλεσε … «φασίστα» ενώπιον 50 περίπου φοιτητών και τελικά εκσφενδόνισε εναντίον μου ένα γιαούρτι.

Αιτία αυτής της συμπεριφοράς σύμφωνα με τα λεγόμενά τους και με όσα αναφέρονται σε μια τετρασέλιδη προκήρυξη που μοιράστηκε και που έχει σαν υπότιτλο «φασίστες και καθηγητές πηγαίνουν χέρι-χέρι» είναι το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του καθηγητή με τη δημόσια πολιτική παρουσία μου – και πιο συγκεκριμένα, με την έκφραση επιφυλακτικών και κριτικών απόψεων γύρω από τα θέματα που αφορούν την υποκριτική μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους ή γύρω από τα κοινωνικά και ιδεολογικά ζητήματα των πολιτικο-πολιτισμικών αναταράξεων και αμοιβαίων περιχαρακώσεων που αναδεικνύονται αντικειμενικά στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Η υπογραφή μου μεταξύ άλλων πολλών σε ένα κείμενο της «Επιτροπής για τον Έλεγχο της Λαθρομετανάστευσης» ήταν το έναυσμα για τη δυναμική παρέμβαση της ομάδας των αντιεξουσιαστών. Το δισέλιδο αυτό κείμενο, που έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο από την Επιτροπή για τον έλεγχο της Λαθρομετανάστευσης (ΠΕΑΕΛ) εξέφραζε κοινωνικές και πολιτικές επιφυλάξεις πολλών πολιτών γνωστών για τις δημοκρατικές τους πεποιθήσεις, σχετικά με το ενδεχόμενο της μαζικής απόδοσης ιθαγένειας σε μετανάστες και με την καλλιέργεια ενός πολυπολιτισμικού μοντέλου κοινωνίας. Δεν καλούσε τον ελληνικό λαό σε κανένα «πογκρόμ» κατά των μεταναστών (όπως ισχυρίζεται η καταγγελία των αντιεξουσιαστών), αλλά σε πολιτικές κινητοποιήσεις και προβληματισμούς περί του θέματος τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό.

Συνεπώς, παρά ορισμένες διαφωνίες μου σχετικά με κάποιες διατυπώσεις (κυρίως σχετικά με το «Ελληνικό Εθνικό Κράτος»), δεν θεώρησα σκόπιμο να διαχωρίσω εκ των υστέρων τη θέση μου από το αρχικό κείμενο της παραπάνω επιτροπής, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι προσυπογράφω ή επικροτώ εκ των προτέρων το σύνολο των απόψεων ή των πιθανών μελλοντικών της πρωτοβουλιών. Επειδή όμως δεν μου δόθηκε καμία ευκαιρία όχι βέβαια «να απολογηθώ», αλλά να αντικρούσω τους ισχυρισμούς τους, να επισημάνω την πολιτική διαφωνία μου με συνθήματα που στρέφονται κατά των προσώπων των μεταναστών (είτε της προαναφερόμενης ΠΕΑΕΛ, είτε οποιουδήποτε άλλου φορέα) ή έστω να συζητήσω πάνω στα σημεία των ιδεολογικών τριβών και της σε μεγάλο βαθμό εικονικής αντιπαλότητας, αποφάσισα να συντάξω αυτό το κείμενο και να το δημοσιεύσω στους χώρους (ιστοσελίδες, πολιτικά έντυπα κλπ.), όπου μπορεί να διαβαστεί από όσους θα μπορούσαν άμεσα ή έμμεσα να εμπλακούν σε αυτήν την αντιπαράθεση.

