- Σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν λογικό να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε επιχείρηση μέρα μεσημέρι Σαββάτου, δεδομένης της λειτουργίας της λαϊκής αγοράς. Η παρουσία τόσων ανθρώπων στην περιοχή αύξανε κατακόρυφα τις πιθανότητες να τραυματιστούν αθώοι πολίτες οι οποίοι ουδεμία σχέση είχαν με τον στόχο της επίθεσης.

- Σε καμία περίπτωση δε θα επιχειρούσαν σύντροφοι και συντρόφισσες στην περιοχή των Εξαρχείων, περιοχή η οποία αποτελεί τη βάση και το κέντρο της πολιτικής δράσης πολλών συλλογικοτήτων και είναι ιδιαίτερα φορτισμένη με μνήμες συμβάντων, δράσεων και αγώνων. Μια τέτοια επιχείρηση θα έδινε έναυσμα για την ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής στην περιοχή και θα δημιουργούσε ακόμα πιο δύσκολες συνθήκες για τη δράση μας.

- Δεδομένων των θανάτων των εργαζομένων στη MARFIN, κανείς σύντροφος και καμιά συντρόφισσα δε θα διακινδύνευε να τραυματιστούν ή να σκοτωθούν αθώοι άνθρωποι, ειδικά την στιγμή που το καθεστώς αποπειράται να συνδέσει την υπόθεση της MARFINμε τον αντεξουσιαστικό χώρο, μέσω διώξεων συντρόφων και της αντίστοιχης προπαγάνδας.

- Εφόσον, κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα πρωτοφανές πογκρόμ κατά των μεταναστών και οι φασίστες έχουν αποθρασυνθεί, ο στόχος της επίθεσης δεν μου φαινόταν να έχει κάποια λογική –γιατί να επιχειρήσει κάποιος κατά των μπάτσων και όχι κατά των φασιστών; Μια επιχείρηση κατά των φασιστών θα είχε και λογική και νόημα στην παρούσα χρονική συγκυρία.

Θεωρώ ότι τις παραπάνω σκέψεις θα μπορούσε να τις κάνει οποιοσδήποτε διαθέτει κοινό νου, ακόμα και αν δεν έχει καμία σχέση με τον χώρο. Ακόμα και ένα παιδί 10 χρονών, αν του εξηγούσε κάποιος απλά τα παραπάνω δεδομένα, θα κατέληγε στο λογικό συμπέρασμα ότι μια τέτοιου είδους επιχείρηση δεν έπρεπε να πραγματοποιηθεί σε καμία περίπτωση.

Έχοντας λοιπόν πειστεί ότι η επίθεση αποτελεί προβοκάτσια, η δημοσιοποίηση της ανάληψης ευθύνης μου προκάλεσε σε πρώτο επίπεδο ένα έντονο αίσθημα ντροπής –ντροπή πρωτίστως απέναντι στους 3 ανθρώπους που τραυματίστηκαν, αλλά και ντροπή για το ότι οι ανεγκέφαλοι και ανεύθυνοι που σχεδίασαν την συγκεκριμένη επίθεση, είναι πεπεισμένοι ότι είναι αναρχικοί.

Όσο προχωρούσα στην ανάγνωση της ανάληψης ευθύνης, η ντροπή μου μετατράπηκε σε απεριόριστη οργή. Οργή, γιατί το κείμενο που διάβαζα δεν περιείχε καμία απολύτως πειστική επιχειρηματολογία σε οποιοδήποτε επίπεδο, είτε επιχειρησιακό είτε πολιτικό. Οργή, γιατί διάβαζα κάτι ρηχό και θρασύ, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν φανέρωνε την όποια συνειδητοποίηση των συνεπειών της επίθεσης. Οργή, γιατί για πρώτη φορά στη ζωή μου διάβαζα ένα κείμενο ανάληψης ευθύνης ΑΝΥΠΟΓΡΑΦΟ, γεγονός το οποίο από μόνο του αποδεικνύει τη θρασυδειλία των συντακτών του.

«Σύντροφοι και συντρόφισσες», ποιοι είστε; Ποιο είναι το πολιτικό σας στίγμα, ποιες είναι οι θέσεις σας; Έχετε δει πολλά κείμενα ανάληψης ευθύνης τα οποία είναι ανυπόγραφα; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη, ο Τίποτας;
Δεν έχω καμία διάθεση ν’ ασχοληθώ αναλυτικά, ένα προς ένα, με τα απλοϊκά επιχειρήματα που παρατίθενται στο κείμενο. Θα σταθώ σε κάποιες χαρακτηριστικές φράσεις που φανερώνουν τις πραγματικές προθέσεις και τη φύση των «συντρόφων» και «συντροφισσών»:

«Μία στιγμή αγώνα και μια δική μας ελάχιστη απάντηση στο κτηνώδες χτύπημα της πορείας της 11ης Μάη, στην απροκάλυπτη συνεργασία της ΕΛ.ΑΣ και της Χρυσής Αυγής στα πρόσφατα ρατσιστικά πογκρόμ.»
Μάλιστα. Ποια ήταν ακριβώς η «ελάχιστη απάντηση» στην ΕΛ.ΑΣ.; Η πυρπόληση οχημάτων; Τρομερό πλήγμα… Ναι, σίγουρα η Χρυσή Αυγή πράττει τα αίσχη της με την ανοχή και συνδρομή των μπάτσων, χάρηκα πολύ. Όμως είναι προφανές ότι η Χ.Α. είναι ο κύριος αυτουργός και θα έπρεπε να είναι αυτή ο στόχος. Γιατί λοιπόν η επίθεση είχε ως στόχο την ΕΛ.ΑΣ. και όχι την Χ.Α.; Μήπως δεν σας έπαιρνε, «σύντροφοι και συντρόφισσες»; Μήπως η επιλογή του Α/Τ Εξαρχείων ως στόχου αποδεικνύει ότι πάνω απʼ όλα θέλατε να προστατεύσετε τους εαυτούς σας και τη δική σας σωματική ακεραιότητα; Επιχειρώντας στην περιοχή που αποτελεί τη «βάση» μας, σαφώς και θα νιώθατε περισσότερο προστατευμένοι και θα είχατε περισσότερες διεξόδους διαφυγής σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Επιπλέον, το να επιχειρήσετε σε σημείο πολυσύχναστο και μέρα μεσημέρι, σας έδινε τη δυνατότητα να ξεφύγετε πιο εύκολα και να μην είστε εύκολα εντοπίσιμοι ανάμεσα σε τόσον κόσμο.

Το επιχείρημά μου αυτό (ότι δηλαδή πρώτο σας μέλημα ήταν να προστατεύσετε τον κώλο σας), αποδεικνύεται λίγο παρακάτω:
«Το μόνο που αυτή [η Λαϊκή] προσέφερε, ως ευκαιρία, στους ανθρώπους που αντιπαρατίθενται ευθέως μπροστά σε ένοπλους, ήταν η κυκλοφοριακή συμφόρηση που προκαλεί στους γύρω δρόμους και η δύσκολη προσέγγιση εποχούμενων μπάτσων στο σημείο. Επουδενί δεν χειριστήκαμε τη Λαϊκή Αγορά ως θέατρο πολεμικών συγκρούσεων.»

Επομένως, οι ίδιοι/ίδιες παραδέχεστε ότι η επιλογή του σημείου προσέφερε πλεονεκτήματα (ως προς την κάλυψη του κώλου σας) και το λέτε και ευθαρσώς. Με δεδομένο αυτό, το να λέτε αμέσως μετά ότι «επουδενί δεν χειριστήκαμε τη Λαϊκή Αγορά ως θέατρο πολεμικών συγκρούσεων», όχι μόνο είναι εμφανώς αντιφατικό, αλλά προσβάλλει και τη νοημοσύνη μας. Δεν είμαστε ηλίθιοι, «σύντροφοι και συντρόφισσες», μην κρίνετε εξ ιδίων τα αλλότρια.

«Στη συνέχεια μπήκε φωτιά, κυρίως για να μην υπάρξει δυνατότητα καταδίωξης από τους διαφυγόντες μπάτσους, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως ήταν αυτοί που έντρομοι εισέβαλλαν στη Λαϊκή Αγορά κραδαίνοντας τα πιστόλια τους.»
Το ατομικιστικό και συμφεροντολογικό σας παραλήρημα συνεχίζεται, λέγοντας ότι βάλατε φωτιά (χωρίς να σκεφτείτε τις συνέπειες) για να μην σας πιάσουν οι μπάτσοι –προφανώς αυτό ήταν που θέλατε νʼ αποφύγετε πάνω απʼ όλα, με οποιοδήποτε κόστος. Και αν δεν κάνω λάθος, διακρίνω και ένα παιδαριώδες αίσθημα περηφάνιας για το ότι οι μπάτσοι ήταν «έντρομοι» όταν εισέβαλαν στη Λαϊκή Αγορά –είστε περήφανοι που τρομάξατε τα μπατσάκια, ε; Μεγαλειώδης νίκη… Το ότι όμως οι μπάτσοι μπορούσαν νʼ ανοίξουν πυρ μέσα στον κόσμο και αυτή την στιγμή να θρηνούσαμε αθώα θύματα, δεν έχει καμία σημασία (προφανώς) για σας. Και βέβαια, όταν σχεδιάζατε αυτή την εκπληκτική επιχείρηση, ούτε καν το συνυπολογίσατε ως παράμετρο, γιατί όλοι ξέρουμε ότι οι μπάτσοι είναι πολύ προσεκτικοί με τη χρήση των όπλων τους και ΠΟΤΕ δεν έχουν σκοτώσει αθώους ανθρώπους.

«Το τραγικό σφάλμα ήταν ότι λανθασμένα θεωρήθηκε πως η φωτιά της μηχανής στη Χ. Τρικούπη δεν θα μπορούσε να επεκταθεί στους πάγκους της Καλλιδρομίου, λίγα μέτρα μακριά. Και όντως, έτσι θα ήταν αν δεν είχε συμβεί το ασύνηθες γεγονός της έκρηξης του ντεπόζιτου.»
Αυτή τη διαδικασία, «σύντροφοι και συντρόφισσες» την ονομάζουμε «διαχείριση κινδύνου». Σε απλά ελληνικά, όταν σχεδιάζουμε μια επιχείρηση, σκεφτόμαστε ποιο θα είναι το χειρότερο (και «ασύνηθες») δυνατό σενάριο και εκπονούμε το αντίστοιχο σχέδιο δράσης, ώστε νʼ αποφύγουμε τα χειρότερα. Όσο για το ότι «λανθασμένα θεωρήθηκε πως η φωτιά.. δε θα μπορούσε να επεκταθεί στους πάγκους της Καλλιδρομίου, λίγα μέτρα μακριά», ακόμα και ένα 5χρονο γνωρίζει πως η φωτιά είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί και μπορεί σʼ ελάχιστο χρόνο να επεκταθεί «λίγα μέτρα μακριά».

«Ως πολιτικά υποκείμενα φέρουμε ακέραια την ευθύνη της πράξης μας και των τραγικών συνεπειών της για τον σοβαρά τραυματισμένο εργαζόμενο, όντως ριζικά και αξιακά αντίθετοι σε κάθε λογική παραπλεύρων απωλειών.»
Σε ποια «πολιτικά υποκείμενα» αναφέρεστε; Σε ποιο σημείο εντός του κειμένου χρησιμοποιείτε πολιτικά επιχειρήματα και θεμελιώνετε τις θέσεις σας; Αν θεωρείτε ως επιχείρημα το προφανές («σε όλες αυτές τις εκφάνσεις της επιχειρούμενης ολοκληρωτικής δικτατορίας του κεφαλαίου και της εξουσίας πάνω στις ζωές μας»), καλό θα είναι να ανατρέξετε σε άλλα κείμενα ανάληψης ευθύνης για να καταλάβετε τι πραγματικά θα πει να επιχειρηματολογεί κάποιος σε επίπεδο πολιτικών θέσεων. Αν όντως ήσασταν «ριζικά και αξιακά αντίθετοι σε κάθε λογική παραπλεύρων απωλειών», το πρώτο σας μέλημα θα έπρεπε να ήταν η προστασία αθώων ανθρώπων και όχι του κώλου σας. Αν ήσασταν αντίθετοι, δε θα έπρεπε καν να είχατε πραγματοποιήσει την επίθεση, καθώς ο βαθμός επικινδυνότητας ήταν ιδιαίτερα υψηλός και αυτό ήταν προφανέστατο.

«Από καρδιάς ευχόμαστε ανάρρωση και στους τρεις τραυματίες και ευελπιστούμε στην κατανόηση, για τα κίνητρα αλλά και τα λάθη μας.»
Λυπάμαι «σύντροφοι και συντρόφισσες», αλλά προσωπικά δεν κατανοώ ούτε τα κίνητρα ούτε τα λάθη σας και θεωρώ εξαιρετικά θρασύ να ζητάτε κάτι τέτοιο, την στιγμή που ένας αθώος άνθρωπος χαροπαλεύει και άλλοι δύο τραυματίστηκαν, λόγω της δικής σας ηλιθιότητας και ανικανότητας. Επιπλέον, η παιδαριώδης και άστοχη επιχείρησή σας προσέφερε την ευκαιρία στους προπαγανδιστές του καθεστώτος να ενισχύσουν την εικόνα του «κακού αντεξουσιαστή που καίει ανθρώπους», σε μια χρονική συγκυρία εξαιρετικά κρίσιμη για το κίνημα και την κοινωνία.

Αυτή την στιγμή ο δικός μας χώρος είναι ο μόνος που μπορεί πραγματικά νʼ αρθρώσει διαφορετικό λόγο ενάντια στο σύστημα. Με μια Αριστερά πεθαμένη και ξεπουλημένη, είμαστε οι μόνοι που αντιστεκόμαστε και μπορούμε να δημιουργήσουμε συνθήκες επανάστασης και ανατροπής. Αντί λοιπόν να συνειδητοποιούμε την ιστορική μας ευθύνη, όχι μόνο αναλωνόμαστε σε παιδαριώδεις επιχειρήσεις, αλλά σαμποτάρουμε τις ίδιες μας τις θέσεις με πράξεις άστοχες και επικίνδυνες, όχι μόνο για αθώους ανθρώπους, αλλά και για το κίνημα συνολικά.

Ο υπάλληλος της λαϊκής που προσπάθησε να σβήσει με το ίδιο του το σώμα τη γυναίκα που καιγόταν, έχει πολύ μεγαλύτερα κότσια από εσάς, «σύντροφοι και συντρόφισσες». Και αυτό γιατί εκείνη την στιγμή, δεν υπερτέρησε το δικό του ένστικτο επιβίωσης, αλλά το ηθικό πρόσταγμα να σώσει την ζωή του συνανθρώπου του, θέτοντας σε κίνδυνο τη δική του. Αν δεν το έχετε καταλάβει, επανάσταση σημαίνει πρώτα απ’ όλα να εκμηδενίζεις το Εγώ σου για έναν σκοπό, μια ιδέα, έναν αγώνα συλλογικό -όχι να καβατζώνεις τον κώλο σου με τίμημα τις ζωές αθώων ανθρώπων και να πραγματοποιείς επιχειρήσεις άνευ νοήματος, μόνο και μόνο για να πεις ότι κάτι έκανες.

Είστε επικίνδυνοι, «σύντροφοι και συντρόφισσες», ανεγκέφαλοι, ανίκανοι, ανεύθυνοι και αναξιοπρεπείς. Δεν γνωρίζετε καν γιατί κάνετε αυτά που κάνετε και ούτε μπορείτε να τα στηρίξετε με λογικά επιχειρήματα. Η πράξη σας και το γελοίο κείμενό σας αποτελούν ύβρι, όχι μόνο για τους ανθρώπους που τραυματίστηκαν, αλλά για το κίνημα συνολικά και για όλους τους φυλακισμένους συντρόφους μας ανά τον κόσμο.

okanenas

***

Το παραπάνω κείμενο έχει δημοσιοποιηθεί και ΕΔΩ

Επίσης, ανακοίνωση σχετικά με την «επίθεση της 14/5/2011» έχει δημοσιοποιηθεί από την Συσπείρωση Αναρχικών με τον τίτλο:

ΟΙ «ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ» ΤΗΣ ΜΑΡΦΙΝ ΚΑΙ Η «ΑΞΙΑ» ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ…

Η «ανάληψη ευθύνης» υπάρχει δημοσιοποιημένη ΕΔΩ

Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου θα διεξαχθεί η δίκη του Χ.Πουζιαρίτη στη πόλη της Εδεσσας.