Η θέση μου περί του μεταναστευτικού και των αιτίων ή των συνεπειών του για όλη τη δυτική Ευρώπη – και κυρίως για την ελληνική κοινωνία είναι γνωστή σε αρκετό κόσμο, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη και δημοσιευμένη σε αρκετά έντυπα. Συνοψίζεται στα εξής: από κοινωνικής και πολιτικής άποψης, η νεοφιλελεύθερη και ιμπεριαλιστική καταστροφή πολλών κοινωνιών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου αναγκάζει μια όλο και μεγαλύτερη μάζα ανθρώπων να μεταναστεύσουν προς τη δυτική Ευρώπη. Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται από τις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες αρχικά σαν φτηνή εργατική δύναμη, στη συνέχεια σαν «ανθρώπινο πλεόνασμα», κάποτε σήμερα και σαν απλό «σκουπίδι». Παράλληλα, η μετανάστευση επέτρεψε να αναπτυχθεί μια νεόκοπη εργοδοτική συνείδηση σε πολλά κοινωνικά μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα της νεοελληνικής κοινωνίας, που εδώ και πολλά χρόνια πλέον καλλιεργεί και συντηρείται μέσα από τον παρασιτισμό.

Ταυτόχρονα, εγκατεστημένοι πρακτικά στην περιφέρεια ή στο περιθώριο της κοινωνίας, οι μετανάστες χρησιμοποιούνται, με τη συστηματική πρωτοβουλία του κράτους, ως αναλώσιμοι μηχανισμοί ικανοί να αποδομήσουν τις λαϊκές ιδίως γειτονιές των πόλεων και να αυτογκετοποιηθούν, διαλύοντας έτσι τους παραδοσιακούς λαϊκούς πυρήνες των ενδεχόμενων κοινωνικών αντιστάσεων στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και συνεπώς, μετατρέποντας ένα κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα διεθνούς εμβέλειας σε κοινωνιοπολιτισμική, τοπική αντιπαράθεση μεταξύ ντόπιων και αλλοδαπών ή και μεταξύ αλλοδαπών διαφορετικής εθνοτικής προέλευσης, με απρόβλεπτες (ή αντίθετα προβλέψιμες) συνέπειες κοινωνικού εκφασισμού.

Όλα αυτά είναι κοινές διαπιστώσεις. Το πολιτικό ερώτημα όμως είναι το εξής: πιο ακριβώς «κράτος» υποθάλπει και οργανώνει αυτές τις διαδικασίες γκετοποίησης και μωσαϊκοποίησης των κοινωνιών; Είναι άραγε σήμερα μέσα από ένα εθνικό κράτος (και μια αντίστοιχη συμπαγή εθνική πολιτική κοινωνία) γύρω από τις εξουσιαστικές και κυριαρχικές πρωτοβουλίες των οποίων συγκροτείται και εμφανίζεται ως «πολιτικά ορθό» ένα μοντέλο κοινωνίας πολυπολιτισμικό και κατακερματισμένο σε «διαφορετικότητες», δηλαδή σε εξατομικευμένες πολιτικές οντότητες «δικαιωματούχων»; Ή μήπως αντίθετα, οι σύγχρονες μορφές εξουσίας και κράτους, καθ’ εικόνα και ομοίωση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, έχουν μια «μεταεθνική» και υπερκρατική μορφή; Μήπως με άλλα λόγια, το πάλαι ποτέ εθνικό κράτος βρίσκεται σε διαδικασία προχωρημένης αποσύνθεσης και μετασχηματισμού του σε εγχώριο διαχειριστικό μηχανισμό μιας υπερεθνικής πολιτικής εξουσίας; Μήπως οι πολλές αντιφάσεις του υποδηλώνουν ακριβώς αυτήν την μη ακόμα ολοκληρωμένη ιστορική διαδικασία μετάβασης; Σε αυτές τις συνθήκες (οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτισμικές), μήπως ο κοσμοπολιτισμός σε όλες τις συνιστώσες του έχει ήδη ιδεολογικά «καπακώσει» τις αντιεθνικιστικές διακηρύξεις της «αριστεράς», μεταβάλλοντάς τες μαζί με το όραμα ή το αίτημα της πολυπολιτισμικότητας, σε ένα νέο εξουσιαστικό πρόταγμα με «ανθρώπινο πρόσωπο» (και πολλά νομικώς εκχωρημένα «νομικά δικαιώματα» στους νέους υπηκόους);

Ενδεχομένως, τόσο το αίτημα της πολυπολιτισμικότητας, όσο και εκείνο των «δικαιωμάτων» που φαίνονται να έχουν εκχωρηθεί συνταγματικά (νομικά) από μια ηγεμονική πολιτική δύναμη σε όλους τους υπηκόους, εντάσσονται στις παρούσες τουλάχιστον συνθήκες, σε ένα πολιτικό, κρατικό και εξουσιαστικό λόγο που δεν έχει καθόλου αγνές, ανθρωπιστικές προθέσεις. Το αντίθετο μάλιστα: αποτελούν τις ιδεολογικές αιχμές του πολιτικού δόρατος που αποβλέπει στην ηθική νομιμοποίηση ενός παγκοσμιοποιημένου καθεστώτος διευρυμένης κυριαρχίας επί εξατομικευμένων υπηκόων και μειονοτήτων όλων των ειδών. Η αποδόμηση της (αστικής) ιδέας ότι η δημοκρατία είναι η έκφραση της «βούλησης των πολλών» – συνεπώς, οι παραδοσιακές ή οι πιο σύγχρονες ολιγαρχικές μορφές διακυβέρνησης, απαιτούν και προϋποθέτουν την αποδόμηση αυτών των «πολλών», όποιοι και να είναι αυτοί. Αυτό συμβαίνει τόσο στο πεδίο των αναφορών των πληθυσμών σε μια κοινή ιστορία που τους συνδέει, όσο και στο πεδίο των γεωγραφικών τους αναφορών σε κάποιο κοινό έδαφος ζωής και εργασίας, έστω σε κάποια «πατρίδα» ως δημόσιο αγαθό που χρήζει συνήθως προστασίας από όλους όσους επιθυμούν να το οικειοποιηθούν ή να το ιδιωτικοποιήσουν. Όλη η «γη» ή ο πλανήτης ως τέτοια εικόνα «πατρίδας» («όλων των ανθρώπων» ή «των πολιτών του κόσμου») συνιστά λοιπόν ενδεχομένως μια νέα μορφή μεταεθνοτικής εθνικής συνείδησης. Ποιων όμως ακριβώς πολιτών, ποιών ανθρώπων; Εκείνων που εντάσσονται νομικά (με «απόφαση του αυτοκρατορικού κράτους» θα λέγαμε) σε ένα ετερόκλητο πληθυσμιακό σύνολο (σε ένα «πλήθος», όπως έλεγε ο Νέγκρι), με την ιδιότητα του δικαιωματούχου υπηκόου – και που προφανώς δεν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη συλλογικοτήτων και κοινωνικών δεσμών που θα απέδιδαν στις επιθυμίες ή στην οργή τους μια πραγματικά ανατρεπτική πολιτική δυναμική.

Αλήθεια πιστεύουν κάποιοι ότι η κρατικά ενορχηστρωμένη προπαγάνδα περί του δημοκρατικού και πολιτικά εξισωτικού χαρακτήρα της απόδοσης ιθαγένειας στους μετανάστες απορρέει από κάποιες καλές και προοδευτικές προθέσεις; Ότι το σημερινό κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα της ιεράρχησης και της ταξινόμησης των μεταναστών ως πολιτών δεύτερης κατηγορίας θα εξαφανιστεί ή έστω θα αμβλυνθεί με την τυπική τους πολιτογράφηση; Ή μήπως θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο – και οι μεν μετανάστες θα ενταχθούν σε ένα σύστημα «ιθαγένειας και υπηκοότητας» που στην ουσία θα τους έχει επιβληθεί (μεταξύ άλλων, πληρώνοντας τις εισφορές στα καταληστευμένα ασφαλιστικά συνταξιοδοτικά ταμεία), οι δε παραδοσιακοί «ιθαγενείς» των πιο λαϊκών ιδιαίτερα στρωμάτων θα στρέψουν πιο εύκολα την οργή και την απελπισία τους από την κοινωνιοοικονομική κατάσταση και την εξαθλίωση που βιώνουν ενάντια στους μετανάστες; Η κοινωνική εκμετάλλευση είναι άραγε ένα θέμα τυπικής νομιμότητας και ανθρώπινων δικαιωμάτων; Η συλλήβδην δαιμονοποίηση των «ηττημένων προλεταρίων» της ελληνικής κοινωνίας και η μονομερής καταγγελία της «μικροαστικοποίησης τους» ή της μεταβολής τους σε «Ελληνάρες» (κατά προέκταση: εθνικιστές, πατριώτες, φασίστες και πάει λέγοντας), δεν αποτελεί άραγε ένδειξη περαιτέρω υποτίμησης ακριβώς του ιστορικά πιο υποτιμημένου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας; Οι απόψεις αυτές ιδίως όταν παραμένουν στο στενά ηθικό και μικροαστικά «ανθρωπιστικό» πεδίο των κοινωνικών νοοτροπιών, ξεχνώντας να αναλύσουν το τι ακριβώς συνέβη και πως οργανώθηκε η νεοελληνική κοινωνία μετά τον εμφύλιο και κυρίως μετά την μεταπολίτευση, δεν κινδυνεύουν να γλιστρήσουν, έστω ασυνείδητα, προς την πλευρά των ρατσιστικών στερεοτύπων και γενικεύσεων που με τη βοήθεια όλων των «think tanks» στρέφονται μονίμως κατά του «αντιδραστικού ελληνικού λαού»;