Το στέκι “Mπαρούτι” (Βέροια) στέκεται αλληλέγγυο στην υπόθεση Πουζιαρίτη και καλεί αλληλέγγυους/ες να παρευρεθούμε στη δίκη τη Δευτέρα (13/12) στα δικαστήρια Έδεσσας στις 9.00 π.μ.

για οποιαδήποτε διευκρίνηση επικοινωνήστε σε
baruti.veria@yahoo.gr, pouziariths_proto@yahoo.gr
Κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους
Λευτεριά σε όλους μας!

Η 2η επιστολή του Πουζιαρίτη:

Ονομάζομαι Πουζιαρίτης Χρυσοβαλάντης και είμαι άδικα προφυλακισμένος εδώ και 11 ½ μήνες στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών.

Η αστυνομία έχει πέσει σε τεράστιες αντιφάσεις, καθώς κατηγορήθηκα ότι στις 6 Δεκέμβρη 2009 (στη θλιβερή επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου), ήμουν ηγετική μορφή σε ομάδα κουκουλοφόρων στο ΑΠΘ, που συγκρούονταν με δυνάμεις καταστολής.

Η πρώτη αντίφαση: Παρ’ όλο που φαίνομαι ως ηγέτης των κουκουλοφόρων, δεν υπάρχει πειστήριο κουκούλας, ούτε κατηγορία, σύμφωνα με τον περίφημο κουκουλονόμο.

Οι αστυνομικοί, με τις καταθέσεις τους, αναγνώρισαν τον επικεφαλή της ομάδας των κουκουλοφόρων εξαιτίας του χαρακτηριστικού του κουρέματος.

Δεύτερη αντίφαση: Ο επικεφαλής της ομάδας των κουκουλοφόρων ήταν ασκεπής και ακάλυπτος στη διάρκεια των συγκρούσεων, παρά το χαρακτηριστικό του κούρεμα και περπατούσε αφελής και αμέριμνος.

Με κατηγόρησαν για «κατοχή εκρηκτικών υλών».

Τρίτη αντίφαση: Δεν υπάρχει απόδειξη που να αποδεικνύει τη συγκεκριμένη κατηγορία (σακίδιο με μολότωφ). Ξέρουμε όλοι μας τον τρόπο της αστυνομίας να ενοχοποιεί διαδηλωτές «φορτώνοντας» τους με τα δικά τους σακίδια, έτοιμα από πριν, για να δικαιολογήσουν συλλήψεις. Στη δική μου υπόθεση δεν έκαναν ούτε αυτό, αφού φαίνεται ότι δεν υπήρχε κάποιο έτοιμο σακίδιο με μολότωφ διαθέσιμο εκεί κοντά τη συγκεκριμένη στιγμή.

Είμαι κάτοικος Αλεξάνδρειας Ημαθίας. Η σύλληψη μου έγινα όταν απομακρυνόμουν από το χώρο των πανεπιστημίων , με κατεύθυνση προς το σιδηροδρομικό σταθμό, για να επιστρέψω στον τόπο μου. Τη συγκεκριμένη στιγμή επικρατούσε απόλυτη ηρεμία, εντός και εκτός των πανεπιστημίων. Ξαφνικά δέχτηκα την επίθεση και τον βίαιο ξυλοδαρμό μου από δύο διμοιρίες ΜΑΤ, οι οποίες με χτυπούσαν ασταμάτητα, για αρκετά λεπτά, με τις ασπίδες και τα γκλοπ και με κλωτσούσαν με τις μπότες τους. Υπάρχει ιατροδικαστική γνωμάτευση για τον βίαιο ξυλοδαρμό μου από τις δυνάμεις καταστολής. Υπάρχουν, επίσης, και βασικοί μάρτυρες για την υπόθεση μου, οι οποίοι κατέθεσαν αυτοβούλως και από την πρώτη στιγμή ότι δεν έχω καμία σχέση με όσα με κατηγορούν, αλλά η κατάθεση τους θεωρήθηκε λιγότερο αξιόπιστη από την κατάθεση των αστυνομικών που μου προσάπτουν ψευδές κατηγορητήριο.

Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μου ζητάω ταυτοποίηση δακτυλικών αποτυπωμάτων, απ’ όλα τα κατασχεθέντα της συγκεκριμένης ημέρας, πράγμα που δεν θα πραγματοποιηθεί ούτε στο δικαστήριο, καθώς δεν υπάρχει τίποτα το ενοχοποιητικό εις βάρος μου.

Εκτός του ότι κρατούμαι άδικα στη φυλακή, θύμα του υπερβάλλοντα ζήλουτων αστυνομικών, ώστε να δικαιολογήσουν το έργο και την ύπαρξη τους με μοναδικό στοιχείο ότι ήμουν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή με «λάθος» κόμμωση, στις αιτήσεις μου για άρση της προφυλάκισης μου στο συμβούλιο πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, το Συμβούλιο, με συνεχή βουλεύματα, με απέρριπτε με την αιτιολογία ότι είμαι επικίνδυνος για την κοινωνία και ότι υπάρχει περίπτωση να ξανακάνω τα ίδια και πιο σοβαρά εγκλήματα.

Μετά τις συνεχόμενες αποτυχίες της αστυνομίας (ζαρντινιέρα, πράσινα παπούτσια, φοιτητής με πιτζάμες κτλ) το κλίμα είναι υπερβολικά βεβαρημένο, με αποτέλεσμα (ιδίως μετά τη μήνυση που κατέθεσα για τον άγριο ξυλοδαρμό που δέχτηκα κατά τη σύλληψη μου) τη συστηματική προσπάθεια, των αστυνομικών και των δικαστικών αρχών, κατασυκοφάντησης μου, ώστε αν αποδείξουν ότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη δεν έκανε άλλη μια φορά «λάθος» και ότι κάνουν σωστά το έργο τους.

Παρέβλεψαν, επίσης, το γεγονός ότι ήμουν πρώην τοξικοεξαρτημένος και παρακολουθούσα πρόγραμμα απεξάρτησης, το οποίο διακόπηκε ξαφνικά και μοιραία με τη φυλάκιση μου, με αποτέλεσμα να υπάρχει πάντα ο κίνδυνος υποτροπιασμού.

Από τις 23 Ιουνίου 2010 ξεκίνησα αποχή από το συσσίτιο της φυλακής, την οποία συνεχίζω ακόμα και σήμερα, αφού το μοναδικό όπλο που μου έχει απομείνει μέσα από τη φυλακή για να παλέψω και να προσπαθήσω να αποδείξω την αθωότητα μου είναι το ίδιο μου το σώμα.

Από την πρώτη μέρα της κράτησης μου, στο Αστυνομικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης (πριν τη μεταφορά μου στις Φυλακές Διαβατών), διαπίστωσα πόσο χάλια λειτουργεί το σύστημα, καθώς ο νόμος ορίζει μέχρι και 24ωρη κράτηση στα κρατητήρια, αλλά στην πραγματικότητα, ο χρόνος κράτησης είναι πάνω από δύο μήνες (υπάρχουν περιπτώσεις που έμειναν άτομα στο κρατητήριο έως και 5 ή 6 μήνες), σε απάνθρωπες συνθήκες, στον απόλυτο εγκλεισμό, χωρίς προαυλισμό, χωρίς τουαλέτα, νερό, ρεύμα, θέρμανση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, εξαερισμό και καθόλου καθαριότητα.

Οι περισσότεροι ανθρωποφύλακες (αστυνομικοί-δεσμοφύλακες) συνήθως ήταν ειρωνικοί και , κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας τους, γίνονταν προκλητικοί και δεν ήταν λίγες οι φορές που δεν ξεκλείδωναν ούτε για τουαλέτα, με αποτέλεσμα να κάνουμε τη φυσική μας ανάγκη χρησιμοποιώντας μπουκάλια.

Αφού τελικά μεταφέρθηκα (μετά από 4 μήνες απόλυτου εγκλεισμού στα κελιά-στάβλους του Μεγάρου Θεσσαλονίκης) στις φυλακές Διαβατών, τα πράγματα καλυτέρεψαν σε κάποια θέματα. Υπάρχει προαύλιο και μπόρεσα να δω το φως του ήλιου, όπως και να αναπνεύσω καθαρό αέρα. Υπάρχει, επιτέλους, τουαλέτα μέσα στα κελιά. Όσο για το νερό, υπάρχει, αλλά όχι για όλο το 24ωρο. Για θέρμανση και εξαερισμό, ας μην το αναπτύξω καλύτερα, καθώς είναι είδη πολυτελείας. Όσον αφορά στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, είναι περιορισμένη, υπάρχουν μόνο τα βασικά (depon, ασπιρίνες). Υπάρχουν περιπτώσεις ατόμων που περιμένουν 2 και 3 μήνες για μια μεταφορά και εξέταση σε νοσοκομείο, ύστερα από κάποια ατυχήματα που συνέβησαν και περιφερόταν όλο αυτό το διάστημα με πατερίτσες.

Έτυχε, επίσης, και περίπτωση θανάτου στη φυλακή. Το συγκεκριμένο άτομο παρουσίασε πρόβλημα στο στομάχι και για 2 μέρες πονούσε υπερβολικά λαι το μόνο που έγινε ήταν να του χορηγήσουν Depon, με αποτέλεσμα να τον βρούνε νεκρό μέσα στο κελί του και, όπως ήταν αναμενόμενο, και αυτό το περιστατικό δεν πήρε το φως της δημοσιότητας, γιατί όλοι ξέρουμε ποια είναι η δουλειά που κάνουνε οι δημοσιογράφοι όταν πρόκειται για θέματα που μπορεί να θίξουν την αστυνομία, τη δικαιοσύνη και το κράτος.

Ακόμα πιο παράξενος είναι ο τρόπος που δικάζουν κάποιες υποθέσεις οι δικαστές και οι εισαγγελείς, καθώς, μετά το σκάνδαλο με το παραδικαστικό, δεν δικάζουν απλά, αλλά βγάζουν όλο το μένος, το μίσος και την οργή τους, σε βάρος των κατηγορουμένων, στερώντας, έτσι, το πολυτιμότερο αγαθό, την ελευθερία, σε αθώους πολίτες, χωρίς αποδείξεις ενοχής, με την μοναδική «απόδειξη» την κατάθεση κάποιου αστυνομικού. Και αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι, στην κοινωνία, οι πραγματικοί απατεώνες (Βατοπαίδι, παραδικαστικό, Siemens κτλ)

Ακούμε εδώ και χρόνια για την αποσυμφόρηση των φυλακών, καθώς, στην συγκεκριμένη φυλακή, όπου κρατούμαι, αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 640 κρατούμενοι, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν 300 άτομα. Σε κελιά των 24 τ.μ. ζούμε, κοιμόμαστε, τρώμε 10 άτομα. Και ενώ ακούμε για αποσυμφόρηση των φυλακών με κάποια νέα νομοσχέδια, το μόνο που κάνει το κράτος για το συγκεκριμένο θέμα είναι να χτίζει καινούργιες φυλακές.

«όσο και αν χτίζουν φυλακές και ο κλοιός στενεύει

ο νους μας θα ‘ναι αληταριό, πάντα θα δραπετεύει»

Όσοι φυλακίστηκαν άδικα, όσοι έζησαν και ζουν την «απομόνωση» εντός και εκτός των τειχών και όσοι αγωνίζονται για έναν κόσμο σωστό και δίκαιο, είναι αυτοί που θα μας κατανοήσουν, θα μας βοηθήσουν, θα μας συμπαρασταθούν και θα μας δικαιώσουν

Σας ευχαριστώ όλους.

Χρυσοβαλάντης Πουζιαρίτης.

22 Νοεμβρίου 2010

Κατάστημα Κράτησης Διαβατών

Τον τελευταίο μήνα απολύθηκαν 2 συνάδελφοί μας στο Notos Home (Golden Hall), συνάδελφοι με οικογένειες και παιδιά που βρέθηκαν απ’την μια μέρα στην άλλη στην ανεργία. Οι απολύσεις αυτές ανεβάζουν τον αριθμό των απολυμένων του καταστήματος στους 7 από την αρχή της άνοιξης και έπειτα. Κατά το διάστημα αυτό, στο κατάστημα έχει εφαρμοστεί ελαστικό ωράριο με τροποποίηση των συμβάσεων εργασίας μας, δυσκολεύοντας τον οικογενειακό προγραμματισμό αρκετών συναδέλφων. Αυτό οδηγεί σε σοβαρή έλλειψη προσωπικού, γεγονός που δυσχαιρένει σε μεγάλο βαθμό την απόδοση της δουλειάς μας και δημιουργεί δίκαια παράπονα στους πελάτες, αποδέκτες των οποίων γινόματε φυσικά οι υπάλληλοι και όχι η διεύθυνση, ως θα έπρεπε.

Την ίδια στιγμή καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε πλήθος αντιξοοτήτων στον χώρο εργασίας μας όπως:

• Δεν υπάρχει αίθουσα προσωπικού εντός του καταστήματος, με αποτέλεσμα το προσωπικό να αναγκάζεται να καταβάλει σημαντικά ποσά σε ημερήσια βάση ώστε να ξεκουραστεί στο διάλειμμα του σε χώρους του εμπορικού κέντρου.
• Οι τουαλέτες και η αποθήκη του καταστήματος δεν διαθέτουν εξαερισμό, παρόλο που έχουν γίνει σχετικές καταγγελίες.
• Τα καθίσματα για τους εργαζόμενους αποτελούν διακοσμητικό στοιχείο, εφ’ όσον η διεύθυνση δεν τους επιτρέπει να κάθονται ανά τακτά χρονικά διαστήμα και παρά τις σχετικές προειδοποιήσεις της Επιθεώρησης Εργασίας.
• Το προσωπικό υποχρεώνεται σε εργασία κάθε Σάββατο και το ρεπό (παρότι κυλιόμενο όπως αναφέρεται στις συμβάσεις εργασίας) δίδεται μόνο τις ημέρες Δευτέρα έως και Παρασκευή.

Η εργοδοσία, και μετά την νέα αντεργατική νομοθεσία κυβέρνησης/τρόϊκας, έχει σκληρύνει την στάση της και τα μεσαία στελέχη έχουν πιο επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους υπαλλήλους. Προσβολές και απειλές δι ασήμαντη αφορμή βρίσκονται στην ημερίσσια διάταξη. Η φημολογία για επικείμενες απολύσεις, η επικρεμμόμενη έμμεση απειλή απόλυσης σε κάθε συνάδελφο που ορθώνει ανάστημα, η μόνιμη επωδός «αν δεν σου αρέσει εδώ, να φύγεις» ως απάντηση σε κάθε αίτημα και το σύστημα ρουφιανιάς που έχει εγκαθιδρύσει το management, τρομοκρατούν του υπαλλήλους, δηλητηριάζουν τις συναδελφικές μας σχέσεις και εν γένει δυσχαιρένουν τις συνθήκες εργασίας με αποτελέσματα μειωμένη απόδοση, νευρικότητα και λάθη, που με την σειρά τους οδηγούν σε νέες προσβολές και έμμεσες ή άμεσες απειλές.

Αυτός ο φαύλος κύκλος πρέπει να σπάσει!

Απευθυνόμαστε στην κοινωνία, σε συναδέλφους εργαζόμενους και στους καταναλωτές ώστε να ενημερωθούν για την ανωτέρω κατάσταση. Και επειδή η υπομονή, η αντοχή και η ανοχή έχει και όρια, απευθυνόμαστε στην εργοδοσία ώστε να την ενημερώσουμε ότι δεν μπορούμε να ανεχτούμε για πολύ ακόμα:

• Άλλες αναίτιες απολύσεις συναδέλφων. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τις αστοχίες του management.
• Περαιτέρω εντατικοποίηση και σκλήρυνση των συνθηκών εργασίας.
• Έμμεσες απειλές απόλυσης για το παραμικρό.
• Τρομοκράτηση συναδέλφων και προσβολές της προσωπικότητάς μας. Το management πρέπει επιτέλους να καταλάβει ότι απευθύνεται σε ανθρώπους που έχουν σκοπό να εργάζονται με αξιοπρέπεια και όχι σε ζώα.

Η καρδιά και οι σκέψεις μας βρίσκονται πλάι στους απολυμένους συναδέλφους μας.

Εργαζόμενες – Εργαζόμενοι στο Notos Home (Golden Hall)

Κατηγορήθηκα ότι στις 6 Δεκέμβρη του 2009 – θλιβερή επέτειος απ’ τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου – ήμουν επικεφαλής ομάδας κουκουλοφόρων,  η οποία δρούσε από το χώρο του ΑΠΘ  Θεσσαλονίκης και συγκρούονταν με δυνάμεις καταστολής.

Αντίφαση 1^η΄ : Παρότι φέρομαι ως επικεφαλής ομάδας κουκουλοφόρων δεν υπάρχει πειστήριο κουκούλας ούτε κατηγορία σύμφωνα με τον περίφημο κουκουλονόμο.

Σύμφωνα με τις καταθέσεις των αστυνομικών, αναγνώρισαν τον επικεφαλή της ομάδας κουκουλοφόρων κατά την έξοδο του απ’ το Πανεπιστήμιο εξαιτίας του χαρακτηριστικού του κουρέματος.

Αντίφαση 2^η :

Αυτό συνεπάγεται ότι ο επικεφαλής της ομάδας των κουκουλοφόρων όντας ο ίδιος «ασκεπής» και ακάλυπτος κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων παρόλο το χαρακτηριστικό του κούρεμα, αμέριμνος και αφελής κίνησε για την επιστροφή στο σπίτι του.

Με κατηγόρησαν για «κατοχή εκρηκτικών υλών».

Αντίφαση 3^η :

Δεν υπάρχει πειστήριο που να αποδεικνύει την παραπάνω κατηγορία (σακίδιο με μολότοφ). Είναι γνωστή η τακτική της αστυνομίας να ενοχοποιεί διαδηλωτές «φορτώνοντας» τους «ορφανά» σακίδια με σκοπό να δικαιολογήσουν συλλήψεις. Στην περίπτωση μου η αστυνομία δεν κράτησε ούτε τα «προσχήματα» (πιθανόν δεν υπήρχε κάποιο σακίδιο με μολότοφ διαθέσιμο εκείνη τη στιγμή).

 Είμαι κάτοικος Αλεξάνδρειας Νομού Ημαθίας και δεν εμπλέκομαι ούτε έχω εμπλακεί σε καμία πολιτική ομάδα είτε στη Θεσσαλονίκη είτε στην Ημαθία. Η σύλληψή μου έγινε όταν απομακρυνόμουν από το χώρο των Πανεπιστημίων και κατευθυνόμενος προς το σιδηροδρομικό σταθμό για να επιστρέψω στον τόπο μου, τη στιγμή που επικρατούσε απόλυτη ηρεμία εντός και εκτός Πανεπιστημίου. Ο λόγος που βρισκόμουν στο χώρο των Πανεπιστημίων είναι η φιλική σχέση που διατηρώ με δύο φοιτήτριες του Α.Π.Θ. που είναι και οι βασικοί μάρτυρες για την υπόθεσή μου. Κατέθεσαν από την πρώτη στιγμή ότι δεν έχω καμία σχέση με όσα με κατηγορούν, αλλά η κατάθεσή τους θεωρήθηκε λιγότερο αξιόπιστη από την κατάθεση των αστυνομικών που μου προσάπτουν ψευδές κατηγορητήριο.

Εκτός του ότι κρατούμαι αδίκως στη φυλακή, όντας θύμα του υπερβάλλοντα ζήλου απ’ την πλευρά των δυνάμεων καταστολής ώστε να δικαιολογήσουν την ύπαρξη και το έργο τους, με μοναδικά στοιχεία ότι βρισκόμουν στο λάθος μέρος τη λάθος ώρα και με “λάθος” κόμμωση, στις επανειλημμένες αιτήσεις μου για άρση της προφυλάκισης που υπέβαλα ενώπιον του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, το Συμβούλιο με συνεχή βουλεύματα τις απέρριπτε στον βωμό της αποτροπής της εκ νέου τέλεσης παρόμοιων “κακουργημάτων” από μέρους μου.

Το κλίμα μετά τις επανειλημμένες αστοχίες της Ελληνικής Αστυνομίας (“τα σαμπουάν που έγιναν μολότοφ”, “Φοιτητής με τις πυτζάμες”, “πράσινα παπούτσια”, “Ζαρντινιέρα” κ.α.) θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα βεβαρημένο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα –ιδίως μετά την κατάθεση μήνυσης για τον άγριο ξυλοδαρμό που δέχθηκα κατά τη σύλληψή μου– τη συστηματική προσπάθεια από το μέρος των αστυνομικών και δικαστικών αρχών κατασυκοφάντησής μου, ώστε να αποδείξουν ότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη δεν έκανε άλλη μία φορά “λάθος”.

Αγνόησαν ακόμα και το σοβαρό γεγονός ότι ως πρώην τοξικοεξαρτημένος παρακολουθούσα πρόγραμμα απεξάρτησης, το οποίο μετά τη φυλάκισή μου μοιραία διακόπηκε, με αποτέλεσμα να είναι ορατός ο κίνδυνος υποτροπιασμού, καθώς στις φυλακές δεν υπάρχει καμία υποστήριξη ή πρόγραμμα .

Ενόψει όσων εκτέθηκαν, δεν έχω άλλο μέσο να παλέψω παρά μόνο το ίδιο μου το σώμα.

Όσοι άδικα φυλακιστήκαν, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, όσοι έζησαν την «απομόνωση» εντός και εκτός των τειχών, όλοι όσοι αντιλαμβάνονται τα σημάδια των καιρών και όσοι αγωνίζονται για ένα δίκαιο κόσμο, είναι αυτοί που θα με κατανοήσουν, θα μου συμπαρασταθούν και θα με δικαιώσουν.

Από τώρα τους ευχαριστώ.

ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗΣ ΠΟΥΖΙΑΡΙΤΗΣ

Δικαστικές Φυλακές Διαβατών.

Πριν φύγουμε από το διαμέρισμά μας προλάβαμε και ενημερώσαμε (για την παράνομη, απαράδεκτη και αχαρακτήριστη ενέργεια εναντίον μας), τηλεφωνικώς τον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών, τον Εισαγγελέα άσκησης ποινικής διώξεως, το Δικηγορικό Σύλλογο και αυτό βέβαια μέσα σε διάστημα 5 λεπτών, αφού δεν μας επιτράπηκε περισσότερος χρόνος, ώστε να είναι εις γνώσιν τους ό,τι διαλαμβανόταν εκείνη τη στιγμή.

Στα εξωτερικά ιατρεία όπου μας πήγαν, αφού περιμέναμε λίγο μιλήσαμε με κάποιους γιατρούς (τα ονόματά τους δεν τα ξέρουμε ακόμα), οι οποίοι και μας ενημέρωσαν για πρώτη φορά ότι υπήρχε μια εισαγγελική παραγγελία βάσει μιας καταγγελίας που έχει γίνει εναντίον μας, χωρίς να μας ειπωθούν ονόματα ή οποιαδήποτε άλλα στοιχεία.

Μας είπαν μόνο ότι η καταγγελία ανέφερε ότι είχαμε βρίσει γείτονα και ότι είχανε γίνει κάποιες καταστροφές στην πολυκατοικία που κάποιοι έμμεσα μάς ενοχοποιούσαν γι’ αυτές.

Ας σημειωθεί ότι φεύγοντας από το διαμέρισμά μας συνοδεία των παραπάνω, αυτό αφέθηκε ανοιχτό με σπασμένες όλες τις κλειδαριές και πλήρως κατεστραμμένες έτσι ώστε να παραμένει στη διάθεση του οποιουδήποτε, από την ημέρα που μας πήραν βιαίως, με την επιβαρυντική δε περίπτωση ότι στο διαμέρισμα αυτό στεγάζεται και το γραφείο μας και υπάρχουν μέσα φάκελοι και δεδομένα που θα έπρεπε να προστατευθούν με βάσει το επαγγελματικό απόρρητο.

Επίσης, δεν μας εξήγησαν που πηγαίναμε, οπότε ούτε ρούχα πήραμε μαζί μας ούτε και χρήματα για να ανταπεξέλθουμε των καταστάσεων που επακολούθησαν. Στη φάση αυτή, λοιπόν, και όσο είμαστε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου δεν μας αναφέρθηκε τίποτα για το παιδί μας μόνο μας ρώτησαν το όνομά του και την ηλικία του.

Αφού τους απαντήσαμε, «λογικοφανή επιχειρήματα», σε όλα τα ερωτήματά τους αναλυτικά και διεξοδικά και όπως ισχυρίστηκαν οι ίδιοι μετέπειτα σε έγγραφο που συνέταξαν πάνω σ’ αυτά που ειπώθηκαν στη γρήγορη σχετικά μεταξύ μας συνάντηση με και αφού μας ζητήθηκε να βγούμε έξω, μετά από λίγο μας ανακοινώθηκε ότι θα εισαχθούμε για παρατήρηση ολίγων ημερών σε άλλη ειδική αίθουσα του νοσοκομείου όπου και πήγαμε.

Ποτέ, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μας είπαν ότι υποχρεούμαστε να εξεταστούμε χωριστά μια και θα μπορούσαν να μας εισάγουν στο ίδιο τμήμα τόσο γιατί είμαστε οικογένεια όσο και επειδή ο σύζυγός μου Κων/νος Παπανικολάου έχει μειωμένη δυνατότητα οράσεως, αφού του έχει διαγνωστεί εδώ και κάποια διάστημα καταρράχτης στα μάτια και μάλιστα στο ένα κυρίως πρέπει να έχει ωριμάσει πολύ. Αυτό δεν του επιτρέπει να αυτοεξυπηρετηθεί και πρέπει να έχει κάθε στιγμή άνθρωπο δίπλα του για οποιαδήποτε ανάγκη μπορεί να προκύψει αλλιώς υφίσταται μέγας κίνδυνος σωματικής ακεραιότητος γι’ αυτόν, ακόμα και κίνδυνος ζωής.

Αντί γι’ αυτό μας οδήγησαν με νοσοκομειακό αυτοκίνητο σε ένα από τα κτίρια του νοσοκομείου αυτού και συγκεκριμένα στο 5^ο τμήμα και βιαίως απέσπασαν από μας το σύζυγό μου Κων/νο Παπανικολάου τραβώντας τον, τον έβαλαν μέσα από μια πόρτα και αμέσως κλείδωσαν ενώ εμάς μας οδήγησαν στο δεύτερο όροφο του αυτού κτιρίου όπου στεγάζεται το 6^ο τμήμα και αν και τους είπα ότι δεν πρόκειται να αποχωριστώ το παιδί μου αφού μάλιστα με διαβεβαίωσαν ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί, αντίθετα μας διαχώρισαν και πάλι βιαίως τραβώντας το παιδί απ’ τα χέρια μου και κατευθύνοντας το προς τα σκαλιά και παίρνοντάς το προς άγνωστη κατεύθυνση με έβαλαν μέσα από μια πόρτα την οποία και μετά επίσης κλείδωσαν όπου όπως έμαθα αργότερα στεγάζεται το 6^ο τμήμα. Το παιδί βέβαια σ’ όλο αυτό το διάστημα φώναζε και έκλαιγε τρομαγμένο ζητώντας με και μη θέλοντας να με αποχωριστεί με κανένα τρόπο. Μετά απ’ αυτό με έβαλαν στο συγκεκριμένο τμήμα και αφού έλεγξαν τα πράγματα που είχα μαζί μου, το ίδιο και στον σύζυγό μου στον κάτω όροφο, μας τοποθέτησαν εμένα στο θάλαμο 9 και εκείνον στον θάλαμο 7.

Από την πρώτη στιγμή ρωτούσα να μάθω πού βρίσκεται το παιδί, τελικά το έμαθα την Παρασκευή 18-6-2010 και συγκεκριμένα ότι βρίσκεται στο Νοσοκομείο Παίδων Αγ. Σοφίας από την γιατρό που εξέτασε κα Θάνου.

Σε ό,τι έχει σχέση με το παιδί, αρχικά όσες φορές έπαιρνα κι εγώ αλλά και πρόσωπα συγγενικά και φιλικά μου στο Αγ. Σοφίας μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει τέτοια εισαγωγή, μετέπειτα μας μπέρδεψαν ότι ήταν στον 5^ο όροφο και τελικά το Σάββατο 19/6 έμαθα ότι είναι στον 6^ο όροφο αυτού του νοσοκομείου όπου τηλεφώνησα και μίλησα με την κα Γκίκα, γιατρό της κλινικής αυτής, η οποία και αφού της είπα ότι είμαι η μητέρα του, μου είπε ότι το παιδί είναι πολύ καλά, έχει γυναίκα δίπλα του, είναι υγιέστατο και το μόνο πρόβλημα είναι ότι ζητάει τους γονείς του. Εκείνοι του λένε ότι είναι σε μια δουλειά ο μπαμπάς και η μαμά και θα γυρίσουν να το πάρουν, μάλιστα με ρώτησε η γιατρός πότε θα μπορέσω να πάω.

Της εξήγησα ότι αυτό πρέπει να το αποφασίσει η γιατρός του τμήματός μου κα Μαραγκουδάκη και αν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί της κι αυτοί να της εκθέσουν τα δεδομένα.

Μου είπε ότι από ότι ήξερε εκείνη, το παιδί πήγε εκεί γιατί δεν είχα που να το αφήσω. Της εξήγησα ότι είναι ψευδές κάτι τέτοιο γιατί είχα πολύ καλούς και έμπιστους ανθρώπους δικούς μου να πάω το παιδί αλλά δυστυχώς δεν μας άφησαν ούτε χρόνο, ούτε δικαίωμα επιλογής για κάτι τέτοιο. Μετέπειτα καθημερινά έπαιρνα τηλέφωνο στο νοσοκομείο και επικοινωνούσα με τις νοσηλεύτριες ως προς το παιδί.

Όπως όμως έμαθα αργότερα κι όταν πια επιτράπηκαν οι επισκέψεις σ’ αυτό από δικούς μου ανθρώπους το παιδί από την λύπη του, αφού στερείται της φυσικής επικοινωνίας με τους γονείς του, δεν τρώει αλλά και ούτε ρούχα έχει να αλλάξει, τα δικά του κάπου έχουν χαθεί και άλλα που του δίνουν δεν του κάνουν. Υπάρχει άνθρωπος δίπλα του, αλλά αυτό βέβαια δεν μπορεί να αναπληρώσει τους γονείς.

Ο σύζυγός μου αφού εισήχθη στο 5^ο τμήμα της ψυχιατρικής κλινικής αυτής μίλησε με το γιατρό τον υπεύθυνο του τμήματος αυτού και αφού τον ρώτησε –μετά από μια σύντομη συνέντευξη– αν μπορεί εκείνος πια να ζητήσει να λήξει η κράτηση, εκείνος του απάντησε ότι δυστυχώς θα πρέπει να τηρήσει την εντολή που είχε από τους γιατρούς που μας εξέτασαν στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου, ας σημειωθεί και πάλι για δέκα λεπτά το πολύ. Αρνήθηκε να δώσει αίμα ενώ του πήραν την πίεση και από κει και μετά άρχισαν οι επανειλημμένες ενέσεις, παρά την αρχική του αντίδραση, βιαίως, για να βρίσκεται σε πλήρη καταστολή τις περισσότερες ώρες και όσες ώρες δεν βρισκόταν, νόμιζε ότι βρίσκεται αλλού, δεν είχε επίγνωση του χώρου που βρισκόταν πραγματικά, δεν μπορούσε να μιλήσει κανονικά αφού η γλώσσα του είχε λίγο γυρίσει, τον αφήναν να κάθεται στο πάτωμα μη φροντίζοντας έστω να τον τοποθετήσουν σε μια καρέκλα, μάλιστα σε αυτή την κατάσταση τον βρήκε και δικηγόρος-φίλη που της επιτράπηκε τελικά να τον επισκεφτεί και γενικά ήταν σε άθλια κατάσταση. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι πολύ φίλοι και συγγενείς που είπαν ότι μαθαίνοντας το τι συνέβη και ερχόμενοι να μας δουν τους έλεγαν ότι δεν μπορούν και τους έδιωχναν.