Διότι βεβαίως, όπως γράφεται στην προκήρυξη των αντιεξουσιαστών του Παντείου «η παρανομία των μεταναστών ήταν και είναι κερδοφόρα». Ίσως όμως θα έπρεπε να πει κανείς λίγο περισσότερα περί του θέματος: η μαζική παρουσία και εκμετάλλευση των μεταναστών ιδίως μετά το 1980, επέτρεψε αρχικά στο ναυτιλιακό και κατασκευαστικό κεφάλαιο και αμέσως μετά στην ελληνική μικροπαραγωγή (στους αυτοπασχολούμενους και τις οικογενειακές επιχειρήσεις όλων των κατηγοριών, αλλά στη συνέχεια και στα «νοικοκυριά»), όχι μόνο να μειώσουν τα έξοδα, αλλά και να απαλλαγούν οι ίδιοι από τους κόπους της δουλειάς, να γίνουν μικροαφεντικά και μικρονταβατζήδες: να απαγκιστρωθούν από τις υποβαθμισμένες παραγωγικές δραστηριότητες και υπηρεσίες, να τις απαξιώσουν ιδεολογικά, να ασχοληθούν με τις εικόνες της κοινωνικής τους αναβάθμισης, να μεταβληθούν τελικά σε παράσιτα που ζουν σε μια παρασιτική κοινωνία. Όλος αυτός ο παρασιτισμός τώρα που βρήκε στους μετανάστες το κατάλληλο έδαφος να το παίξει αφεντικό και να αράξει σαν γόνος μικρών ή μεγάλων «νέων τζακιών» μπροστά στις οθόνες και στις θολές τζαμαρίες της κοινωνικής του προβολής, έχει όμως κάθε συμφέρον να το παίξει υποκριτικά και … «λίγο αντιρατσιστής», χωρίς βέβαια αυτό να εμποδίζει τη βαθύτατη υποτίμηση των παραγωγών (των εργατών, των αγροτών – συνεπώς και των μεταναστών που έχουν αναλάβει αυτές τις απαξιωμένες δουλειές). Υποτίμηση που δεν αντανακλά τελικά παρά τη γνωστή υποτίμηση του κάθε «κυρίου» για τον μισθωτό ή μη «δούλο» του.

Αυτά πάνω κάτω πρεσβεύουν όλοι όσοι δεν έχουν εγκλωβιστεί στις στερεότυπες αναλύσεις μιας πολύ «καθωσπρέπει» ή εντελώς μυωπικής «αριστεράς». Και όσοι επίσης δεν έχουν ξεχάσει το νόημα της λέξης ιμπεριαλισμός.

Αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις του αντιεξουσιαστικού χώρου που θα μπορούσαν τόσο εύκολα να πειστούν από τα επίσημα λογύδρια περί κάποιων νομικών, ατομικών δικαιωμάτων – και να υπερασπίζονται με σθένος τις πολιτικές ορθότητες σχετικά με τις ελευθερίες των ατόμων (στην αυτοδιάθεση, στην «διαφορετικότητα» κλπ.), αλλά όχι στην ελευθερία των κοινοτήτων όπου ζουν αυτά τα άτομα να απολαμβάνουν ή να διεκδικούν αυτά τα ίδια δικαιώματα. Υπάρχει άραγε ολοκληρωτικότερη εικόνα της παγκόσμιας κοινωνίας από εκείνη των εξατομικευμένων υπηκόων που συγκατοικούν εντός ενός τεράστιου «ξενοδοχείου»;

Ποιος λοιπόν άραγε «σφυρίζει αδιάφορα» μπροστά στις κοινωνικές αδικίες και τις πολιτικές καταστάσεις της εκμετάλλευσης; Ποιος δημιουργεί το ιδεολογικό έδαφος για την έμπρακτη απαξίωση και αποσύνθεση των πιο υποτιμημένων τμημάτων του πληθυσμού – Ελλήνων ή μη; Ποιος αναιρεί το δικαίωμα των κοινωνικών και εν δυνάμει πολιτικών συλλογικοτήτων να υπάρχουν και να αγωνίζονται για τα συλλογικά τους δικαιώματα;

Ένα τελευταίο πιο πρακτικό ερώτημα: αν υποθέσουμε ότι κάποιος (όπως εγώ) συμφωνεί απολύτως με την άποψη ότι οι τηλεπανελίστες ακαδημαϊκοί και οι υπόλοιποι μετέχοντες στις «banks και think tanks» του κεφαλαίου έχουν πάρει θέση από καιρό στο πλευρό των τραπεζών μέσω των επιδοτούμενων προγραμμάτων διείσδυσης στα Βαλκάνια και αλλού, μήπως ακριβώς όλα τα μεταεθνικά και παγκοσμιοποιημένα ιδεολογήματα του συρμού αποτελούν το βασικό όχημα της νομιμοποίησης αυτών των πρακτικών της διεθνοποίησης του κεφαλαίου; Και αν ναι, γιατί κάποιοι αντιεξουσιαστές δεν μοιάζουν να ασχολούνται σχεδόν καθόλου «στην πράξη» με αυτούς τους ανθρώπους που ενδεχομένως βρίσκονται μέσα στα πανεπιστήμια και σίγουρα είναι άμεσα συνυπεύθυνοι της καταστροφής των κοινωνιών του δεύτερου ή τρίτου κόσμου – αλλά ενοχλούνται αντίθετα πολύ από την δράση εκείνων και μόνον που βρίσκονται στο αντίθετο στρατόπεδο από τις παραπάνω banks και think tanks;

Τι ακριβώς από όλα τα παραπάνω, που τα έχω πολλές φορές καταθέσει αποτελεί δείγμα γραφής «φασισμού»; Τα στρατοδικεία της Χούντας είναι αυτά που καταμαρτυρούν για την κλίση μου προς τον … Απρίλη του ’67, όπως γράφεται στην προκήρυξη που επιχειρεί να με διαπομπεύσει; Ή μήπως θα έπρεπε να καταθέσω κάπου πιο αναλυτικό «πολιτικό βιογραφικό», έτσι ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε λίγο σαφέστερα για τους «μεγάλους έρωτες που δεν κρύβονται»; Η ύπαρξη της υπογραφής μου κάτω από ένα κείμενο για τον «έλεγχο της λαθρομετανάστευσης» είναι το καθοριστικό στοιχείο της πολιτικής μου ταυτότητας; Αν αυτό είναι, να πω επίσης το εξής: μεταξύ αυτών που έχω μάθει (ως «γέννημα θρέμμα» του Μάη κλπ.), είναι ότι η πολιτική παρέμβαση στην κοινωνία δεν γίνεται κάτω από το στενό καβούκι των πανεπιστημίων ή μέσα από τα διάφορα στέκια, αλλά έξω και μακριά από αυτά, εκεί όπου ζει ο «κοινός κόσμος». Το «άθλημα» αυτό είναι λίγο πιο δύσκολο από το να εκτονώνεσαι βρίζοντας και πετώντας γιαούρτια. Ο ενδεχομένως συντηρητικός, οργισμένος και φοβισμένος «κοσμάκης» (εκείνος ο «λαουτζίκος») δεν είναι ούτε για φτύσιμο, ούτε για περιφρόνηση, ούτε «φασίστας». Μπορεί όμως να γίνει, κυρίως όταν οι διάφορες «αριστερές» των σνομπάρουν ή αδιαφορούν για τις αγωνίες του και τα αδιέξοδά του. Κάτι τέτοιο συμβαίνει ίσως σήμερα – και όχι μόνο μεταξύ των «ιθαγενών»…