Εκτός από τα παραπάνω και ενώ οι γιατροί γνώριζαν από την πρώτη στιγμή ότι είχε καταρράκτη σε πολύ ώριμη φάση στο ένα μάτι και αρκετά στο άλλο και δεν είχε τη δυνατότητα να αυτοεξυπηρετηθεί ούτε στις βασικές ανάγκες του, κάτι που θα μπορούσε να διευκολυνθεί αν μας έβαζαν στο ίδιο τμήμα πατέρα και μητέρα μια και α) τα τμήματα είναι μεικτά ανδρών-γυναικών, β) χωρίς διαχωρισμό της σοβαρότητας της κατάστασης του φερομένου ως ασθενούς, γ) δεν είχαν την δυνατότητα παροχής νοσηλευτή ειδικά για εκείνον ή έστω να είναι σε επιφυλακή μήπως προκύψει οποιανδήποτε ανάγκη. Αντίθετα, ο όροφος εξυπηρετείται από 2 έως 3 νοσηλευτές ανά βάρδια οι οποίοι όμως υποχρεούνται να εξυπηρετούν γύρω στα 30 άτομα, κάτι το φυσικά αδύνατο και ειδικά για ένα άτομο με τα αναφερόμενα προβλήματα όρασης.

Το παραπάνω αίτημα το προβάλαμε επανειλημμένα από την αρχή του ακούσιου εγκλεισμού μας, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν έγινε δεκτό. Από Παρασκευή 18-6-2010 μου επιτρέψανε να κατεβαίνω κάτω αλλά μόνο για τις ώρες του επισκεπτηρίου δηλαδή 10.30 πμ ως 12.30 μμ και 5.30 μμ έως 7.30 μμ για να τον βοηθάω αλλά και επειδή ήθελε ένα άτομο της εμπιστοσύνης του να ελέγχει όσο μπορεί σε ποιες διαδικασίες τον υποβάλλουν.

Κάποιες δε φορές που παραβίασα για λίγο το ωράριο και πάντα γιατί δεν προλάβαινα να ολοκληρώσω τη βοήθεια που του προσέφερα με εκβίαζαν ότι θα μου κοπεί και αυτό το δικαίωμα που με τόσο κόπο είχα κερδίσει. Έτσι ώρες που θα είχε ανάγκη ένας ασθενής όπως ο σύζυγός μου εξαιτίας των παραπάνω, όπως είναι για παράδειγμα οι βραδινές ώρες δυστυχώς δεν μπορούσα και δεν μου επιτρεπόταν να τον βοηθήσω. Εμένα αφού με πήγαν στο 6^ο τμήμα, ερεύνησαν τα προσωπικά μου αντικείμενα, μου πήραν το κινητό τηλέφωνο, με τοποθέτησαν στο θάλαμο 9 και χωρίς άλλη πληροφόρηση μου είπαν ότι έπρεπε να περιμένω τους γιατρούς να μιλήσω μαζί τους. Την Τετάρτη το μεσημέρι μίλησα τελικά με την κα Μαραγκουδάκη υπεύθυνη του τμήματος για 10΄ περίπου αφού, όπως μου είπε, δεν είχε χρόνο.

Την επομένη μίλησα με την κα Θάνου ψυχίατρο και την κα Παππά παιδοψυχολόγο και όπως που είπε είχε διατελέσει και νηπιαγωγός. Τους εξέθεσα αναλυτικά τα θέματα με βάση την καταγγελία όπως μου την διάβασαν, σαθρή από άκρο εις άκρο, χωρίς ουσία και τόσο επουσιώδης που δεν μπορούσε επ’ ουδενί να στηρίξει τον εδώ εγκλεισμό και κράτησή μας (συγκεκριμένα έλεγε ότι βρίσαμε γείτονα, ότι γράψαμε ένα σύνθημα στον τοίχο του τρίτου ορόφου της πολυκατοικίας μας, καθ’ όλα όμως αιτιολογημένο και όχι υβριστικό και που αφορούσε την ιδιοκτήτρια του τρίτου ορόφου «υπάλληλο Πολεοδομίας» Δ. Μ.. Τους εξέθεσα και τα γενικότερα αίτια που δημιούργησαν αυτήν την καθόλα ψευδή και συκοφαντική καταγγελία την οποία οικειοποιήθηκε ο συγκεκριμένος εισαγγελέας που έβγαλε αυτή την συκοφαντική παραγγελία εναντίον μας.

Όλα αυτά όπως σιγά-σιγά ήδη αποδεικνύεται γίνονται (και μετά απ’ αυτό που συνέβη έχουμε ενδείξεις, σοβαρές) επειδή έχει μηνυθεί και καταδικαστεί από μας όργανο του Α.Τ. Παλαιού Φαλήρου για παράνομη κατακράτηση (γράφτηκε και άρθρο στο τότε φύλλο της Ελευθεροτυπίας), αλλά και ενόψει εκδίκασης αστικών αγωγών κατά αστυνομιών οργάνων τόσο του οικείου τμήματος του Παλ. Φαλήρου όσο και οργάνων της ΓΑΔΑ, Εισαγγελέων, Κοινωνικών λειτουργών και ιδιωτών όπου ζητιούνται, αποζημιώσεις για παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων, προσωπικών δεδομένων κλπ.

Αδαμαντία Παπαπαναγιωτάκη

Στο κλίμα αυτό εντάσσεται η ασύστολα βάναυση και άνανδρη καταδίωξη ανηλίκου παιδιού για δεύτερη φορά μάλιστα, του μικρού Βαγγέλη-Οκτώβρη Παπανικολάου, που συγκλόνισε και προηγούμενα την Ελλάδα με τον εφιάλτη του κατατρεγμού του, συγκεκριμένα χωρίς να υπάρχει κανένας, απολύτως κανένας αποχρών λόγος γι’ αυτό.

Το κράτος επετέθη και πάλι στην οικογένειά μας, αυτή τη φορά συστηματικά, εγκληματικά, χωρίζοντας τους γονείς από το παιδί, κρατώντας εκείνο μεν στο Νοσοκομείο Παίδων Αγ. Σοφία, μόνο του, χωρίς δυνατότητα καμιάς επικοινωνίας με τους γονείς και εκείνους στο Δημόσιο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (ΨΝΑ) στο Δαφνί, ως «προσωρινά ανίκανους για τη φροντίδα του», τη στιγμή που θριαμβεύουν στο επάγγελμά τους, κατέχουν 6 πτυχία ανωτάτων σχολών συνολικά μαζί, είναι δημιουργοί λογοτεχνικού και επιστημονικού έργου και αποτελούν το ιδανικό που θέτει η ίδια η πολιτεία για την ανατροφή ενός ανηλίκου παιδιού.

Παρ’ όλες τις επανειλημμένες τους παραστάσεις, όντας μέχρι τώρα έγκλειστοι, οι γονείς δεν κατόρθωσαν να μάθουν ποιοι είναι οι επισπεύδοντες αυτού του εφιάλτη. Τους δίνονται μόνο ψιχία από ιδιωτικές διαφορές μετ’ άλλων, ενώ οι πραγματικές αιτίες είναι η αδιάσπαστη και ανυποχώρητη εμμονή τους σε ένα τόπο και μια ιδεολογία που πεθαίνουν καθημερινά, το κράτημα δηλαδή ενός μετεριζιού που τιμά τον άνθρωπο πριν περάσει οριστικά στη ζούγκλα ή τη σπηλιά του Μεσαίωνα.

Εκτός απ’ αυτά, είναι ολοφάνερο πως υπάρχει και υλικοοικονομικό ενδιαφέρον, αφού οι δύο γονείς διεκδικούν βασιμότατα και  παραδεκτά υψηλά ποσά αποζημιώσεων από το κράτος, λόγω παραβιάσεως ατομικών δικαιωμάτων και λοιπών εγκληματικών πράξεων εναντίον τους, για πράξεις πολλών προσώπων, αστυνομικών οργάνων, εισαγγελέων, κοινωνικών λειτουργών και ιδιαίτερα κατά αστυνομικών  οργάνων του Α.Τ. Π. Φαλήρου και εντεταλμένων προσώπων του Δήμου Π. Φαλήρου. Τελευταία πληροφορηθήκαμε δε ότι το παιδί μας πρόκειται να το μεταφέρουν σε ίδρυμα μέχρις ότου δουν τι θα κάνουν με τους άσπαστους και ασυμβίβαστους γονείς, ουσιαστικά δηλαδή μέχρι του θανάτου και των τριών, διότι οι γονείς δεν πρόκειται να αλλάξουν πρόσωπο.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση ενός χρεωκοπημένου κράτους που βασανίζει συστηματικά και δολοφονεί.  Δηλώνουμε ότι δεν θα σταματήσουμε όποιος και να ’ναι ο φόβος του χειρότερου που κάποτε σταματά ή εμποδίζει τους μαχητές.

ΟΧΙ ΣΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ – ΦΥΛΑΚΕΣ

Ο ΑΚΟΥΣΙΟΣ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΜΕΤΤΕΡΝΙΧΙΚΕΣ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΦΚΙΚΟ ΚΛΙΜΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΑΔΑΜΑΝΤΙΑ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ

Οι φωτογραφίες είναι πραγματικά αδιάψευστοι μάρτυρες, αυτών των συνταρακτικών εγκλημάτων…

Και σχετικές σελίδες:

http://www.hoax-slayer.com/denmark-whaling.shtml

http://wowturkey.com/forum/viewtopic.php?t=97513

http://www.care2.com/c2c/share/detail/974097

http://www.all-creatures.org/anex/whales-sl-17.html

https://www.delphinschutz.org/forms/faroerprotest/index.html

Η παραπάνω διεύθυνση αφορά μία παρουσίαση από τον Αυστραλιανό καθηγητή Ίαν Πλάμερ, όπου εξηγεί τους φυσικούς παράγοντες που καθοδηγούν το κλίμα στη Γη μέσα από παρατηρήσεις και μετρήσεις εκατοντάδων ετών που πηγαίνουν πίσω εκατομμύρια χρόνια (ηλιακή δραστηριότητα, κίνηση της γης στο διάστημα, ωκεανοί, ηφαίστεια και πολλά άλλα). Εκεί καταρρίπτει τα επιχειρήματα περί της παγκόσμιας υπερθέρμανσης λόγω εκπομπών CO2 και καταδεικνύει την αυθαιρεσία και αποσπασματική οπτική των συμπερασμάτων σχετικά με την άνοδο της στάθμης των θαλασσών, το λιώσιμο των πάγων και πολλά άλλα. Συγκεκριμένα προκύπτει πως το κλίμα ακολουθεί την ίδια κανονικότητα και χαρακτηριστικά που έχουν παρατηρηθεί και αναλυθεί μέσα σε μεγάλες χρονικές περιόδους.

Και το σημαντικότερο, ότι η αυξομείωση του CO2 στην ατμόσφαιρα δεν προκαλεί αυξομείωση της θερμοκρασίας (αντίθετα η μεταβολή στη γήινη θερμοκρασία είναι το αίτιο και η μεταβολή του CO2 το αποτέλεσμα και βασικότερος λόγος αυξομείωσης της θερμοκρασίας είναι η ηλιακή δραστηριότητα). Αυτό είναι πολύ βασικό συμπέρασμα καθώς στις μέρες μας βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη το ιδεολόγημα πως η ανθρωπογενής δραστηριότητα μέσω των εκπομπών CO2 οδηγεί στην υπερθέρμανση του πλανήτη και κατά συνέπεια στην δραστική μεταβολή του κλίματος και σε φυσικές καταστροφές. Δείτε το προσεκτικά και τα συμπεράσματα δικά σας. Μεταφράζουμε μόνο το τέλος της παρουσίασής του:

«Είναι η δική μου επιστημονική οπτική πως αυτό που βλέπουμε είναι η γέννηση ενός νέου θρησκευτικού – φονταμενταλιστικού κινήματος γύρω από τη φύση. Το οποίο όμως έχει χάσει κάθε επαφή με τη φύση και επίσης (όπως κάθε άλλο φονταμενταλιστικό κίνημα) αδυνατεί να αποδεχτεί πως μπορεί να υπάρχει μια διαφορετική οπτική που υποστηρίζεται από επιστημονικές αποδείξεις. Οι δικές τους πηγές πληροφοριών είναι δευτέρας διαλογής – και προσέξτε πως χρησιμοποιώ τον όρο «πληροφορίες» και όχι τον όρο «γνώση». Και κυρίως χρησιμοποιούν έναν όρο που δεν χρησιμοποιείται ποτέ στην επιστήμη: πίστη. Αυτό είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από τους πολιτικούς και τις θρησκείες αλλά όχι από την επιστήμη. Πιστεύω πως έχουμε να κάνουμε με ένα καταπληκτικό κίνημα το οποίο αντικαθιστά τον Δυτικό Χριστιανισμό και τον Δυτικό Σοσιαλισμό και θέλει να αλλάξει τον κόσμο πάνω στη βάση της επιστήμης, ανεξάρτητα με το αν η επιστήμη συμφωνεί ή διαφωνεί με όσα υποστηρίζουν – δεν τους ενδιαφέρει».

Συνδυάστε αυτά τα λόγια με ορισμένα γεγονότα:

- Την πολεμική που δέχτηκε ο Πάπας από τα σκάνδαλα βιασμών από ιερείς παγκοσμίως. Δεν περιμέναμε τα ΜΜΕ για να αντιληφθούμε τα εγκλήματα των στρατιωτών της καθολικής εκκλησίας και γενικότερα της θρησκείας, αλλά γιατί τώρα; Είναι σαφές ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια απόπειρα για το ξεπέρασμα (ή τη μετεξέλιξη) των αρχαίων θρησκειών που επηρέασαν τον κόσμο ή ακόμη και της ενοποίησής τους, καθώς εμφανέστατα στις σύγχρονες κοινωνίας δεν μπορούν να επιτελέσουν τον παραδοσιακό τους ρόλο ελέγχου του ανθρώπινου πνεύματος και ψυχοσύνθεσης.

- Το κλείσιμο των φώτων σε πολλές πόλεις του κόσμου (Η ώρα της Γης) με σκοπό την εκμετάλλευση των ευαισθησιών των ανθρώπων αναφορικά με το περιβάλλον και τη δημιουργία μιας ψευδούς «κοινής συνείδησης» γύρω από αυτό που καμία σχέση δεν έχει με τον αληθινό σεβασμό στη φύση. Μιας συνείδησης που δημιουργείται και στη βάση μιας καθολικής ενοχής (έχει άραγε διαφορά από τα ενοχικά κοινωνικά σύνδρομα που προώθησαν για να στηρίξουν την κυριαρχική επιδρομή με τα όπλα της οικονομίας.

- Την επιβολή φόρου διοξειδίου του άνθρακα σε παγκόσμια κλίμακα και τη δημιουργία «χρηματιστηρίου ρύπων», άλλος ένας παγκόσμιος φόρος που μελλοντικά μπορεί να επεκταθεί όχι μόνο σε επίπεδο κρατών και επιχειρήσεων ενέργειας αλλά και τελικών καταναλωτών (ήδη υπάρχει η μέτρηση ρύπων στα αυτοκίνητα). Ο φόρος αυτός εκτός της προφανούς ληστρικής τους επιδρομής ενάντια στην κοινωνία αποτελεί και μία απόπειρα ελέγχου κάθε παραγωγικής βιομηχανικής βάσης οπουδήποτε στον κόσμο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στα πλαίσια ενός πολέμου (οικονομικού ή στρατιωτικού).

- Την πρόσφατη συμπερίληψη στους στόχους του ΝΑΤΟ της «προστασίας» από την κλιματική αλλαγή. Θα το δούμε να επεμβαίνει και εκεί όπου υπάρχουν διαφωνίες αναφορικά με τη δρομολογούμενη παγκόσμια κλιματική πολιτική; Από τι άλλο θα μας «προστατέψουν»; Κι αυτό τη στιγμή που εντείνονται οι ενδείξεις πως η έρευνα δεκαετιών γύρω από κλιματολογικά και σεισμικά όπλα έχει μπει σε πρακτική εφαρμογή. Από που θα αντλούμε στο μέλλον τη βεβαιότητα ότι κάποιες καταστροφές θα είναι όντως «φυσικές»;

- Τη δήλωση Βαν Ρομπόουι (προέδρου της ΕΕ) το Νοέμβρη του 2009 πριν τη συνάντηση για το κλίμα στην Κοπεγχάγη πως η σύνοδος αυτή είναι η πρώτη απόπειρα παγκόσμιας διαχείρισης του πλανήτη σε συνδυασμό με το G20.

- Το γεγονός ότι παγκόσμια οι επιστημονικές έρευνες που στοχεύουν στην απόδειξη της υπερθέρμανσης του πλανήτη βρίσκουν άφθονη χρηματοδότηση ενώ ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει με μελέτες σκεπτικιστικές ή αντίθετες με αυτήν την οπτική. Για να μην ξεχάσουμε και την υποκλοπή από hackers το Νοέμβρη του 2009 χιλιάδων email από το Τμήμα Κλιματικών Ερευνών του πανεπιστημίου Ανατολικής Αγγλίας τα οποία αποδείκνυαν πως τα στοιχεία μετρήσεων θερμοκρασιών στον πλανήτη επί χρόνια αλλοιώνονταν ώστε να φαίνονται υψηλότερα από τα πραγματικά μετρώμενα.

- Τη νέα αναπτυσσόμενη βιομηχανία γύρω από την «πράσινη ενέργεια» που φαίνεται να είναι το νέο όχημα καπιταλιστικής ανάπτυξης στο εξής. Όπως επίσης και την άμβλυνση των επιχειρημάτων για τη χρήση πυρηνικής ενέργειας, ακόμη και από μέχρι προ τινός «πράσινους» πολέμιούς της.

Τα παραπάνω δεν θέλουν να δικαιολογήσουν ή να συγκαλύψουν την καταστροφική δράση της κυριαρχίας μέσω του πολιτισμού πάνω στη φύση ή να υπονοήσουν πως τίποτα δεν χρειάζεται να αλλάξει. Κάθε άλλο. Άλλωστε η καταστροφική δράση ενάντια στη φύση εκ μέρους των εξουσιαστών κι εκμεταλλευτών είναι διαρκής, με πιο πρόσφατο και κραυγαλέο γεγονός αυτό που συμβαίνει στον κόλπο του Μεξικό. Αλλά, εκτός των άλλων, η «επέμβαση» που προκαλείται με την μείωση του όζοντος, δεν θα πρέπει να θεωρείται αμελητέα ως προς την επιδείνωση των συνθηκών και την πρόκληση οξυμένων καταστάσεων στο σύνολο του πλανήτη και εις βάρος των έμβιων, κυρίως, όντων.  Τί γίνεται όμως όταν οι κυριαρχικές συμμορίες στοχεύουν στην παγκόσμια ομογενοποίηση των κοινωνιών στη βάση «επιστημονικών» θεωρήσεων που παίρνουν χαρακτήρα «νέας θρησκείας» και υποστηρίζονται πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά;

Η διαδικασία ενοποίησης της κυριαρχίας επιταχύνει διαρκώς το βηματισμό της. Αυτήν ακριβώς τη διαδικασία ενοποίησης βιώνουμε με τη μορφή του σημερινού οικονομικού πολέμου (που, στην πραγματικότητα, είναι πόλεμος ενάντια στα κοινωνικά σύνολα). Η εσχατολογική αντίληψη της υπερθέρμανσης του πλανήτη αποτελεί έναν μόνο από τους βραχίονές της. Και δεν λειτουργεί μόνο στην κατεύθυνση του αποπροσανατολισμού και καθυπόταξης δισεκατομμυρίων σκλάβων. Αποτελεί, συνάμα, συνεκτικό κρίκο και ιδεολογική ομπρέλα για τις ίδιες τις εξουσιαστικές κλίκες όσον αφορά τις στρατηγικές και επιδιώξεις τους.

(Δημοσιεύτηκε από Θόδωρο)

1 Ιουνίου 9:00 π.μ.

Αριθμός λογαριασμός για όσους θέλουν να συμβάλουν στην αποκατάσταση των ζημιών: Εθνική 116/768054-65

Σημείο αιχμής της διαδήλωσης στην Αθήνα αποτέλεσε η πηγαία και αυθόρμητη εξεγερτική διάθεση χιλιάδων ανθρώπων απέναντι στην εξουσία. Ο κόσμος ενστερνίζεται αναρχικά προτάγματα και συνθήματα όπως: «Να καεί να καεί το μπουρδέλο η βουλή» κ.α. που δονούν την ατμόσφαιρα. Η πολύωρη και συγκρουσιακή πολιορκία της Βουλής με σκοπό την εισβολή σε αυτή, περιείχε στιγμή (;) είχε για οδηγό της την ανάγκη για την καταστροφή της κυριαρχίας και του κράτους, που εκμηδενίζουν και εξοντώνουν καθημερινά την ανθρώπινη υπόσταση, είχε για οδηγό και πλημμύριζε από διάθεση για την αναγκαιότητα επαναοικειοποιήσης της ελευθερίας μας.

Όμως, κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης πραγματοποιείται δολοφονική επίθεση στο τραπεζικό υποκατάστημα της “Marfin” στην οδό Σταδίου, με αποτέλεσμα τρεις νεκρούς υπαλλήλους. Έχουν προηγηθεί ανάλογες εγκληματικές επιθέσεις, από τυχοδιωκτικές συμμορίες, στο βιβλιοπωλείο “Ιανός”, καθώς και στο σουπερ μάρκετ “Bazaar” στην οδό Αιόλου. Χάρη στην παρέμβαση αναρχικών συντρόφων και άλλων διαδηλωτών,  που είχε σαν αποτέλεσμα τη στοχοποίηση και τον προπηλακισμό τους από τις παραπάνω συμμορίες, δεν υπάρχουν και άλλοι νεκροί ή βαριά τραυματισμένοι.

Τέτοιου είδους ελιτίστικες και αντικοινωνικές ενέργειες, που απαξιώνουν την ανθρώπινη ζωή είναι όχι μόνο ανταγωνιστικές, αλλά και εχθρικές προς την αναρχική θεώρηση και πρακτική. Με λίγα λόγια αποσαφηνίζουμε τα εξής: Η α-σπεκουλάριστη, η α-καθοδήγητη κοινωνική βία, απέναντι στη βία της κυριαρχίας, που πηγάζει από την αναγκαιότητα –και μόνο– για την απελευθέρωση του ανθρώπου την καταστροφή κάθε είδους εξουσίας, που έχει σαν φυσικό επακόλουθο το ξερίζωμα και τον αφανισμό κάθε μορφής εκμετάλλευσης, είναι αποδεσμευτική και απελευθερωτική. Αυτή η μορφή βίας τσακίζει την κυριαρχία και αφανίζει εξουσιαστικές σχέσεις και θεσμούς.

Ως αναρχικοί είμαστε μέσα στην κοινωνία, στο πλευρό κάθε καταπιεσμένου και αδικημένου και ειδικά δίπλα στα αντιστεκόμενα κομμάτια της και δεν τοποθετούμαστε εχθρικά απέναντι της, προτάσσοντας και πραγματώνοντας χαοτικές-μηδενιστικές θεωρίες μίσους πεφωτισμένων πρωτοποριών, τις οποίες με υπευθυνότητα πρέπει να τις απομονώσουμε κοινωνικά.

Όσοι, λοιπόν, ανήκουν στον αναρχικό κι αντιεξουσιαστικό χώρο, συλλογικότητες ομάδες και άτομα, μέσα από τη δημόσια τοποθέτηση τους –έγγραφη ή μη– εστίασαν το λόγο τους σε εξουσιαστικά καθάρματα τύπου Βγενόπουλου για να αιτιολογήσουν την ύπαρξη νεκρών, προφασιζόμενοι επιχειρήματα του τύπου: «δεν υπήρχε σύστημα πυρόσβεσης» «άθραυστα τζάμια», «έξοδοι ασφαλείας», «οι υπάλληλοι χρησιμοποιήθηκαν ως ανθρώπινη ασπίδα» και τέτοιου είδους μαλακίες, συνδικαλίζονται και ασκούν αριστερίστικη πολιτική χειρίστου είδους σκυλεύοντας πάνω από τους νεκρούς.

Οι αναρχικοί δεν ζητούν καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς, δεν διαπραγματεύονται και γενικώς δεν αιτούνται τίποτα από τους εξουσιαστές. Ο αναρχικός αγώνας είναι δίχως αιτήματα γι’ αυτό και διατηρεί την επικινδυνότητα του αιχμηρή στο έπακρο. Είναι αγώνας για ζωή και ελευθερία με απώτερο σκοπό τη καταστροφή της κυριαρχίας και του κράτους. «Αιτήματα» που ήταν και θα παραμένουν αδιαπραγμάτευτα.

Όσο για αυτούς που ισχυρίζονται ότι «καλά πάθανε οι απεργοσπάστες», «αφεντικάκια ήταν και όχι εργαζόμενοι» κ.ά., απαντάμε το εξής: όπως με περίσσια θρασυδειλία και αναισθησία δεν διστάζουν να προσδώσουν ψεύτικους ρόλους και ιδιότητες στους νεκρούς, με άλλη τόση ευκολία σήμερα λένε πως είναι αναρχικοί, αύριο κομμουνιστές, προχθές και μεθαύριο επαναστάτες, ανάλογα με τα καιροσκοπικά οφέλη που επιζητούν. Εξάλλου η ιδεολογικοποίηση του εγκλήματος δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει φραγμούς ήθους, αυτοσεβασμού και ανιδιοτέλειας. Είναι γνωστόν τοις πάσι, φυσικά, πως γι’ αυτούς «o σκοπός αγιάζει τα μέσα». Για την αναρχία, όμως, αν χρησιμοποιούσαμε αυτές τις λέξεις θα ίσχυε το ακριβώς αντίθετο, κι όχι μόνον.

Τα παραπάνω δραματικά γεγονότα δίνουν την κατάλληλη αφορμή στο κράτος και τους ρουφιάνους του να επιχειρήσουν να αντιστρέψουν την εις βάρος τους κατάσταση. Τα μίντια διαχέουν κλίμα ενοχής με στόχο να μετατρέψουν την εξεγερτική διάθεση του κόσμου σε υποταγή.

Παράλληλα, στοχοποιούν τον αναρχικό χώρο κατασκευάζοντας δολοφόνους, υποψίες κλπ. Αυτό δίνει το έναυσμα για όργιο κρατικής καταστολής με εισβολές σε καφενεία, στο στέκι μεταναστών και στο κατειλημμένο κτήριο των αναρχικών για ενιαίο πολυμορφικό κίνημα που βρίσκεται στην οδό Ζαΐμη 11 στα Εξάρχεια, από όπου και συλληφθήκαμε.

Λόγω της μεγάλης καθυστέρησης που δημοσιοποιείται το κείμενο αυτό, και των όσων έχουν παρέλθει τον καιρό τούτο, κρίνουμε πως οι λεπτομέρειες της επιχειρησιακής εισβολής των μπάτσων στο κτήριο είναι τουλάχιστον ετεροχρονισμένες.

Θέλουμε να γίνει γνωστό, όσο μας αφορά, πως η καθυστέρηση συγγραφής και δημοσιοποίησης της τοποθέτησης μας για τα γεγονότα της 5^ης Μάη που οδήγησαν και στην σύλληψη μας δεν ήταν σκόπιμη, τουλάχιστον από μεριάς μας. Η αναρχική συναίνεση που προσπαθήσαμε να υπάρξει δεν κατέστη δυνατή λόγω των διαφορών σε επίπεδο ουσίας.

Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην κατάληψη της οδού Ζαΐμη 11, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας αντισταθήκαμε στις ορδές των ένστολων κρατικών δολοφόνων. Καθεστωτικά μέσα και φυλλάδες, όπως η Ελευθεροτυπία, έκαναν λόγο για διαπραγμάτευση ανάμεσα σε μας, βουλευτών του Σύριζα (που μας είναι άγνωστο πως βρέθηκαν εκεί) και του εισαγγελέα, που οδήγησε στην παράδοση μας.

Για να αποσαφηνιστούν μερικά πράγματα.

Ως αναρχικοί δεν θα μπορούσαμε να διαβουλευτούμε ή να διαπραγματευτούμε όρους παράδοσης. Η αναγκαστική και σταδιακή οπισθοχώρηση μας κατά τη διάρκεια της εισβολής των μπάτσων μας οδήγησε στο μπαλκόνι του επάνω ορόφου του κτηρίου. Οι μπάτσοι μην περιμένοντας την εξέλιξη αυτή και φοβούμενοι για νεκρούς εκατέρωθεν, πλέον, επιχείρησαν αυτοί να διαπραγματευτούν.

Στους δύο βουλευτές του Σύριζα (Μπανιάς και Δρίτσας), που ξανατονίζουμε ότι μας είναι άγνωστο πως βρέθηκαν εκεί, ζητήθηκε άμεσα να αποχωρήσουν. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να δεχτούμε κανενός είδους θεσμική-εξουσιαστική μεσολάβηση.

Αυτό που αξίζει να επισημανθεί είναι η αλληλεγγύη και αμέριστη συμπαράσταση των γειτόνων. Τις ώρες που πέρασαν μέχρι τη σύλληψη μας συνεχώς μας προμήθευαν με νερό και χυμούς, στηρίζοντας μας ηθικά, παρά τη συνεχή τρομοκράτηση και τις απαγορεύσεις των κατασταλτικών δυνάμεων.

Θέλουμε, ακόμη, να τονίσουμε πως λόγω της στάσης μας κατά την διάρκεια της πορείας και της αντίθεσης μας προς τις συμμορίτικες πρακτικές, γίναμε (και συνεχίζουμε να γινόμαστε) δέκτες ανοικτών ή συγκαλυμμένων απειλών.

Καμία απειλή και καμία τρομοκρατία από όπου και αν προέρχονται δεν μας αγγίζουν.

Καμία ανοχή σε όσους προσπαθούν να βάλουν ταφόπλακα στις εξεγέρσεις του μέλλοντος!

Όλοι στους δρόμους για τον αγώνα προς την αναρχία!

Μετά από επικοινωνία που είχαμε με τους ανθρώπους που προσέχουν τον Λουκάνικο και άλλα σκυλιά του κέντρου, μάθαμε ότι ο Λουκάνικος από τις 6 Μαΐου φιλοξενήθηκε στο σπίτι τους γιατί είχε τραυματιστεί στο πόδι, και παράλληλα ακολουθούσε θεραπεία για την ερλειχίωση ασθένεια που προέρχεται από μολυσμένο τσιμπούρι και θεραπεύεται με χορήγηση αντιβίωσης.
Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν τρομοκρατηθεί από την έκταση της δημοσιότητας που έχει πάρει ο Λουκ, και δέχονται συνέχεια ύπουλες προτάσεις για «υιοθέτηση» του Λουκ , από σωματεία, όψιμους «φιλόζωους», συλλόγους και κυρίες, εγχώριους και αλλοδαπούς. Παράλληλα δέχονται και απειλές για τη ζωή των φίλων μας . Πιστεύουν ότι η θέση του Λουκ και των άλλων σκυλιών είναι στις γειτονιές που έχουν επιλέξει να ζουν και κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να τα εμβολιάζουν και να τα προσέχουν, όπως τώρα που ο Λουκ χρειάστηκε την αγωγή.