Αυτά.

Γιάννης Παπαμιχαήλ

Ακολουθεί η προκήρυξη που μοιράστηκε από τους αντιεξουσιαστές:


ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΠΕΤΣΩΝ

Την Τρίτη 19 Ιανουαρίου δικαζόταν μετά από αναβολή στα δικαστήρια Πειραιά, ο νυν δήμαρχος Σπετσών Βαγγέλης Κονταξάκης, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Δήμου Φρατζής και ζεύγος ιδιωτών, με τις κατηγορίες απιστίας και παράβασης καθήκοντος για τον πρώτο, απιστίας για τον δεύτερο και ηθικής αυτουργίας για τους τελευταίους, μετά από μήνυση κατοίκων

Η μήνυση είχε κατατεθεί από τον κάτοικο Σπετσών  και αφορούσε την παράβαση καθήκοντος με δόλο από τον δήμαρχο, ο οποίος αν και απαγορεύεται από το νόμο, για προστατευόμενους χώρους, είχε χορηγήσει βεβαίωση μη οφειλής ΤΑΠ ( τέλος ακίνητης περιουσίας) σε ιδιώτες για το κοινόχρηστο, δασικό, αρχαιολογικό, ιστορικό, δημοτικό Αλσος Σπετσών της Παναγιάς Αρμάτας, στο μυχό του παλιού λιμανιου στις Σπέτσες εκτάσεως 6 στρεμμάτων και για τον οποίο ουδέποτε υπήρχαν τίτλοι  ιδιοκτησίας και είναι μια κηρυγμένη από το ΥΠΠΟ προστατευόμενη έκταση και περιουσία του Δημοσίου.

Continue reading «ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΠΕΤΣΩΝ»

Συγκέντρωση στα δικαστήρια Ευελπίδων Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

Στις 20 Ιανουαρίου, μετά από αναβολή που δόθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2009,  θα γίνει η δίκη των 5 συλληφθέντων της αντιρατσιστικής παρέμβασης της 9ης Ιουνίου στον Αγ. Παντελεήμονα, που είχε οργανωθεί από αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και αλληλέγγυουςστα δικαστήρια της Ευελπίδων

Οι συγκεντρωμένοι δέχτηκαν επίθεση από ομάδα εξαγριωμένων «κατοίκων»   ομάδες ΜΑΤ και Δέλτα.  Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν με τις δυνάμεις καταστολής συνελήφθησαν 5 άτομα.

Σε συγκέντρωση αλληλεγγύης καλεί το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι «παλιού Χημείου«

ΚΤΗΜΑ ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΥ: ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΣ, ΔΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Το 1918 το Υπουργείο Γεωργίας παραχωρεί ΚΑΤΑ ΧΡΗΣΗ το κτήμα στον Μαρίνο Γερουλάνο, με σκοπό τη συστηματική δενδροκομική καλλιέργεια.
Ο Μ. Γερουλάνος στις 14/7/34 παραχωρεί μέρος αυτής  της έκτασης στην εταιρία ΚΤΗΜΑ ΤΡΑΧΩΝΕΣ-ΑΕ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ,

Continue reading «ΚΤΗΜΑ ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΥ: ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΣ, ΔΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ»

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σεξισμού και ρατσισμού από την ελληνορθόδοξη εκκλησιά

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
σεξισμού και ρατσισμού από την ελληνορθόδοξη εκκλησιά

Το σκηνικό μεταφέρεται λίγο έξω από το Αγρίνιο, στο χωρίο Καινούργιο του Δήμου Θεστιέων της Αιτ/νιας. Εκεί, σε κεντρικό σημείο του χωριού υπάρχει ο ναός λατρείας του αγίου Δημητρίου με κεντρική αναπαράσταση τον εν λόγω άγιο έφιππο, που αντί να σκοτώνει ένα φίδι όπως συνήθως αναπαρίσταται, σκοτώνει μια γυναίκα, η οποία ανήμπορη και σωριασμένη στο δρόμο, δέχεται πισώπλατα  στο γυμνό της σώμα, την αιχμή του δόρατος του αγίου. Continue reading «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σεξισμού και ρατσισμού από την ελληνορθόδοξη εκκλησιά»

Ψυχιατρική το δεξί χέρι της καταστολής και του ελέγχου

Τα σχόλια περιτεύουν για τα βίντεο που μας έστειλαν. Η ψυχιατρική επιστήμη, είναι ένα από τα εργαλεία της εξουσίας για τον έλεγχο και την αποδόμηση των ανθρώπων. Continue reading «Ψυχιατρική το δεξί χέρι της καταστολής και του ελέγχου»

Πορεία ενάντια στη κρατική καταστολή και συναυλία αλληλεγγύης στο Αγρίνιο

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ

«Πρέπει μονάχα να εκτείνουμε τις στιγμές αλήθειας,

τα υποκείμενα παγόβουνα

που θα καταποντίσουν τους Τιτανικούς του ψεύδους.»

Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή προγραμματισμένες εκδηλώσεις, δράσεις και διαδηλώσεις ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η αστυνομοκρατία  και η στοχοποίηση χώρων κοινωνικής συνεύρεσης και πολιτικής ζύμωσης ήταν απανταχού παρούσα σε κάθε γωνία του αστικού τοπίου. Ότι δεν καταφέρνουν οι δεκάδες χιλιάδες αστυνομικών με πάνω από χίλιες προσαγωγές, ξυλοδαρμούς και σοβαρούς τραυματισμούς διαδηλωτών, προσπάθησαν να το πετύχουν τις επόμενες μέρες τα μμε με τη λασπολογία, τη συκοφάντηση και την ολοκληρωτική διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Continue reading «ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΑΓΡΙΝΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ»

Ο Ντουρίτο και μια ιστορία για τις ρωγμές…

Μας στάλθηκε από http://anastrofi.blogspot.com

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ στη διαμαρτυρία της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

«Σπρωχτήκαμε» να καταθέσουμε μερικές σκέψεις και προβληματισμούς από ένα mail που έστειλε ένας καθηγητής της σχολής μας διαμαρτυρόμενος σχετικά με την κατάληψη της Γεωγραφίας στην οποία συμμετέχουμε. Σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούμε να θεωρηθεί ως απάντηση επί προσωπικού. Παραθέτουμε αυτούσιο το mail-διαμαρτυρία που μας έδωσε τα ερεθίσματα…

Continue reading «ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ στη διαμαρτυρία της ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ»

London Benefit Event in solidarity to the arrested comrades of Resalto

The antiauthoritarian centre Resalto in Athens was raided by the police on the evening of December the 5th, as part of the ‘preventive’ strategy of the Greek state to repress any form of social and political action, a year after the assassination of Alexis Grigoropoulos by the Greek police. In response, the Town Hall of Keratsini was occupied by comrades, and was later raided as well.

Continue reading «London Benefit Event in solidarity to the arrested comrades of Resalto»

Το όπλο δεν εκπυρσοκρότησε…στόχευσε στο ψαχνό… και ο Αλέξης είναι νεκρός

Όλα ξεκίνησαν το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008 στα Εξάρχεια, όταν ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκωνέας σημάδεψε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο.