Αντιμετωπίζουν όμως και πρόβλημα με τον δήμο Αθηναίων, ο οποίος τον τελευταίο καιρό σε καινούργιες αυθαίρετες τακτικές και μετά από ανώνυμες καταγγελίες για δήθεν δαγκώματα, μαζεύει τους αδέσποτους και τους καταδικάζει σε ισόβιο εγκλεισμό στις εγκαταστάσεις που διατηρεί πιθανά στο Μαρκόπουλο.

Αυτό έγινε με τον Ριβάλντο τον σκυλάκο της νομικής, που συμμετείχε και αυτός στις πορείες, τον πρόσεχαν οι ίδιοι άνθρωποι και μετά από καταγγελία κάποιου φύλακα της νομικής συνελήφθη από τον Δ.Α και δεν θα επιστρέψει ποτέ στη νομική αλλά θα παραμείνει αυθαίρετα έγκλειστος μέχρι να πεθάνει στο κέντρο του δήμου, εκτός αν υιοθετηθεί από κάποιον και μείνει σε κάποιο σπίτι. Προ καιρού το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και με τον Λουκάνικο, που από ανώνυμη καταγγελία ότι δάγκωσε κάποιον στο Σύνταγμα, μεταφέρθηκε στο Μαρκόπουλο και οι άνθρωποι που τον προσέχουν δυσκολεύτηκαν πολύ για να τον απελευθερώσουν.

Από σήμερα το βράδυ ο Λουκάνικος ή Θόδωρος θα επιστρέψει στα αγαπημένα του μέρη. Οι άνθρωποι που τον προσέχουν παρακαλούν να του ρίχνουμε καμιά ματιά και να ενημερώνουμε αν χρειάζεται για κάτι και για το που βρίσκεται στο τηλέφωνο που υπάρχει στο ταμπελάκι που του έχουν φορέσει, γιατί είναι γνωστό ότι ο Λουκάνικος έχει μεγάλη ακτίνα δράσης. Για εκείνους είναι ο φίλος τους Θόδωρος, για άλλους ο Λουκάνικος.

Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα και για να αποφεύγουμε τους θηρευτές δημοτικούς ή φιλοζωικούς μπόγιες, και τους γλυκερούς φιλόζωους που νομίζουν ότι τα τετράποδα είναι για να τα βάζουμε στον κλίβανο αποστείρωσης, να τα στειρώνουμε, να τα κλείνουμε σώνει και ντε σε τέσσερις τοίχους, να τραβάμε κονδύλια με την ευκαιρία κλπ, μπορούμε όλοι να προσέχουμε τους τετράποδους συντρόφους μέσω του τηλεφώνου που υπάρχει στο ταμπελάκι τους, και έτσι να συνδράμουμε όλοι στις ανάγκες που ίσως παρουσιαστούν, ιδιαίτερα ύστερα από την τελευταία επικοινωνιακή φούσκα, που τους καθιστά τώρα ακόμα πιο ευάλωτους σε κακοήθειες μέσα στους δρόμους της πόλης, που μπορεί να γίνουν ακόμα πιο μοναχικοί χωρίς την δικιά τους παρουσία. Σε περίπτωση που κάποιοι αφαιρέσουν το κολλάρο με το ταμπελάκι από τον Λουκ ή από άλλο σύντροφο, με σκοπό να τους απομονώσουν, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το e-mail: skiloloi@gmail.com

http://kanelos.blogspot.com/

14o Λύκειο Αθηνών στο  Κουκάκι. Εκεί που η ανοχή στη νάρκωση και τα μαχαίρια των φασιστών είναι δεδομένη, η αυστηρότητα και η προσχηματική τήρηση των νόμων, εξαντλείται σε όσους δεν υποτάσσονται στις έρπουσες φασιστικές ενδοσχολικές ντιρεκτίβες συμπεριφοράς και ιδεών.

Για άλλη μια φορά  ο διευθυντής του 14ου Λυκείου, έδειξε τα σάπια δόντια του.  Έχοντας καταλάβει αυτή την θέση επί ΝΔ από  παλαιότερους εκπαιδευτικούς που την δικαιούνται, μεθόδευσε τώρα με κάθε τρόπο την παραμονή του και την αναρρίχησή του στο σύστημα, εξαπολύοντας με δόλο, πολιτικό διωγμό σε ένα παιδί ώστε να πλήξει και να τιμωρήσει και τους γονείς του για τους κοινωνικούς αγώνες τους.

Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, ο διευθυντής του 14ου λυκείου, μοίραζε τριήμερες αποβολές σε μαθητές που αρνούνταν να παραστούν στην προσευχή, αλλά παράμεναν σιωπηλοί στην είσοδο του σχολείου και απειλούσε μαθητές  για τη συμμετοχή τους στην κατάληψη του σχολείου.*

Φέτος υπομονετικά όπως κάτι τέτοιοι συνηθίζουν και για έναν ολόκληρο χρόνο περίμενε στη γωνία μαθητή της Α΄Λυκείου που είχε καταγγείλει μέσω των γονιών του τον Ιανουάριο του 2009 τη μεθόδευση της βουλής για την απόδοση τιμωρίας σε μαθητές της περυσινής  Γ΄Γυμνασίου (συστεγάζονται) που είχαν επισκεφτεί το κτίριο της και είχαν απαντήσει όπως άξιζε (και όπως θα απαντούσε ο καθένας) στα ανώνυμα ερωτηματολόγια έρευνας αξιολόγησης για την βουλή και τις λειτουργίες της, που τους είχαν μοιράσει μετά την επίσκεψη τους στο Βαυαρικό παλάτι.
Τότε η βουλή είχε ζητήσει τα ερωτηματολόγια να επιστραφούν στο σχολείο και να γίνει γραφολογικός έλεγχος, ώστε να  τιμωρηθούν όσοι την αξιολόγησαν όπως της άξιζε.
Αυτή η ιστορία σταμάτησε, εξαιτίας της έκτασης που πήρε στα μμε και από τους γονείς του μικρού.**

Αυτά τα πράγματα όμως δεν συγχωρούνται και ο μαθητής που τα κατήγγειλε, κόπηκε  φέτος στο τέλος της χρονιάς από απουσίες, οι οποίες ήταν σε γνώση των γονιών,  αφού οφείλονταν , σε δική του ασθένεια, σε θάνατο μέλους της οικογένειας του, ενώ κάποιες άλλες ήταν 5λεπτες καθυστερήσεις λόγω απόστασης, ή λόγω γενικών απεργιών (μιας και υπάρχουν απεργοσπάστες), αφού το παιδί  δεν έμενε πια κοντά και υπήρχε η δυνατότητα (σε συμφωνία με τον διευθυντή η οποία όπως φάνηκε ήταν μονομερής), να μη ληφθούν αυστηρά υπόψη και να υπάρχει η σχετική στοιχειώδης ενημέρωση και επικοινωνία με το σχολείο .
Στους γονείς  με δόλο δε δόθηκε ούτε η ενημέρωση, ούτε η δυνατότητα, για να δικαιολογήσουν τις μέρες ασθενειών, ούτε με το τέλος του χρόνου, όπως συνηθίζεται, αφού ενημερώθηκαν εκ των υστέρων για την εξέλιξη στην τροπή που έδωσε ο διευθυντής.
Επικαλούμενος αλαζονικά και εκ των υστέρων ο διευθυντής Γ. Χούσος κατά το δοκούν το νόμο παραβλέποντας και καταπατώντας την συμφωνία που ο ίδιος είχε κάνει με τους γονείς για την απαιτούμενη ελαστικότητα στα προβλήματα που υπήρχαν μόνο λόγω απόστασης ώστε να παραμείνει ο μικρός σε αυτό το μακρινό σχολείο. Ταυτόχρονα εξαφάνισε και τα παλαιότερα δικαιολογητικά απουσιών που ήδη είχαν κατατεθεί στη διάρκεια του χρόνου. ‘Έτσι με αυτό τον άθλιο τρόπο πέτυχε να έχει ο διευθυντής ύπουλα τον τελευταίο καταχρηστικό λόγο την τελευταία στιγμή της σχολικής χρονιάς, ώστε να καταπατήσει την συμφωνία που ο ίδιος έκανε και έτσι να εξοβελίσει αθώους, με απύθμενο θράσος και κακία στην εκδικητικότητα την δική του και του συστήματος….
Για τον διευθυντή Γ Χούσο, είναι ξεκάθαρο πως δεν είναι τίποτα αν και επαγγελματίας «παιδαγωγός», να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να εξοντώσει και να καταστρέψει τη ζωή ενός παιδιού με την πρώτη ευκαιρία, παρουσιαζόμενος δήθεν αμείλικτος και αυστηρός για τις ανάγκες του έργου που παίζει, ενώ καταπατάει τις συμφωνίες που ο ίδιος με δόλο έκανε με τους γονείς.
Δεν είναι όμως το ίδιο αμείλικτος και αυστηρός στη νάρκωση και την καταστολή, μέσω των μπάφων που δίνουν και παίρνουν στις τουαλέτες του 14ου Λυκείου δημιουργώντας ανθρώπους εξαρτημένους και υποταγμένους, ούτε είναι αμείλικτος στις απειλές με μαχαίρια φασιστών μέσα στο σχολείο.
Αυτά για τον διευθυντή Χούσο, παραβλέπονται αφού είναι βοηθητικά στο έργο του, που είναι η επιβολή, η καταστολή, η υποταγή και η εξόντωση. H σκοπούμενη δολοφονία των συνειδήσεων ανηλίκων κατά συρροήν.
Και το σύστημα φροντίζει και του παρέχει όλα τα επιμέρους ώστε να μπορεί να στήνει και να  εξαπολύει ανενόχλητος πολιτικό διωγμό σε μια οικογένεια, προς τέρψη των κομματικών ταγών του συστήματος.
Δεν ξέρει όμως ο διευθυντής Χούσος, ότι  ό, τι και  να κάνει  την καρδιά, την ψυχή και την ανθρωπιά δεν μπορεί να την καταστείλει με τίποτα εκεί που υπάρχει, και το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να δυναμώσει το πείσμα και την δίψα για ζωή του 15χρονου μαθητή και όλων όσων έμαθαν για αυτή την ελεεινή κρατική συμπεριφορά ενώ ταυτόχρονα να ανοίξει τα μάτια του κόσμου για το τι ακριβώς υπηρετούν κάτι τέτοιοι.

*http://st-antipnoia.blogspot.com/2009/02/blog-post_24.html

** Η βουλή δεν ανέχεται τα αρνητικά σχόλια tvxs.gr

tp://www.dailymotion.com/video/xd66tc_1-mayys-bayram-deyil-ysyan_lifestyle

Αιτία αυτής της συμπεριφοράς σύμφωνα με τα λεγόμενά τους και με όσα αναφέρονται σε μια τετρασέλιδη προκήρυξη που μοιράστηκε και που έχει σαν υπότιτλο «φασίστες και καθηγητές πηγαίνουν χέρι-χέρι» είναι το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του καθηγητή με τη δημόσια πολιτική παρουσία μου – και πιο συγκεκριμένα, με την έκφραση επιφυλακτικών και κριτικών απόψεων γύρω από τα θέματα που αφορούν την υποκριτική μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους ή γύρω από τα κοινωνικά και ιδεολογικά ζητήματα των πολιτικο-πολιτισμικών αναταράξεων και αμοιβαίων περιχαρακώσεων που αναδεικνύονται αντικειμενικά στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία.

Η υπογραφή μου μεταξύ άλλων πολλών σε ένα κείμενο της «Επιτροπής για τον Έλεγχο της Λαθρομετανάστευσης» ήταν το έναυσμα για τη δυναμική παρέμβαση της ομάδας των αντιεξουσιαστών. Το δισέλιδο αυτό κείμενο, που έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο από την Επιτροπή για τον έλεγχο της Λαθρομετανάστευσης (ΠΕΑΕΛ) εξέφραζε κοινωνικές και πολιτικές επιφυλάξεις πολλών πολιτών γνωστών για τις δημοκρατικές τους πεποιθήσεις, σχετικά με το ενδεχόμενο της μαζικής απόδοσης ιθαγένειας σε μετανάστες και με την καλλιέργεια ενός πολυπολιτισμικού μοντέλου κοινωνίας. Δεν καλούσε τον ελληνικό λαό σε κανένα «πογκρόμ» κατά των μεταναστών (όπως ισχυρίζεται η καταγγελία των αντιεξουσιαστών), αλλά σε πολιτικές κινητοποιήσεις και προβληματισμούς περί του θέματος τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό.

Συνεπώς, παρά ορισμένες διαφωνίες μου σχετικά με κάποιες διατυπώσεις (κυρίως σχετικά με το «Ελληνικό Εθνικό Κράτος»), δεν θεώρησα σκόπιμο να διαχωρίσω εκ των υστέρων τη θέση μου από το αρχικό κείμενο της παραπάνω επιτροπής, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι προσυπογράφω ή επικροτώ εκ των προτέρων το σύνολο των απόψεων ή των πιθανών μελλοντικών της πρωτοβουλιών. Επειδή όμως δεν μου δόθηκε καμία ευκαιρία όχι βέβαια «να απολογηθώ», αλλά να αντικρούσω τους ισχυρισμούς τους, να επισημάνω την πολιτική διαφωνία μου με συνθήματα που στρέφονται κατά των προσώπων των μεταναστών (είτε της προαναφερόμενης ΠΕΑΕΛ, είτε οποιουδήποτε άλλου φορέα) ή έστω να συζητήσω πάνω στα σημεία των ιδεολογικών τριβών και της σε μεγάλο βαθμό εικονικής αντιπαλότητας, αποφάσισα να συντάξω αυτό το κείμενο και να το δημοσιεύσω στους χώρους (ιστοσελίδες, πολιτικά έντυπα κλπ.), όπου μπορεί να διαβαστεί από όσους θα μπορούσαν άμεσα ή έμμεσα να εμπλακούν σε αυτήν την αντιπαράθεση.

Η θέση μου περί του μεταναστευτικού και των αιτίων ή των συνεπειών του για όλη τη δυτική Ευρώπη – και κυρίως για την ελληνική κοινωνία είναι γνωστή σε αρκετό κόσμο, όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη και δημοσιευμένη σε αρκετά έντυπα. Συνοψίζεται στα εξής: από κοινωνικής και πολιτικής άποψης, η νεοφιλελεύθερη και ιμπεριαλιστική καταστροφή πολλών κοινωνιών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου αναγκάζει μια όλο και μεγαλύτερη μάζα ανθρώπων να μεταναστεύσουν προς τη δυτική Ευρώπη. Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται από τις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες αρχικά σαν φτηνή εργατική δύναμη, στη συνέχεια σαν «ανθρώπινο πλεόνασμα», κάποτε σήμερα και σαν απλό «σκουπίδι». Παράλληλα, η μετανάστευση επέτρεψε να αναπτυχθεί μια νεόκοπη εργοδοτική συνείδηση σε πολλά κοινωνικά μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα της νεοελληνικής κοινωνίας, που εδώ και πολλά χρόνια πλέον καλλιεργεί και συντηρείται μέσα από τον παρασιτισμό.

Ταυτόχρονα, εγκατεστημένοι πρακτικά στην περιφέρεια ή στο περιθώριο της κοινωνίας, οι μετανάστες χρησιμοποιούνται, με τη συστηματική πρωτοβουλία του κράτους, ως αναλώσιμοι μηχανισμοί ικανοί να αποδομήσουν τις λαϊκές ιδίως γειτονιές των πόλεων και να αυτογκετοποιηθούν, διαλύοντας έτσι τους παραδοσιακούς λαϊκούς πυρήνες των ενδεχόμενων κοινωνικών αντιστάσεων στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και συνεπώς, μετατρέποντας ένα κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα διεθνούς εμβέλειας σε κοινωνιοπολιτισμική, τοπική αντιπαράθεση μεταξύ ντόπιων και αλλοδαπών ή και μεταξύ αλλοδαπών διαφορετικής εθνοτικής προέλευσης, με απρόβλεπτες (ή αντίθετα προβλέψιμες) συνέπειες κοινωνικού εκφασισμού.