Στο άκουσμα της δολοφονίας μια αυθόρμητη γενιά καταπιεσμένων ξεχύνεται στους δρόμους όλης της επικράτειας οπλισμένη με αγανάκτηση και πολύ οργή. Μετανάστες, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι ενώθηκαν από το κοινό αίτημα για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Το περιεχόμενό της εξέγερσης ήταν η ελευθερία, και τα χαρακτηριστικά της, που ακόμη διαμορφώνονται, αντιεξουσιαστικά. Continue reading «Το όπλο δεν εκπυρσοκρότησε…στόχευσε στο ψαχνό… και ο Αλέξης είναι νεκρός»

Aπό την «σύνθεση αποκλινουσών συμπεριφορών και τον ιό αταξίας» από το Αγρίνιο

 

Πορεία στο Ντίσελντορφ στις 6 Δεκεμβρίου 2009 και προβολή-συζήτηση

Ενάντια στην αστυνομική βία και την καταστολή και για την αλληλεγγύη στους κοινωνικούς αγώνες. Πορεία στο Ντίσελντορφ. Mε αφορμή  τον ένα χρόνο από τη δολοφονία του Αλέξανδρου από την αστυνομία.

6 Δεκεμβρίου 2009, ώρα 3.00μμ  Oberbilker Markt Dusseldorf

θα ακολουθήσει προβολή του βίντεο «Η εξέγερση δεν είναι ουτοπία» στο Linkes-Zentrum

Στάλθηκε απο το  linkes-zentrum

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΤ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

Graphic2Μετά τη βίαιη εκκένωση του καταυλισμού των μεταναστών της Πάτρας και τον εμπρησμό στη συνέχεια, 23 Σομαλοί και Αφγανοί μετανάστες που διέμεναν σε αυτόν, μεταφέρθηκαν στα κρατητήρια του Α.Τ. Αγρινίου . Οι 16 από αυτούς τους μετανάστες εξακολουθούν να κρατούνται μετά από δύο μήνες στοιβαγμένοι σε ένα χώρο που κανονικά λειτουργεί ως χώρος προσωρινής κράτησης, χωρίς φυσικό αερισμό και φωτισμό, άγνωστο για πόσο χρονικό ακόμα διάστημα. Στις 11 και 12 Αυγούστου 8 από αυτούς μεταφέρθηκαν στο Γ. Νοσοκομείο Αγρινίου με συμπτώματα αφυδάτωσης, εμφανώς καταβεβλημένοι από τις συνθήκες κράτησης.

Προερχόμενοι και αυτοί, όπως χιλιάδες άλλοι, από χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμο καθεστώς, αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν το ταξίδι προς το δυτικό για αυτούς «παράδεισο». Προς τις χώρες του δυτικού καπιταλισμού που έχουν χτίσει την ευδαιμονία τους στη λεηλασία των χωρών της Ασίας και της Αφρικής και που ευθύνονται για το ξεριζωμό ολόκληρων πληθυσμών με τους στρατιωτικούς και οικονομικούς πολέμους τους.

Continue reading «ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΤ ΑΓΡΙΝΙΟΥ»

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ FRANCISCO FERRER (1909-2009)

ferrer_flavio   Σκοπεύσατε καλά φίλοι μου, δεν είσαστε υπεύθυνοι. Είμαι αθώος. Ζήτω το μοντέρνο σχολείο.

   Στις 13 Οκτωβρίου 1909 οι τελευταίες λέξεις του αναρχικού παιδαγωγού Francisco Ferrer προς το εκτελεστικό απόσπασμα προκάλεσε ένα διεθνές κύμα οργής και συγκίνησης για την άδικη δολοφονία του μεγάλου Καταλανού μεταρρυθμιστή της εκπαίδευσης.

   Ο Francisco Ferrer σ’ όλη την διάρκεια της παιδαγωγικής του πορείας, πάλεψε να αναδείξει την αξία της ολικής εκπαίδευσης, δίνοντας προτεραιότητα στην ελευθερία της συνείδησης και την αναζήτηση της αλήθειας. Ο ίδιος υποστήριζε πως: ο καθένας οφείλει να είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Να σκέφτεται ελεύθερα για να πράττει ελεύθερα.

    Continue reading «100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ FRANCISCO FERRER (1909-2009)»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