Όλα αυτά είναι κοινές διαπιστώσεις. Το πολιτικό ερώτημα όμως είναι το εξής: πιο ακριβώς «κράτος» υποθάλπει και οργανώνει αυτές τις διαδικασίες γκετοποίησης και μωσαϊκοποίησης των κοινωνιών; Είναι άραγε σήμερα μέσα από ένα εθνικό κράτος (και μια αντίστοιχη συμπαγή εθνική πολιτική κοινωνία) γύρω από τις εξουσιαστικές και κυριαρχικές πρωτοβουλίες των οποίων συγκροτείται και εμφανίζεται ως «πολιτικά ορθό» ένα μοντέλο κοινωνίας πολυπολιτισμικό και κατακερματισμένο σε «διαφορετικότητες», δηλαδή σε εξατομικευμένες πολιτικές οντότητες «δικαιωματούχων»; Ή μήπως αντίθετα, οι σύγχρονες μορφές εξουσίας και κράτους, καθ’ εικόνα και ομοίωση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, έχουν μια «μεταεθνική» και υπερκρατική μορφή; Μήπως με άλλα λόγια, το πάλαι ποτέ εθνικό κράτος βρίσκεται σε διαδικασία προχωρημένης αποσύνθεσης και μετασχηματισμού του σε εγχώριο διαχειριστικό μηχανισμό μιας υπερεθνικής πολιτικής εξουσίας; Μήπως οι πολλές αντιφάσεις του υποδηλώνουν ακριβώς αυτήν την μη ακόμα ολοκληρωμένη ιστορική διαδικασία μετάβασης; Σε αυτές τις συνθήκες (οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτισμικές), μήπως ο κοσμοπολιτισμός σε όλες τις συνιστώσες του έχει ήδη ιδεολογικά «καπακώσει» τις αντιεθνικιστικές διακηρύξεις της «αριστεράς», μεταβάλλοντάς τες μαζί με το όραμα ή το αίτημα της πολυπολιτισμικότητας, σε ένα νέο εξουσιαστικό πρόταγμα με «ανθρώπινο πρόσωπο» (και πολλά νομικώς εκχωρημένα «νομικά δικαιώματα» στους νέους υπηκόους);

Ενδεχομένως, τόσο το αίτημα της πολυπολιτισμικότητας, όσο και εκείνο των «δικαιωμάτων» που φαίνονται να έχουν εκχωρηθεί συνταγματικά (νομικά) από μια ηγεμονική πολιτική δύναμη σε όλους τους υπηκόους, εντάσσονται στις παρούσες τουλάχιστον συνθήκες, σε ένα πολιτικό, κρατικό και εξουσιαστικό λόγο που δεν έχει καθόλου αγνές, ανθρωπιστικές προθέσεις. Το αντίθετο μάλιστα: αποτελούν τις ιδεολογικές αιχμές του πολιτικού δόρατος που αποβλέπει στην ηθική νομιμοποίηση ενός παγκοσμιοποιημένου καθεστώτος διευρυμένης κυριαρχίας επί εξατομικευμένων υπηκόων και μειονοτήτων όλων των ειδών. Η αποδόμηση της (αστικής) ιδέας ότι η δημοκρατία είναι η έκφραση της «βούλησης των πολλών» – συνεπώς, οι παραδοσιακές ή οι πιο σύγχρονες ολιγαρχικές μορφές διακυβέρνησης, απαιτούν και προϋποθέτουν την αποδόμηση αυτών των «πολλών», όποιοι και να είναι αυτοί. Αυτό συμβαίνει τόσο στο πεδίο των αναφορών των πληθυσμών σε μια κοινή ιστορία που τους συνδέει, όσο και στο πεδίο των γεωγραφικών τους αναφορών σε κάποιο κοινό έδαφος ζωής και εργασίας, έστω σε κάποια «πατρίδα» ως δημόσιο αγαθό που χρήζει συνήθως προστασίας από όλους όσους επιθυμούν να το οικειοποιηθούν ή να το ιδιωτικοποιήσουν. Όλη η «γη» ή ο πλανήτης ως τέτοια εικόνα «πατρίδας» («όλων των ανθρώπων» ή «των πολιτών του κόσμου») συνιστά λοιπόν ενδεχομένως μια νέα μορφή μεταεθνοτικής εθνικής συνείδησης. Ποιων όμως ακριβώς πολιτών, ποιών ανθρώπων; Εκείνων που εντάσσονται νομικά (με «απόφαση του αυτοκρατορικού κράτους» θα λέγαμε) σε ένα ετερόκλητο πληθυσμιακό σύνολο (σε ένα «πλήθος», όπως έλεγε ο Νέγκρι), με την ιδιότητα του δικαιωματούχου υπηκόου – και που προφανώς δεν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη συλλογικοτήτων και κοινωνικών δεσμών που θα απέδιδαν στις επιθυμίες ή στην οργή τους μια πραγματικά ανατρεπτική πολιτική δυναμική.

Αλήθεια πιστεύουν κάποιοι ότι η κρατικά ενορχηστρωμένη προπαγάνδα περί του δημοκρατικού και πολιτικά εξισωτικού χαρακτήρα της απόδοσης ιθαγένειας στους μετανάστες απορρέει από κάποιες καλές και προοδευτικές προθέσεις; Ότι το σημερινό κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα της ιεράρχησης και της ταξινόμησης των μεταναστών ως πολιτών δεύτερης κατηγορίας θα εξαφανιστεί ή έστω θα αμβλυνθεί με την τυπική τους πολιτογράφηση; Ή μήπως θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο – και οι μεν μετανάστες θα ενταχθούν σε ένα σύστημα «ιθαγένειας και υπηκοότητας» που στην ουσία θα τους έχει επιβληθεί (μεταξύ άλλων, πληρώνοντας τις εισφορές στα καταληστευμένα ασφαλιστικά συνταξιοδοτικά ταμεία), οι δε παραδοσιακοί «ιθαγενείς» των πιο λαϊκών ιδιαίτερα στρωμάτων θα στρέψουν πιο εύκολα την οργή και την απελπισία τους από την κοινωνιοοικονομική κατάσταση και την εξαθλίωση που βιώνουν ενάντια στους μετανάστες; Η κοινωνική εκμετάλλευση είναι άραγε ένα θέμα τυπικής νομιμότητας και ανθρώπινων δικαιωμάτων; Η συλλήβδην δαιμονοποίηση των «ηττημένων προλεταρίων» της ελληνικής κοινωνίας και η μονομερής καταγγελία της «μικροαστικοποίησης τους» ή της μεταβολής τους σε «Ελληνάρες» (κατά προέκταση: εθνικιστές, πατριώτες, φασίστες και πάει λέγοντας), δεν αποτελεί άραγε ένδειξη περαιτέρω υποτίμησης ακριβώς του ιστορικά πιο υποτιμημένου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας; Οι απόψεις αυτές ιδίως όταν παραμένουν στο στενά ηθικό και μικροαστικά «ανθρωπιστικό» πεδίο των κοινωνικών νοοτροπιών, ξεχνώντας να αναλύσουν το τι ακριβώς συνέβη και πως οργανώθηκε η νεοελληνική κοινωνία μετά τον εμφύλιο και κυρίως μετά την μεταπολίτευση, δεν κινδυνεύουν να γλιστρήσουν, έστω ασυνείδητα, προς την πλευρά των ρατσιστικών στερεοτύπων και γενικεύσεων που με τη βοήθεια όλων των «think tanks» στρέφονται μονίμως κατά του «αντιδραστικού ελληνικού λαού»;

Διότι βεβαίως, όπως γράφεται στην προκήρυξη των αντιεξουσιαστών του Παντείου «η παρανομία των μεταναστών ήταν και είναι κερδοφόρα». Ίσως όμως θα έπρεπε να πει κανείς λίγο περισσότερα περί του θέματος: η μαζική παρουσία και εκμετάλλευση των μεταναστών ιδίως μετά το 1980, επέτρεψε αρχικά στο ναυτιλιακό και κατασκευαστικό κεφάλαιο και αμέσως μετά στην ελληνική μικροπαραγωγή (στους αυτοπασχολούμενους και τις οικογενειακές επιχειρήσεις όλων των κατηγοριών, αλλά στη συνέχεια και στα «νοικοκυριά»), όχι μόνο να μειώσουν τα έξοδα, αλλά και να απαλλαγούν οι ίδιοι από τους κόπους της δουλειάς, να γίνουν μικροαφεντικά και μικρονταβατζήδες: να απαγκιστρωθούν από τις υποβαθμισμένες παραγωγικές δραστηριότητες και υπηρεσίες, να τις απαξιώσουν ιδεολογικά, να ασχοληθούν με τις εικόνες της κοινωνικής τους αναβάθμισης, να μεταβληθούν τελικά σε παράσιτα που ζουν σε μια παρασιτική κοινωνία. Όλος αυτός ο παρασιτισμός τώρα που βρήκε στους μετανάστες το κατάλληλο έδαφος να το παίξει αφεντικό και να αράξει σαν γόνος μικρών ή μεγάλων «νέων τζακιών» μπροστά στις οθόνες και στις θολές τζαμαρίες της κοινωνικής του προβολής, έχει όμως κάθε συμφέρον να το παίξει υποκριτικά και … «λίγο αντιρατσιστής», χωρίς βέβαια αυτό να εμποδίζει τη βαθύτατη υποτίμηση των παραγωγών (των εργατών, των αγροτών – συνεπώς και των μεταναστών που έχουν αναλάβει αυτές τις απαξιωμένες δουλειές). Υποτίμηση που δεν αντανακλά τελικά παρά τη γνωστή υποτίμηση του κάθε «κυρίου» για τον μισθωτό ή μη «δούλο» του.

Αυτά πάνω κάτω πρεσβεύουν όλοι όσοι δεν έχουν εγκλωβιστεί στις στερεότυπες αναλύσεις μιας πολύ «καθωσπρέπει» ή εντελώς μυωπικής «αριστεράς». Και όσοι επίσης δεν έχουν ξεχάσει το νόημα της λέξης ιμπεριαλισμός.

Αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν να υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις του αντιεξουσιαστικού χώρου που θα μπορούσαν τόσο εύκολα να πειστούν από τα επίσημα λογύδρια περί κάποιων νομικών, ατομικών δικαιωμάτων – και να υπερασπίζονται με σθένος τις πολιτικές ορθότητες σχετικά με τις ελευθερίες των ατόμων (στην αυτοδιάθεση, στην «διαφορετικότητα» κλπ.), αλλά όχι στην ελευθερία των κοινοτήτων όπου ζουν αυτά τα άτομα να απολαμβάνουν ή να διεκδικούν αυτά τα ίδια δικαιώματα. Υπάρχει άραγε ολοκληρωτικότερη εικόνα της παγκόσμιας κοινωνίας από εκείνη των εξατομικευμένων υπηκόων που συγκατοικούν εντός ενός τεράστιου «ξενοδοχείου»;

Ποιος λοιπόν άραγε «σφυρίζει αδιάφορα» μπροστά στις κοινωνικές αδικίες και τις πολιτικές καταστάσεις της εκμετάλλευσης; Ποιος δημιουργεί το ιδεολογικό έδαφος για την έμπρακτη απαξίωση και αποσύνθεση των πιο υποτιμημένων τμημάτων του πληθυσμού – Ελλήνων ή μη; Ποιος αναιρεί το δικαίωμα των κοινωνικών και εν δυνάμει πολιτικών συλλογικοτήτων να υπάρχουν και να αγωνίζονται για τα συλλογικά τους δικαιώματα;

Ένα τελευταίο πιο πρακτικό ερώτημα: αν υποθέσουμε ότι κάποιος (όπως εγώ) συμφωνεί απολύτως με την άποψη ότι οι τηλεπανελίστες ακαδημαϊκοί και οι υπόλοιποι μετέχοντες στις «banks και think tanks» του κεφαλαίου έχουν πάρει θέση από καιρό στο πλευρό των τραπεζών μέσω των επιδοτούμενων προγραμμάτων διείσδυσης στα Βαλκάνια και αλλού, μήπως ακριβώς όλα τα μεταεθνικά και παγκοσμιοποιημένα ιδεολογήματα του συρμού αποτελούν το βασικό όχημα της νομιμοποίησης αυτών των πρακτικών της διεθνοποίησης του κεφαλαίου; Και αν ναι, γιατί κάποιοι αντιεξουσιαστές δεν μοιάζουν να ασχολούνται σχεδόν καθόλου «στην πράξη» με αυτούς τους ανθρώπους που ενδεχομένως βρίσκονται μέσα στα πανεπιστήμια και σίγουρα είναι άμεσα συνυπεύθυνοι της καταστροφής των κοινωνιών του δεύτερου ή τρίτου κόσμου – αλλά ενοχλούνται αντίθετα πολύ από την δράση εκείνων και μόνον που βρίσκονται στο αντίθετο στρατόπεδο από τις παραπάνω banks και think tanks;

Τι ακριβώς από όλα τα παραπάνω, που τα έχω πολλές φορές καταθέσει αποτελεί δείγμα γραφής «φασισμού»; Τα στρατοδικεία της Χούντας είναι αυτά που καταμαρτυρούν για την κλίση μου προς τον … Απρίλη του ’67, όπως γράφεται στην προκήρυξη που επιχειρεί να με διαπομπεύσει; Ή μήπως θα έπρεπε να καταθέσω κάπου πιο αναλυτικό «πολιτικό βιογραφικό», έτσι ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε λίγο σαφέστερα για τους «μεγάλους έρωτες που δεν κρύβονται»; Η ύπαρξη της υπογραφής μου κάτω από ένα κείμενο για τον «έλεγχο της λαθρομετανάστευσης» είναι το καθοριστικό στοιχείο της πολιτικής μου ταυτότητας; Αν αυτό είναι, να πω επίσης το εξής: μεταξύ αυτών που έχω μάθει (ως «γέννημα θρέμμα» του Μάη κλπ.), είναι ότι η πολιτική παρέμβαση στην κοινωνία δεν γίνεται κάτω από το στενό καβούκι των πανεπιστημίων ή μέσα από τα διάφορα στέκια, αλλά έξω και μακριά από αυτά, εκεί όπου ζει ο «κοινός κόσμος». Το «άθλημα» αυτό είναι λίγο πιο δύσκολο από το να εκτονώνεσαι βρίζοντας και πετώντας γιαούρτια. Ο ενδεχομένως συντηρητικός, οργισμένος και φοβισμένος «κοσμάκης» (εκείνος ο «λαουτζίκος») δεν είναι ούτε για φτύσιμο, ούτε για περιφρόνηση, ούτε «φασίστας». Μπορεί όμως να γίνει, κυρίως όταν οι διάφορες «αριστερές» των σνομπάρουν ή αδιαφορούν για τις αγωνίες του και τα αδιέξοδά του. Κάτι τέτοιο συμβαίνει ίσως σήμερα – και όχι μόνο μεταξύ των «ιθαγενών»…

Αυτά.

Γιάννης Παπαμιχαήλ

Ακολουθεί η προκήρυξη που μοιράστηκε από τους αντιεξουσιαστές:

Η μήνυση είχε κατατεθεί από τον κάτοικο Σπετσών  και αφορούσε την παράβαση καθήκοντος με δόλο από τον δήμαρχο, ο οποίος αν και απαγορεύεται από το νόμο, για προστατευόμενους χώρους, είχε χορηγήσει βεβαίωση μη οφειλής ΤΑΠ ( τέλος ακίνητης περιουσίας) σε ιδιώτες για το κοινόχρηστο, δασικό, αρχαιολογικό, ιστορικό, δημοτικό Αλσος Σπετσών της Παναγιάς Αρμάτας, στο μυχό του παλιού λιμανιου στις Σπέτσες εκτάσεως 6 στρεμμάτων και για τον οποίο ουδέποτε υπήρχαν τίτλοι  ιδιοκτησίας και είναι μια κηρυγμένη από το ΥΠΠΟ προστατευόμενη έκταση και περιουσία του Δημοσίου.

Η κατηγορία της απιστίας για τον δικηγόρο αφορούσε την απουσία του  απο τα δικαστήρια  της αναγνωριστικής αγωγής που είχαν κάνει οι φερόμενοι σαν ιδιοκτήτες για τη διεκδίκηση του  άλσους  εναντίον του δήμου και της εκκλησίας της Ανάληψης .

Η κατηγορία της απιστίας και της παράβασης καθήκοντος για τον δήμαρχο Κονταξάκη, αφορούσε την χορήγηση ΤΑΠ, για χώρο προστατευμένο και κυρηγμένο, κοινόχρηστο και  με αυτό τον τρόπο αναγνώριση ιδιοκτησίας στους Καλογερόπουλους, οι οποίοι με αυτή την βεβαίωση μπόρεσαν να πουλήσουν το άλσος σε ανερχόμενες εφοπλιστικές εταιρίες  σε ένα  αστρονομικό ποσο, πιθανά όμως σε φαινομενική αγοραπωλησία, ενώ ακόμα δεν είχε αποφανθεί το δικαστήριο για την κυριότητα του κοινόχρηστου χώρου.

Η χορήγηση ΤΑΠ εκ μερους του δημάρχου (γιατί υπογράφηκε κατ΄εντολή του), ήταν και το βασικό και κρίσιμο χαρτί χάρη το οποίο αναγνώρισε και βέβαια δέχτηκε το δικαστηριο τη διεκδικητική αγωγη υπέρ των ιδιωτών του δημόσιου χώρου… σε πρώτο βαθμό, ενώ το εφετείο έχει αναβληθεί.

Ο πληρεξούσιος δικηγόρος του δήμου κατηγορείται για απιστία, γιατι αν και πληρεξουσιος δεν εμφανίστηκε συνολικά 16 φορες (!!!) στην ένορκη διαδικασία εξέτασης μαρτύρων για την αναγνωριστική αγωγη, με αποτέλεσμα να θεωρείται ο Δημος Σπετσών απών.
Το ζεύγος των ιδιωτών κατηγορείται  για ηθικη αυτουργία για την έκδοση του ΤΑΠ, το οποιο ήταν και το μέσο και ο μοναδικός τροπος  για την πωληση του  Αλσους της Αρμάτας.

Το δικαστήριο πρόχειρα ύστερα από αίτηση των δικηγόρων των εναγόμενων, απέβαλλε την πολιτικη αγωγή του μηνυτή, με το σκεφτικό, ότι αφου η παράβαση καθήκοντος έγινε απο τον ίδιο τον δήμαρχο,
πολιτικη αγωγή προς αυτόν δικαιούται να έχει μόνο ο φόρεας που βλάφτηκε (δηλαδή ο ίδιος ο ελεγχόμενος Δήμος κατά την ερμηνεία της δικαστικής έδρας) και όχι οι κάτοικοι που κατάθεσαν την μήνυση για τις παραβάσεις που ο Δήμος διέπραξε.

Δηλαδη ο ελεγχόμενος Δήμαρχος σε αυτή την δίκη, σύμφωνα πάντα με την απορριπτική εισήγηση του εισαγγελέα της έδρας σχετικά με την παρουσία στο δικαστήριο της πολιτικής αγωγής των πολιτών. …όφειλε αυτός και μόνο αυτός και κανένας άλλος, να είναι και ο ελέγχων με παράσταση πολιτικής αγωγής στην εκδίκαση των παραβατικών πεπραγμένων του για τα οποία ελέγχεται από το δικαστήριο.

Οι δικηγόροι που εκπροσωπούσαν τον μηνυτή και επίσης εκπροσωπούν τον σύλλογο για την προστασία της Παναγιάς Αρμάτας, και την εκκλησία της ενορίας της Ανάληψης, στην οποία υπάγεται το εκκλησάκι της Παναγιάς Αρμάτας σε όλες τις δίκες για το θέμα, (χωρίς χρηματική αμοιβή) προσκόμισαν αποφάσεις του Άρειου Πάγου που έχουν κάνει δεκτές τις  παράστασεις  πολιτικής αγωγής για τους κατοίκους που έχουν προσφύγει σε ανάλογες περιπτώσεις για κοινόχρηστους χώρους…αλλα η συγκεκριμμένη σύνθεση αυτού του δικαστηρίου αψήφισε τις αποφάσεις του Αρείου Πάγου….
και φυσικά το δικαστήριο Πειραιά αψήφισε το Σύνταγμα και το άρθρο 24 που ορίζει οτι η προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς είναι δικαίωμα και υποχρέωση του καθε πολίτη, και βέβαια δεν έλαβε υπόψη ούτε καν το ακροτελεύτειο άρθρο του Συντάγματος, που ορίζει ότι η προστασία του Συντάγματος γίνεται με κάθε μέσο από τον καθένα.

Μετά από όλο αυτο το σκηνικό, το δικαστήριο διέκοψε για να επαναλάβει την διαδικασία για την Παρασκευή 22 Ιανουαρίου….,  με τον μηνυτή να είναι απλά σε ρόλο μαρτυρα μαζί με τους αλλους μάρτυρες που όπως είναι φυσικό δεν διαθέτουν γνώσεις νομικές  και χωρίς την απαραίτητη πολιτική αγωγή για να αντικρούσει τα άπληστα κτηματομεσιτικα εφοπλιστικά συμφέροντα που λυμαίνονται το νησί με την ανοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης όπως στην συγκεκριμμένη υπόθεση…κάνοντας το περιβάλλον και τη ζωή των κατοίκων των Σπετσών αφόρητη με κάθε μέσο, όπως προκύπτει και από άλλες δημοσιοποιημένες καταστάσεις.

Διαβάστε περισσότερα εδώ:

Σπέτσες στα δίχτυα των οικοπεδοφάγων

Βίντεο με μαρτυρίες κατοίκων για το προστατευόμενο άλσος της Αρμάτας

Βίντεο με το ιστορικό των κινητοποιήσεων και των δικών

]]> http://lavame.wordpress.com/2010/01/20/%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b1-%cf%84%ce%b5%cf%81%cf%84%ce%b9%cf%80%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%b4-2/feed/ 0 anarchypress 45kwuojw κύρηξη ναυμαχια http://lavame.wordpress.com/2010/01/14/%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%cf%85%ce%b5%ce%bb%cf%80%ce%af%ce%b4%cf%89/ http://lavame.wordpress.com/2010/01/14/%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%b1-%ce%b5%cf%85%ce%b5%ce%bb%cf%80%ce%af%ce%b4%cf%89/#comments Thu, 14 Jan 2010 13:04:39 +0000 anarchypress http://lavame.wordpress.com/?p=148 ]]>

Στις 20 Ιανουαρίου, μετά από αναβολή που δόθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2009,  θα γίνει η δίκη των 5 συλληφθέντων της αντιρατσιστικής παρέμβασης της 9ης Ιουνίου στον Αγ. Παντελεήμονα, που είχε οργανωθεί από αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και αλληλέγγυουςστα δικαστήρια της Ευελπίδων

Οι συγκεντρωμένοι δέχτηκαν επίθεση από ομάδα εξαγριωμένων «κατοίκων»   ομάδες ΜΑΤ και Δέλτα.  Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν με τις δυνάμεις καταστολής συνελήφθησαν 5 άτομα.

Σε συγκέντρωση αλληλεγγύης καλεί το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι “παλιού Χημείου“

 της οποίας ήταν και ιδρυτικό μέλος. Έκανε δηλαδή δώρο στον εαυτό του δημόσια περιουσία.

Το 1992 αγοράζεται από την εταιρία MACRO CASH AND CARRY.
Στο συμβόλαιο αγοραπωλησίας των 108 στρεμμάτων έναντι του ποσού των 2,9 δισ. δραχ. που υπέγραψαν στις 6 Μάρτη του 1992 η οικογένεια Γερουλάνου και MACRO, αποσιωπάται το πως το κτήμα έγινε περιουσιακό στοιχείο των πωλητών του.

Στο κτήμα αυτό έχουν εντοπιστεί 30 προγεωμετρικοί τάφοι του 11^ου π.Χ. αιώνα και υπάρχουν επίσης ίχνη τειχών του 8ου π.Χ. αιώνα.

Υπάρχει ακόμη το χαρακτηρισμένο διατηρητέο εκκλησάκι  Εισοδίων της Θεοτόκου και η οικία Γερουλάνου.
Το εκκλησάκι είναι χτισμένο τον 11ο μ.Χ. αιώνα σε σχήμα ελεύθερου σταυρού με τρούλο και παρουσιάζει εξαιρετικό αρχαιολογικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Στην νοτιοδυτική πλευρά του κτήματος υπάρχει και περίβολος μυκηναϊκής εποχής.

Το ρέμα Τράχωνες διασχίζει το κτήμα και όλη η περιοχή είναι καλυμμένη με πεύκα, κυπαρίσσια και πλούσια βλάστηση. Αρχαιολόγοι της Β΄ Εφορίας Προϊστορικών και κλασσικών αρχαιοτήτων τοποθετούν εντός του κτήματος το κέντρο του Αρχαίου Δήμου Ευωνύμου. Σημειώνουν δε ότι εκεί ανήκει και το Αρχαίο θέατρο που έχει αποκαλυφθεί σε ελάχιστη απόσταση από τα ανατολικά όρια του.

Ο Μαρίνος Γερουλάνος [1867-1960] υπήρξε από τους σπουδαιότερους Έλληνες ιατρούς, εκλεκτός της βασιλίσσης Όλγας. Απεβίωσε το 1960 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της εκκλησίας του κτήματος στους Τράχωνες. Ήταν παντρεμένος με την Μαργαρίτα Mitzaff και παιδιά του ήταν η Έρρικα Καΐρη και ο Ιωάννης Γερουλάνος. Δισέγγονός του είναι ο σημερινός Υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος.
Από κατοίκους της περιοχής ζητείται να χαρακτηριστεί αρχαιολογικός τόπος και χώρος πράσινου..

ΕΝΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΣΦΥΖΕΙ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΤΣΙΜΕΝΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ MACRO.

Γ.Ε.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
σεξισμού και ρατσισμού από την ελληνορθόδοξη εκκλησιά

Το σκηνικό μεταφέρεται λίγο έξω από το Αγρίνιο, στο χωρίο Καινούργιο του Δήμου Θεστιέων της Αιτ/νιας. Εκεί, σε κεντρικό σημείο του χωριού υπάρχει ο ναός λατρείας του αγίου Δημητρίου με κεντρική αναπαράσταση τον εν λόγω άγιο έφιππο, που αντί να σκοτώνει ένα φίδι όπως συνήθως αναπαρίσταται, σκοτώνει μια γυναίκα, η οποία ανήμπορη και σωριασμένη στο δρόμο, δέχεται πισώπλατα  στο γυμνό της σώμα, την αιχμή του δόρατος του αγίου.

Προφανώς, για τους γενειοφόρους εμπνευστές αυτής τής αναπαράστασης, το κριτήριο δεν ήταν μόνο αισθητικό, αλλά πολιτικό, απροκάλυπτα ταυτισμένο με τα μεσαιωνικά ιδεολογήματα: η γυναικά συμβολίζει τους «άπιστους», τους «βάρβαρους», τους «μιαρούς αλλόθρησκους», τους «ανώμαλους» αυτού του κόσμου που χρειάζεται «κάθαρση».

Eκκλησία: βασικός θεσμός της εξουσίας, που με την πάροδο των αιώνων κατάφερε να δημιουργήσει την μεγαλύτερη ψυχολογική τρομοκρατία. Προορισμός της να σκλαβώνει μέσω της άγνοιας και του φόβου, προστάζοντας και επιβάλλοντας αξιωματικές αλήθειες και κώδικες ηθικής, τους οποίους παρουσιάζει ως θεόσταλτη εντολή. O πιο λυσσαλέος πολέμιος της, σύμφωνα με τους ταγούς του χριστιανισμού, η γυναικεία φύση. Μέσα από εικόνες, μύθους και σύμβολα προσπαθεί να καλλιεργήσει την υποταγή της γυναίκας στην εξουσία του άνδρα. Προσπαθεί να πείσει τη γυναίκα ότι η  υποβαθμισμένη αυτή  θέση της, αποτελεί τιμωρία για την ροπή της προς την αμαρτία.

Είναι οι γυναίκες που ευθύνονται  για το προπατορικό αμάρτημα και αντιμετωπίζονται σαν ο ενοχλητικός πειρασμός, σαν σαλώμες, που με τους προκλητικούς τους χορούς σαγηνεύουν και αναγκάζουν τον κάθε Ηρώδη να σκοτώσει. Είναι η γυναίκα αυτή που αναμένει γονιμοποίηση, που το σώμα της δεν της ανήκει, που η ηδονή της είναι αμαρτία, που ανήκει στον άνδρα και που υποχρεούται να τον φοβάται. Παράγωγό αυτού του κώδικα χριστιανικής ηθικής, είναι γυναίκες επηρεασμένες από το δηλητήριο της, ποδοπατημένες, μιασμένες, ζωντανά πτώματα. Γυναίκες, που τελικά βρίσκονται στο πάτο της ηθικής διαστρωμάτωσης του κόσμου της πατριαρχίας.

Ας δούμε όμως  τι λένε και οι ίδιοι πατέρες της εκκλησίας και τα επίσημα γραπτά τους:
«Γενικά όμως είναι ένα σκουλήκι (η γυναίκα) που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος. Είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άντρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί. Γι’ αυτό το λόγο ο Θεός, γνωρίζοντας την ελεεινή της φύση, την προίκισε με το όπλο της σεξουαλικότητας»  ( Ιωάννης ο Χρυσόστομος)
«Η γυναίκα δεν έχει την άδειαν να αφήνει τον άνδρα της, αλλά καν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, καν την προίκα της ξοδεύει, καν εις άλλας γυναίκας πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί. (Κανόνας Θ’ του Μεγάλου Βασίλειου )
Και ο κατάλογος των ομολογιών τους, δεν έχει τέλος…

Είναι, λοιπόν, αυτή η ελληνορθόδοξη εκκλησία που διαποτίζεται από ρατσισμό, σεξισμό, εθνικισμό, φασισμό και που προς τιμήν της πραγματοποιήθηκαν αναρίθμητές εκδηλώσεις βίας, μίσους, απειλής, φόβου, απαξίας, σωματικής και ψυχολογικής εξόντωσης, που δεν απέχουν καθόλου από την μπούργκα, την κλειτοριδεκτομή, τον λιθοβολισμό γυναικών σε άλλες θρησκείες. Είναι όλες αυτές οι θρησκείες,  που ακόμα και σήμερα, απομονώνουν το γυναικείο σώμα και ολόκληρη την γυναικεία ύπαρξη σε εκείνο το ίδιο σκοτάδι, που το έχουν εξορίσει αιώνες ολόκληρους σεξομανιακής αισχύνης και πόθου λες και ήταν «αμάρτημα».

Όσο δεν εξαφανίζονται και τα τελευταία θρησκευτικά κατακάθια, θα πρέπει να το επαναλάβουμε: οι προαιώνιοι θρησκευτικοί μύθοι είναι οι εγγυητές που δικαιώνουν την επικυριαρχία ανθρώπου από άνθρωπο. Οι θεοί των εκάστοτε θρησκειών αποτελούν το δόγμα κάθε υποταγής, την νύχτα που νομιμοποιεί κάθε έγκλημα. Και αν ψυχικά ο άνθρωπος ανήκει στην εκάστοτε θρησκεία, σωματικά συνεχίζει ανήκει στον εκάστοτε ηγέτη.

Ενάντια σε κάθε «επουράνια» εξουσία και σε κάθε επίγειο προϊστάμενό της,
να σταθούμε εμπόδιο στα δηλητήρια κάθε θρησκευτικής απάτης.

Σύντροφοι και συντρόφισσες από τον Παροξυσμό και τον Ιό Αταξίας

http://paroksismos.squat.gr/

Ναζισμός: Η ψυχιατρική, η ευγονική και η στείρωση όσων είναι διαφορετικοί…

Η θεραπαινίδα της εξουσίας στην Σοβιετική Ένωση

Η ψυχιατρική και η επίθεση στην παιδική ηλικία, για την αναμόρφωση, την εξαθλίωση και τον έλεγχο

και λίγα για την ιστορία της “ψυχιστρικής”